Ogrzewanie na gaz płynny

Możesz je mieć, mieszkając z dala od sieci gazowej. Jest wygodniejsze niż ogrzewanie paliwem stałym, tańsze niż energią elektryczną i bardziej ekologiczne ogrzewanie niż olejem opałowym.

Gaz płynny otrzymuje się podczas wydobywania ropy naftowej i gazu ziemnego lub jako uboczny produkt rafinacji ropy naftowej. Od angielskiej nazwy Liquefied Petroleum Gas (co w dosłownym tłumaczeniu oznacza skroplony gaz z ropy naftowej) zyskał popularne i u nas określenie LPG. Jest sprzedawany w butlach i zbiornikach (o znacznie większej niż butle pojemności).

Gaz oferowany jest w następującym asortymencie:

• butan techniczny;
• mieszanina butanu i propanu technicznego (propan-butan);
• propan techniczny.

W czym gaz płynny jest lepszy od...

• gazu ziemnego? Ma od niegoponad półtora raza większą wartość opałową, dzięki czemu z mniejszej porcji paliwa uzyskuje się więcej ciepła. Przechowuje się go w zbiorniku, więc można z niego korzystać tam, gdzie nie doprowadzono sieci z gazem ziemnym. Niezależność od sieci zabezpiecza użytkowników przed brakiem gazu w razie jej awarii i pozwala bez ograniczeń korzystać z niego w okresach największego zapotrzebowania (bez obawy o obniżenie jego ciśnienia).
• paliw stałych? Jest od nich wygodniejszy w użyciu. Proces spalania jest w pełni kontrolowany. Urządzenia nie wymagają stałej obsługi. Powstające spaliny są czyste. Nie ma odpadów z paleniska, które trzeba by składować.
• oleju opałowego? Spalanie gazu jest bezzapachowe, a powstające spaliny są czystsze niż te ze spalania oleju. Paliwo jest przechowywane poza domem, więc w razie wycieku mniej groźne niż olej magazynowany w domu.
• energii elektrycznej? Koszty ogrzewania domu są niższe niż energią elektryczną.
  

Gdzie umieścić zbiornik?

Naziemnych nie wolno ustawiać w zagłębieniach terenu ani w pobliżu rowów (nie bliżej niż 5 m), studzienek lub wpustów kanalizacyjnych, w których mógłby się gromadzić ulatniający się gaz. Miejsce na zbiornik musi być płaskie, ogrodzone i przewiewne. Powierzchnia gruntu pod zbiornikiem powinna być pokryta żwirem (nie mogą się na niej znajdować materiały łatwo zapalne).

Zbiorniki do magazynowania gazu płynnego o pojemności do 10 m3 przeznaczone do zasilania domowych instalacji gazowych muszą się znajdować w bezpiecznej odległości od innych obiektów na działce i w jej sąsiedztwie.

Gaz płynny jest zwykle dowożony cysternami o masie powyżej 20 t. Jeśli zbiornik znajduje się w takim miejscu na działce, że jego napełnienie wymaga wjazdu na posesję, trzeba odpowiednio przygotować podłoże. Zwykła droga gruntowa, zwłaszcza w okresie obfitych opadów, zupełnie się do tego nie nadaje. Samo ułożenie kostek bauma na zagęszczonym piasku też nie wystarczy. Po przejechaniu ciężkiej cysterny powstaną bowiem koleiny.

Kotłownia - taka sama czy inna?

Kotły o mocy do 30 kW zasilane gazem płynnym mogą być - tak samo jak urządzenia na gaz ziemny - instalowane w pomieszczeniach nieprzeznaczonych na stały pobyt ludzi (na przykład w kuchni lub przedpokoju) albo w pomieszczeniu technicznym. Wymagania stawiane pomieszczeniom z kotłem są podobne jak dla gazu ziemnego (taka sama kubatura - 8 m3 dla pobierających powietrze do spalania z pomieszczeń i 6,5 m3 dla urządzeń z zamkniętą komorą spalania - oraz minimalna wysokość 2,2 m).

Inne są natomiast zasady ich wentylowania. Powodem tego jest ciężar właściwy gazu płynnego - większy niż powietrza. W przypadku powstania nieszczelności gaz płynny zalega w dolnej części pomieszczenia. Dlatego powietrze wywiewane powinno w 80% pochodzić znad podłogi, a tylko w 20% - spod sufitu. Zakończenia przewodów wentylacji grawitacyjnej (kratki wentylacyjne) trzeba więc umieścić odwrotnie niż w kotłowni z urządzeniem zasilanym gazem ziemnym: kratkę nawiewną - u góry (pod sufitem), wywiewną - nad podłogą. Ilość potrzebnego powietrza zależy od rodzaju odbiornika gazowego.

W przypadku urządzeń z otwartą komorą spalania strumień powietrza nawiewanego musi być większy od strumienia wywiewanego o tę jego ilość, która jest zużywana w procesie spalania. W pomieszczeniach z kotłami (podgrzewaczami) z zamkniętą komorą spalania powietrze do spalania jest doprowadzane specjalnym (oddzielnym) przewodem i nie uwzględnia się go w bilansie powietrza wentylacyjnego.

Przepisowo = bezpiecznie

• Zbiornik z gazem płynnym musi być bezpiecznie umiejscowiony - przepisy szczegółowo określają minimalne dopuszczalne jego odległości od innych obiektów (budynków, granic posesji czy źródeł ognia).
• Do miejsca, w którym się znajduje zbiornik, musi być zapewniony dojazd pożarowy; dobrze, jeśli zbiornik jest przed domem, a nie na tyłach, gdzie trudno jest dojechać. Nie powinny mieć do niego dostępu osoby niepowołane oraz dzieci.
• Instalację zbiornikową gazu płynnego może wykonać tylko i wyłącznie osoba mająca uprawnienia gazowe - najczęściej jest to pracownik firmy, która będzie dostawcą gazu. Do eksploatacji natomiast instalacja musi być dopuszczona przez Urząd Dozoru Technicznego. W trakcie eksploatacji trzeba pamiętać o obowiązkowych okresowych kontrolach i przeglądach.
• W pomieszczeniach, w których są zainstalowane urządzenia gazowe (kotłownia z kotłem gazowym, kuchnia z kuchenką gazową, łazienka z gazowym podgrzewaczem wody), warto zamontować specjalne detektory - zwiększy to nasze bezpieczeństwo. Urządzenia te bezustannie kontrolują stężenie gazu w powietrzu i już przy stężeniu kilkunastokrotnie mniejszym niż to, przy którym może nastąpić wybuch, ostrzegają nas za pomocą sygnalizacji optycznej i dźwiękowej. Detektor może współpracować z zaworami w instalacji gazowej - dopływ gazu jest wtedy odcinany automatycznie.

treść pochodzi z muratordom.pl

Wybór kominka

Przy wyborze kominka należy zadać sobie pytanie jakie będzie spełniał on funkcje, czy tylko dekoracyjne czy będzie on także używany jako źródło ogrzewania budynku.

Kominki mogą mieć różne formy i kształty. Począwszy od tych tradycyjnych z otwartym paleniskiem, które mają bardziej charakter dekoracyjny i estetyczny po nowoczesne kominkowe.

W przypadku otwartych palenisk obudowanych z reguły cegłą klinkierową oddają one ciepło poprzez promieniowanie. W tym przypadku ogrzane powietrz zasysane jest razem z dymem dlatego tylko ok. 15 % jego pozostaje w pomieszczeniu.

Odwrotnie jest w przypadku nowoczesnych wkładów kominkowych, gdzie ogrzane powietrze wykorzystywane jest w ok. 70 procentach. Stad pełnią one zarówno funkcję dekoracyjną a także grzewczą. Należy także dobrać moc kominka do powierzchni jaką mamy zamiar ogrzać z tego źródła.

Posadzka pod kominkiem musi być wykonana z materiałów niepalnych np. z płytek ceramicznych. Przedmioty z materiałów łatwopalnych (meble, sprzęt RTV itp.), powinny być oddalone od kominka co najmniej w odległości 80 cm.

W przypadku palenisk otwartych należy pamiętać o tym by nie zostawiać rozpalonego ognia bez kontroli, np. w nocy.

Zródło: budnet.pl
Autor: ŁT

Piec czy kominek?

Zasadnicza różnica między kominkiem a piecem kaflowym polega na sposobie przekazywania ciepła do pomieszczeń.

Kominki oddają je w wyniku konwekcji - od gorącego wkładu kominkowego ogrzewa się opływające go powietrze, które następnie wypływa do pomieszczenia przez kratki w obudowie kominka lub jest transportowane do innych pomieszczeń specjalnymi kanałami. Kominki grzeją zatem tylko wtedy, kiedy się w nich pali.

Piece kaflowe oddają ciepło przez promieniowanie - od gorących spalin nagrzewają się elementy kumulacyjne i potem bardzo długo oddają nagromadzone ciepło. Dzięki temu piec grzeje jeszcze wiele godzin po tym, jak wygasł w nim ogień.

Piece żeliwne

Piece żeliwne zwykle mają bardzo tradycyjną formę i zdobione są dekoracyjnymi motywami. Wnętrza pieców (również stalowych) wyłożone jest cegła szamotową, dzięki której po wygaśnięciu żaru dłużej trzymają ciepło. "Kozy” z żeliwa dostępne są w kilku wersjach kolorystycznych, malowane np. czarną, niebieską lub biała emalią. W zależności od usytuowania pieca w pomieszczeniu spaliny mogą być odprowadzane do przewodu kominowego z wylotu na tylnej, górnej lub bocznej ściance. Sklepienie pieca może pełnić rolę płyty grzejnej do podgrzewania lub gotowania potraw. Żaroodporna szyba w drzwiczkach pozwala kontrolować stan paleniska i obserwować płonący ogień. Żeliwne piece doskonale sprawdzaj się jako źródło ciepła w domkach letniskowych, gdyż żeliwne paleniska intensywnie wypromieniowują duże ilości ciepła.

Ogrzewanie domu biomasą

Biomasa stanowi doskonałą alternatywę dla węgla i innych paliw tradycyjnych. Za ich wykorzystaniem przemawia nie tylko aspekt ekologiczny, ale przede wszystkim ekonomiczny. Zaletą ogrzewania gospodarstw domowych biomasą jest niski koszt eksploatacji.

Biomasa jest organicznym produktem fotosyntezy. Nie jest jednak tak przetworzona jak ropa naftowa czy węgiel. Najważniejszą jej cechą jest to, że nie powoduje ona dużej emisji dwutlenku siarki. Bilans dwutlenku węgla powstającego w wyniku spalania biomasy jest równy zeru. Biomasa jest magazynem energii promieniowania słonecznego, którą stanową drewno i jego odpady, słoma, pelety, specjalnie uprawiane rośliny energetyczne. Wykorzystując biomasę jako materiał opałowy do atmosfery emitowane są mniejsze ilości dwutlenku węgla i siarki.

Drewno energetyczne

Drewno energetyczne uzyskiwane bezpośrednio lub pośrednio z lasów w formie drewna, kory, igieł i liści nie poddanych obróbce chemicznej. Uzyskać je można także z materiałów pochodzących z rozbiórki domów lub odpadów budowlanych.

Biorąc pod uwagę źródło pochodzenia, wyróżnić można:

• leśne drzewo energetyczne, które nie było wcześniej wykorzystane; są to przede wszystkim elementy powstałe po wycince drzew, pnie; odpady i produkty uboczne przemysłu drzewnego, takie jak kora, trociny, wióry;
• drewno energetyczne z odzysku - opakowania, szalunki, materiał budowlany (z rozbiórki domów);

Drewno przerobione i nieprzerobione

W zależności od formy występowania i metody pozyskiwania drewno dzieli się na przerobione i nieprzerobione. Nie przerobione drewno to: drewno opałowe, paliwo rozgniatane (drewno, kora lub liście rozdrobnione w zgniataczu), paliwo rozbijane, zrębki paliwowe uzyskane z drewna poddanego rozdrobnieniu narzędziami nożowymi na kawałki od 5 do 50 mm.

Przerobione drewno energetyczne to trociny, brykiet (powstaje przez sprasowanie rozdrobnionego drewna energetycznego), granulki wytwarzane podobnie jak brykiet a także pył drzewny (powstaje z wysuszonego materiału surowego poddanego mieleniu na cząstki).

Skład chemiczny drewna:

• węgiel - 50-52%
• wodór - 6-6,5%
• tlen - 40-44%
• azot - 0,2%
• siarka - 0,1%
• woda - 20-60%
• popiół (wapń, magnez, potas) - 0,5%

Wartośc opałowa drewna

Największą wartość opałową ma suche drewno. Przy zerowej wilgotności wynosi ona 19,2 GJ na tonę suchej masy. Wartość opałowa zmniejsza się ze wzrostem zawartości wody. Gdy drewno wykorzystywane jest jako materiał służący do rozpałki bądź jako paliwo zastępcze, wilgotność drewna nie ma większego znaczenia. Charakterystyczną cechą drewna energetycznego jest wysoka zawartość składników lotnych. Około 80% suchej masy drewna odparowuje podczas suchej destylacji (ogrzewania), a tylko 20% zbudowane jest z nielotnych związków węgla, które ulegają spaleniu.W związku z tym spalanie drewna energetycznego wymaga specjalnych technik i kotłów.

Pelety i brykiety

Pelety powstają w wyniku przepychania pod ciśnieniem rozdrobnionych części drewna, słomy, wierzby energetycznej przez matrycę z otworami. W wyniku tego, powstaje granulat o średnicy od 8 do 10 mm. Produkcja pelet odbywa się bez udziału substancji chemicznych. Jako opał są materiałem bardzo wygodnym, ponieważ forma granulatu pozwala na zastosowanie automatycznych systemów podawania paliwa i regulacji procesu spalania.

Ze spalenia 2 kg pelet można uzyskać tyle samo kalorii co ze spalenia 1l oleju opałowego. Wartość kaloryczna wynosi 18-19 MJ/kg. Efektywne spalanie pelet następuje w kotłach wyposażonych w specjalne palniki, które mają możliwość regulacji mocy. Odpowiednie proporcje paliwa i powietrza dostarczane do palnika powodują, że zagazowane pelety palą się intensywnym płomieniem.

Brykiet

Brykiet to produkt wytwarzany w procesie ciśnieniowego sprasowania odpadów drewnianych, słomy żółtej i szarej, zrębków wierzby energetycznej, itp. Brykiety są produktem całkowicie ekologicznym. Nie zawierają żadnych dodatków chemicznych. Jako materiał są wygodne w użyciu, nie brudzą, spalają się niemal w całości. Powstały popiół można wykorzystać jako nawóz mineralny. Brykiet można uży-
wać wszędzie tam, gdzie dotychczas używano drewna lub innego paliwa stałego. Nadaje się do spalania w kominkach oraz piecach na gaz drzewny. Dzięki zagęszczeniu masy i niskiej zawartości wilgoci brykiet ma wyższą wartość opałową niż drewno nieprzetworzone.

Zalety brykietu

• wartość opałowa porównywalna jest ze średniej jakości węglem kamiennym,
• duża gęstość - większa niż gęstość drewna, z którego został wytworzony,
• niższa wilgotność w porównaniu z wilgotnością suchego drewna,
• korzystna cena w stosunku do drożejących paliw kopalnych,
• niska emisja dwutlenku siarki oraz innych substancji szkodliwych,
• mała ilośc powstającego popiołu, który może być stosowany jako nawóz,

Opał, który można wyhodować - rośliny energetyczne Biomasę, poza pozyskiwaniem drewna z lasów i drzew rosnących przy drogach, uzyskać można uprawiając rośliny energetyczne. Jednym z najbardziej przystosowanych do polskich warunków klimatycznych i najbardziej wydajna jest wierzba Salix Viminalis. Wartość opałowa suchej masy wierzby wynosi 18MJ/kg. Wydajność krzewów jest dość duża.Charakteryzuje się dużym przyrostem wynoszącym do 20-25 ton masy suchej na 1 hektar rocznie. Inną z bardziej znanych roślin hodowanych do celów energetycznych jest odmiana PETEMI malwy pensylwańskiej. Rozważając założenie plantacji warto też rozważyć roślinę trawiastą o nazwie miskant olbrzymi. Jest on mniej popularny w Polsce, ale bardzo wydajny. Posiada podobną wartość opałową do roślin wymienionych powyżej. Jego produktywność po trzech latach od rozpoczęcia uprawy wynosi do 30 ton suchej masy z 1 ha.

Najpoważniejszym źródłem energii odnawialnej w Polsce jest słoma. Wchodzi ona w skład grupy paliw odnawialnych, które wraz z biogazem i biopaliwami płynnymi, tworzą grupę biopaliw. Wartość opałowa słomy wynosi około 15 MJ/kg suchej masy. Przy spalaniu słomy wytwarza się taka sama ilość dwutlenku węgla jak przy jej mineralizacji.
Słoma jest paliwem trudnym do spalenia. Przy tradycyjnym spalaniu, sprawność procesu wynosi od 35% do 70%. Przyczyną jest niewłaściwe mieszanie paliwa z powietrzem. Wskutek tego część paliwa nie ulega spaleniu. Warunkiem całkowitego spaleniu słomy jest utrzymanie wilgotności na poziomie 15%.

stosunek kaloryczności węgla i biomasy
1 tona węgla - 1,5 tony słomy

Jakość słomy

Słoma dostarczona do kotłowni musi spełnić wymagania dotyczące wilgotności i stopnia uwiądu. Zawartość wilgoci w słomie jest najważniejszym kryterium kwalifikującym słomę jako paliwo. Wysoka wilgotność może spowodować trudności w przechowywaniu słomy, zwiększenia kosztów transportu, niewłaściwe działanie instalacji i obniżenie wydajności kotła.

Stopień uwiądu świadczy o tym, jak długo słoma leżała na polu. Podczas procesu więdnięcia kolor słomy zmienia się z żółtego na szary. W związku z tym, dla oceny stopnia zwiędnięcia jest stosowanie określenia ''słoma żółta'' lub ''słoma szara''.
Słoma, która ma większy stopień uwiądu ma mniejsze stężenie alkaloidów i związku chloru. Przyczynia się to do zmniejszenia ryzyka wystąpienia problemów ze szlaką i korozją kotłów.

treść pochodzi z e-instalacje.pl

Ogrzewanie domu słomą

Kotły grzewcze, w których zamiast węgla i drewna można spalać słomę wzbudzają coraz większe zainteresowanie rolników. Rozrasta się również oferta rynkowa tych urządzeń.

Polskie rolnictwo produkuje rocznie ok. 25 mln ton słomy (głównie zbożowej i rzepakowej) oraz siana. Od 1990 r. nadwyżki słomy rosną i obecnie szacuje się je na 12 mln ton rocznie. Wiąże się to bezpośrednio ze spadkiem jej cen. Dużą szansą na zagospodarowanie nadwyżek słomy jest wykorzystanie jej do celów grzewczych, np. do instalacji c.o.

Miejsce na kominek

W większości nowo projektowanych domów od razu wyznacza mu się odpowiednie miejsce, zwykle w dobrze wyeksponowanym punkcie pokoju dziennego. W starych, jeśli zawczasu o nim nie pomyślano, „naprawia się ten błąd” podczas remontu.

W istniejącym domu zwykle trudniej znaleźć dobre miejsce na kominek. Największą przeszkodą jest niekorzystna lokalizacja komina lub jego brak.

Najczęstszym błędem przy wyborze lokalizacji kominka jest usytuowanie go w miejscu, obok którego trzeba często przechodzić, na przykład tuż przy korytarzu. Osoby przechodzące obok kominka mogą odczuwać dyskomfort (w pobliżu paleniska, nawet zamkniętego, jest znacznie cieplej), a dodatkowo będą zasłaniać widok ognia pozostałym domownikom.

Z punktu widzenia wymagań technicznych, wybierając miejsce na kominek, należy wziąć pod uwagę następujące kwestie:

• wytrzymałość podłoża (stropu) w miejscu, gdzie jest planowany montaż kominka. Zależnie od typu wkładu i masy obudowy można przyjąć, że kompletny kominek waży średnio od 450 do 850 kg;
• dostęp do przewodu kominowego odpowiedniego do podłączenia kominka, czyli o wymiarach (średnicy i wysokości) dostosowanych do typu i wielkości paleniska oraz odpornego na wysoką temperaturę i wilgoć powstające w procesie spalania; kominek musi być zbudowany jak najbliżej komina. Rura dymowa łącząca go z kominem powinna mieć możliwie najmniej zagięć;
• możliwość doprowadzenia do pomieszczenia z kominkiem świeżego powietrza z zewnątrz (przewodem o średnicy co najmniej 160 mm);
• odpowiednie przygotowanie miejsca pod kominek. Nie należy tu umieszczać instalacji elektrycznych i hydraulicznych;
• właściwe zabezpieczenie podłogi pod i 60 cm przed kominkiem - wykonanie jej z materiałów niepalnych, na przykład terakoty lub kamienia naturalnego;
• funkcjonalność pomieszczenia po zainstalowaniu w nim kominka, możliwość rozmieszczenia mebli i swobodę komunikacji.

Zazwyczaj zajmuje centralne miejsce w pokoju dziennym;
cieszy oko i daje ciepło...

Właściwy moment montażu

Montaż kominka można zacząć po wybudowaniu stanu surowego zamkniętego oraz wykonaniu wylewek (ale przed położeniem posadzki - parkietu, paneli itp.). Wcześniej powinien być także zbudowany komin. Jeżeli dom nie jest jeszcze zamieszkany, to po zakończeniu montażu kominek należy dobrze zabezpieczyć i nie palić w nim do czasu zakończenia budowy, zwłaszcza gdy się nie ma dobrego opału.

Instalację wkładu najlepiej powierzyć firmie kominkowej, która ma autoryzację producenta. Bierze ona na siebie odpowiedzialność za wykonane prace. Jeśli montaż był przeprowadzony przez instalatora mającego autoryzację producenta lub importera wkładu, można otrzymać na urządzenie gwarancję przedłużoną nawet do dziesięciu lat (stan- dardowa obowiązuje zwykle dwa lata).

Najważniejsza jest jednak pewność, że kominek został wykonany zgodnie z zasadami określonymi w instrukcji montażu i będzie bezpieczny.

Niewiele miejsca na komunikację w sąsiedztwie kominka
może zniechęcić do częstego rozpalania w nim ognia.

"Murator"

Tekst: Konrad Koper

Piece na pelet

Od niedawna na polskim rynku urządzeń grzewczych na paliwa stałe pojawił się nowy produkt, a mianowicie piece na pelet. Są to bardzo nowoczesne kotły, w których procesem spalania kieruje elektroniczne urządzenie sterownicze. Niektóre piece są przystosowane do spalania groszku węglowego. Stosowanie tych pieców jest bezpieczne dla środowiska. Dodatkowo pozwala na obniżenie kosztów ogrzewania domów.

Zasada działania

Kotły na pelet wyposażone są w palniki retortowe. Paliwo podawane jest poprzez podajnik ślimakowy do palnika. Powietrze do spalania dozowane jest w zależności od potrzeb. Zasobnik paliwa umieszczony jest obok kotła. Możliwe jest zainstalowanie większego zbiornika na pelet w dużej odległości od pieca i wtedy wydłuża się czas uzupełniania zasobnika.

W przeciwieństwie do pieców na inne paliwa stałe np. groszku proces spalania może być przerwany na pewien czas. Piece te są wyposażone w automatyczne zapalarki, które w odpowiednim czasie zapalą ponownie pelet. Daje to możliwość dodatkowego oszczędzania paliwa.

Aby obsługa pieca była maksymalnie wygodna i bezpieczna stosuje się urządzenia, automatycznie regulujące oraz kontrolujące działanie kotła.

Regulator mikroprocesorowy steruje procesem spalania i w zależności od zadanej temperatury dozuje odpowiednią ilość paliwa i powietrza oraz częstotliwość ich podawania. Na bieżąco kontrolowana jest temperatura zasilania oraz powrotu, a także temperatura spalin. W celu zapewnienia bezpieczeństwa przeciwpożarowego w piecach tego typu instaluje się systemy zabezpieczające przed cofnięciem się płomienia do zasobnika z peletem.

W celu zwiększenia ekonomiczności użytkowania kotłów z urządzeniami tymi mogą współpracować regulatory pokojowe i pogodowe.

Obsługa kotłów

Obsługa kotłów na pelet ogranicza się do okresowego załadunku paliwa do zbiornika oraz opróżnienia popielnika. Ponadto, co pewien czas należy oczyścić piec stosując się do zaleceń producenta.

Palniki na pelet

Do kotłów olejowych i gazowych, o ile posiadają odpowiedniej wielkości komorę spalania oraz węglowych można zainstalować palnik na pelet. Montuje się go w miejscu drzwiczek. Palnik taki posiada wszystkie zabezpieczenia oraz urządzenia potrzebne do jego bezpiecznego oraz prawidłowego użytkowania.

źródło: http://www.info-ogrzewanie.pl/

Dofinansowanie ekologicznego ogrzewania

Prawie każdy użytkownik urządzeń grzewczych starszego typu, głównie na paliwa stałe chętnie wymieniłby swój stary kocioł na nowoczesny, mniej pracochłonny, usytuowany w czystej kotłowni, a do tego nie produkujący niezbyt ładnie pachnących i szkodliwych dla środowiska zanieczyszczeń. Napisałem – prawie każdy – dlatego, że okazuje się, iż taka inwestycja niejednokrotnie przewyższa możliwości finansowe potencjalnego inwestora. Okazuje się jednak, że jest możliwość wykonania modernizacji ogrzewania, za dużo mniejsze pieniądze. W jaki sposób? Opiszemy poniżej.

Gdzie załatwiać dotację

Decydując się na modernizację ogrzewania budynku pierwsze kroki należy skierować do Urzędu Miasta lub Gminy, gdzie dowiemy się czy na terenie naszego miejsca zamieszkania funkcjonuje program dofinansowania modernizacji ogrzewania. Tam otrzymamy niezbędne informacje oraz wykaz dokumentów, które trzeba złożyć w Urzędzie.

Oczywiście tok załatwiania sprawy może być różny w różnych miastach i gminach. Generalnie jednak warunki, jakie należy spełnić są wszędzie podobne. Urzędy, które dofinansowują taką modernizację z reguły posiadają Regulamin, w którym szczegółowo opisane są zasady dotacji. Należy szczegółowo zapoznać się z jego treścią.

Zakres modernizacji

Zakres modernizacjo obejmuje wymianę posiadanego „nieekologicznego” kotła co, na ekologiczne urządzenie grzewcze spełniające określone normy emisji zanieczyszczeń do atmosfery.

Za takie urządzenia uznaje się kotły:
- elektryczne, gazowe i olejowe;
- kotły opalane biomasą;
- automatyczne kotły retortowe opalane węgłem kamiennym tzw.ekogroszkiem
- pompy ciepła;
- urządzenia wykorzystujące energię elektryczną;
- urządzenia pobierające ciepło z sieci ciepłowniczej;

Wyjaśnić trzeba, iż kotły na paliwa stałe – biomasę i ekogroszek, muszą charakteryzować się wysoką sprawnością energetyczną oraz nie mogą posiadać dodatkowego paleniska umożliwiającego spalanie innych rodzajów paliwa.

Dodatkowo dofinansowaniem może zostać objęte doocieplenie budynku oraz dodatkowa instalacja solarna.

Zakres dotacji

Dotacja przysługuje po wykonaniu inwestycji oraz jej odbiorze przez uprawnione osoby. Tak, więc pieniądze otrzymamy po zainstalowaniu w kotłowni pieca spełniającego warunki. W różnych miastach i gminach kwoty te mogą mieć różną wysokość (często jest to 50%), jednak zawsze w znaczący sposób obniżają one nakłady poniesione przez inwestora.

Jak nadmieniłem wcześniej dokładne warunki dotacji zainteresowani znajdą w Regulaminach w poszczególnych Urzędach Miast i Gmin.

Zapraszamy do komentowania artykułu. Podawajmy jak sytuacja wygląda w naszych gminach – takie informacje z pewnością pomogą potencjalnym inwestorom.

źródło: http://www.info-ogrzewanie.pl/

Jak i czym ogrzewać dom

Obecnie sporą popularnością cieszą się systemy ogrzewania domu paliwami stałymi, ciekłymi, gazem oraz systemy ogrzewania elektrycznego. Wybór właściwego rozwiązania uzależniony jest od możliwości podłączenia budynku do mediów (głównie do sieci gazowej). Najpopularniejszą forma ogrzewania domu jest połączenie ogrzewania gazowego (instalacja wodna ogrzewana gazem w pokojach) z elektrycznym (łazienki oraz kuchnia). Warto jednak bliżej poznać wszystkie główne systemy grzewcze mające swoje zastosowania w domach jednorodzinnych.

Kotły - umożliwiają podgrzewanie wody płynącej w instalacjach grzewczych (grzejniki i rury) oraz wody użytkowej (w kuchni i łazienkach). W kotłach można palić paliwem stałym (węgiel, drewno, biomasa, torf) lub ciekłym (gaz lub olej opałowy).

Grzejniki (płytowe, członowe i konwektory) - są elementem instalacji grzewczej. W zależności od miejsca montażu grzejnika występują grzejniki ścienne i podłogowe.

Ogrzewanie elektryczne (podłogowe lub grzejniki elektryczne) - najczęściej stosowane, gdy brakuje dostępu do gazu lub jeśli chce się je wykorzystać jako alternatywne, drugie rozwiązanie razem z ogrzewaniem wodnym.

Ogrzewanie podłogowe - najczęściej występuje jako alternatywne ogrzewanie niektórych pomieszczeń (kuchnie oraz łazienki). Głównym źródłem grzewczym jest energia elektryczna lub cieplna z instalacji wodnej. Jest jednym z droższych rozwiązań.

Kominki - coraz więcej rodzin decyduje się na tę klasyczną formę ogrzewania domu. Kominek występuje w postaci pełnej (obudowa wraz z wkładem grzewczym) lub w postaci samego wkładu grzewczego. Kominki uzyskują energię cieplną poprzez spalanie paliw stałych (drewno) lub ciekłych (gaz).

źródło: http://www.nowoczesnydom.pl/

Piece na ekogroszek - Piece z podajnikiem wyposażone w palenisko retortowe

Najtańszym obecnie źródłem energii służącej do ogrzewania domu jest ekogroszek. Piece z podajnikiem wyposażone w palenisko retortowe nie są może tanie, jednak w ostatecznym rozrachunku są bezkonkurencyjne jeżeli chodzi o koszty ogrzewania, natomiast jeżeli chodzi o wygodę korzystania z nich niewiele ustępują praktycznie bezobsługowym piecom gazowym.

Dlaczego ekogroszek?

Zaostrzenie norm emisji zanieczyszczeń do atmosfery, zmusiło producentów paliw stałych do szukania nowych, bardziej proekologicznych rozwiązań ogrzewania. Efektem tych poszukiwań jest tzw. ekogroszek. Jest to węgiel kamienny sortymentu groszek II granulacji 5-25 mm, odpowiednio uszlachetniony. Charakteryzuje się niską zawartością siarki (do 0,6%), dzięki czemu spełnia normy ekologiczne. Wartość opałowa ekogroszku to 26-27 MJ/kg.

Ekogroszek dostarczany jest luzem lub w workach. Głównymi producentami ekogroszku są Zakład Górniczy „PIEKARY” dawny KWK „JULIAN” w Piekarach Śląskich, KWK”PIAST” w Bieruniu, Katowicki Holding Węglowy- Zakład Przeróbczy w Sosnowcu.

Piec z paleniskiem retortowym

Do spalania ekogroszku stosuje się piece co z paleniskiem retortowym. Są to nowoczesne urządzenia, bardzo wygodne w obsłudze. Praca kotła może przebiegać bez przerw w całym okresie grzewczym. Spalanie jest praktycznie bezdymne.

Atutem tego typu ogrzewania jest również łatwość utrzymania czystości, co oznacza, że kotłownia wcale nie musi znajdować się w piwnicy. Ekogroszek jest dostarczany w workach, co umożliwia przechowywanie tylko takiej ilości paliwa jaka jest potrzebna.

Piec może służyć do zaopatrzenia w ciepłą wodę użytkową w ciągu całego roku.

Są również produkowane piece z dodatkowym rusztem, który pozwala na pracę urządzenia w razie awarii lub przerwy w dostawie energii elektrycznej. W tym wypadku można spalać drewno lub inne paliwa. Opcję tę należy jednak stosować tylko doraźnie, w sytuacjach awaryjnych.

Budowa pieca

Zestaw składa się części grzewczej (pieca) oraz zasobnika na opał. Obie części połączone są podajnikiem ślimakowym (lub rzadziej szufladkowym), który transportuje paliwo do paleniska retortowego.

W układzie spalania znajduje się również wentylator, który poprzez układ dysz dozuje powietrze do paleniska. Całością zarządza sterownik elektroniczny.
W celu podniesienia poziomu bezpieczeństwa podczas pracy i obsługi instaluje się czujniki sygnalizujące awarię podzespołów i, jeżeli wymaga tego sytuacja, wygaszające piec. Wygaszenie może być konieczne gdy np. w wyniku awarii podajnika palący się węgiel „wchodzi” wgłąb rury łączącej podajnik z piecem.

Deflektor spalin

Nad paleniskiem retortowym zawieszony jest deflektor spalin, który dopala szkodliwe związki chemiczne powstające w wyniku spalania paliwa, a tym samym zapobiega wydostaniu się tych związków na zewnątrz.

Ponieważ, minimalna temperatura wody w kotle nie powinna być niższa niż 55-60°C w układzie wodnym pieca, instaluje się zawór trój lub czterodrożny, który chroni kocioł przed niskotemperaturową korozją – tym samym wydłuża żywotność urządzenia.

Aby bardziej zoptymalizować pracę pieca można do sterowania dodatkowo podłączyć regulator pokojowy, który umożliwia ustawienie stałej temperatury w pomieszczeniu. Istnieje możliwość programowania temperatury w czasie np. dzień-noc oraz w ciągu tygodnia. Regulacja pogodowa nie jest konieczna, ale warto ją zainstalować. Łącznie z termostatem w pokoju gwarantuje ekonomiczną pracę pieca.

Zasada działania

Sterownik

Użytkownik ustawia żądaną temperaturę na sterowniku i zwykle na tym kończy się jego zadanie (istnieje możliwość zmiany kilku innych parametrów pieca, które mogą poprawić proces spalania, jednak zwykle nie jest to konieczne).

Sterownik uruchamia podajnik ślimakowy w pewnych odstępach czasu na określony czas. Jednocześnie włączany jest wentylator. Po uzyskaniu zaprogramowanej temperatury piec przechodzi w stan podtrzymania, w którym podajnik i wentylator załączane są bardzo rzadko (np. co 20 minut), tak, aby utrzymać ogień, który rozpali się na dobre dopiero wtedy, gdy temperatura wody w piecu spadnie 3 stopnie poniżej zaprogramowanej. Taki cykl się powtarza.

Kolejna porcja paliwa podanego przez podajnik spycha automatycznie powstały popiół do pojemnika na popiół.

Obsługa

Obsługa polega na napełnianiu zasobnika paliwem, oraz okresowym usunięciu popiołu i oczyszczeniu pieca. W zależności od wielkości zasobnika pracę w kotłowni wykonuje się maksymalnie dwa razy w tygodniu.

Raz na jakiś czas należy również oczyścić piec używając specjalnie do tego celu przygotowanych otworów.

Piece z paleniskiek retortowym posiadają możliwość płynnej regulacji mocy w zakresie od 30 do 100%.

Piece co na ekogroszek to urządzenia warte polecenia do stosowania w ogrzewaniu. Są ekologiczne, oszczędne, bezpieczne i wygodne w obsłudze.

źródło: http://www.info-ogrzewanie.pl

Piece miałowe

Niekonwencjonalna budowa wewnętrznego wymiennik ciepła i nowatorskie dostarczanie powietrza pozwalają na uzyskanie długiego czasu spalania taniego opału jakim jest miał węglowy i w efekcie minimalnych kosztów ogrzewania budynku.

Piece te zapewniają stałopalność ok. 24 godzin i rewelacyjne parametry spalania. Pomimo stosowania w nich miału węglowego kotły te posiadają bardzo dobre parametry ekologiczne, spalanie opału przez piece miałowe jest tak dokładne, że nie widać dymu wydobywającego się z komina (zupełnie jak w kotłach gazowych). Ich zaletą jest duża komora załadowcza która pozwala na obsługę kotła 1 raz na 24 godziny.

Piece miałowe zapewniają:

- Bardzo niskie koszty ogrzewania domu,
- Załadunek opału 1 raz na 24 godziny.

Pozostałe zalety piecy miałowych:

- całkowite spalanie taniego paliwa jakim jest miał węglowy
- nie wymaga żadnej obłsugi po rozpaleniu (1 raz na 24 godz.)
- regulacja procesu spalania za pomocą sterownika elektronicznego
- bardzo niska emisja zanieczyszczeń
- brak widocznego dymu z komina
- wysoka sprawność cieplna

Jak i czym palić w kominku

Do palenia w kominku najczęściej wykorzystuje się drewno. Można jednak spotkać domy, w których pali się również brykietem z węgla brunatnego lub węglem kamiennym.

Drewno opałowe powinno mieć odpowiednią wilgotność (nie więcej jak 13-15%). Najpopularniejsze palone drewno to: brzoza, buk, dąb lub klon. Nie używa się raczej drzewa iglastego ze względu na duża zawartość żywicy, która może zanieczyszczać przewody kominowe i sam kominek.

Metod rozpalania ognia w kominku jest wiele. Właściwie prawie każdy właściciel kominka stosuje własną, sprawdzoną metodę. Poniżej przedstawiamy najczęściej stosowaną metodę:

• Najpierw należy oczyścić palenisko z wszelkich pozostałości po ostatnim paleniu (resztki nieopalonego drewna, popiół).
• Następnie należy długą zapałką zapalić 3 lub 4 podpałki.
• Na rozpalone podpałki układa się w stosie drewno (ale tak, by nie zagasić płomienia)

Przy rozpalaniu na pewno nie należy wykorzystywać benzyny lub spirytusu. Stosowanie tych preparatów zwiększa ryzyko pożaru lub nawet wybuchu.

źródło: http://www.nowoczesnydom.pl/

Gdzie nie można instalować ogrzewania podłogowego

System ogrzewania podłogowego powinien być zaprojektowany już na samym początku (projekt domu i projekt instalacji budynku). Nie wszędzie można jednak stosować tego typu ogrzewanie. Ogrzewanie podłogowe można instalować tylko w domach energooszczędnych, gdzie nie straty ciepła są minimalne. Tam, gdzie straty są stosunkowo duże konieczna jest inna instalacja grzewcza (piece, kotły, grzejniki). W takim budynku ogrzewanie podłogowe może być tylko dodatkiem, np. w łazienkach.

Inne ograniczenia w przypadku ogrzewania podłogowego to ograniczenia powierzchni ogrzewanej podłogi. Nie można instalować ogrzewania podłogowego na całej powierzchni podłogi. W pomieszczeniach znajdują się równego rodzaju meble oraz inne elementy wyposażenia. Tam, gdzie stoją szafy, łóżka, fotele nie można układać instalacji. Podobnie wygląda sytuacja w łazienkach, gdzie ograniczeniem są brodzik, wanna, ustęp czy też pralka.

źródło: http://www.nowoczesnydom.pl/

Dlaczego warto zainstalować ogrzewanie podłogowe

Ogrzewanie podłogowe jest znacznie trwalsze od systemu grzejnikowego. Instalacja ta nie koliduje z elementami wystroju wnętrz, gdyż brak jest grzejników. Można dowolnie ustawiać meble w pomieszczeniach. Znacznie ułatwiona jest również sama obsługa systemu. Dzięki termostatowi można w prosty sposób ustawiać pożądaną temperaturę w pokojach czy łazience.

źródło: http://www.nowoczesnydom.pl/

Przygotowanie grzejnika do zimy

Wraz z początkiem jesieni, kiedy gwałtownie zmienia się pogoda i w naszych domach robi się chłodniej, warto pomyśleć o przygotowaniu grzejnika
do sezonu zimowego. Dzięki kilku prostym zabiegom nasze grzejniki będą dobrze funkcjonowały przez najbliższe miesiące.

Czyścimy z kurzu
W czasie domowych porządków rzadko kiedy dokładnie czyścimy grzejnik, który zazwyczaj, po sezonie letnim przykryty jest grubą warstwą kurzu. Mało kto zdaje sobie sprawę z tego, że z tego właśnie powodu, po uruchomieniu ogrzewania, w pomieszczeniu przez kilka dni unosi się nieprzyjemny zapach przypiekanego kurzu. Dodatkowo zanieczyszczenia rozprzestrzeniają się po całym mieszkaniu, co ma niekorzystny wpływ na nasz układ oddechowy i wyjątkowo szkodzi alergikom. Dlatego należy bardzo dokładnie oczyścić grzejnik, co ze względu na jego odległość od podłogi, a szczególnie od ściany,
nie zawsze jest łatwe. Do tego celu powinniśmy używać szczotki, która nie zarysuje lakierowanych powierzchni stalowych. Producent grzejników Purmo ma w swojej ofercie specjalną miękką szczotkę, która umocowana jest na długim i sprężystym drucie zakończonym wygodną rączką. Dzięki niej na pewno uda nam się dotrzeć
do wszystkich zakamarków i dobrze oczyścić cały grzejnik. Oprócz czyszczenia
na sucho, należy grzejnik umyć od zewnątrz. Oczywiście nie powinniśmy używać
w żadnym wypadku płynów żrących lub zawierających chociażby aceton, ponieważ mogą naruszyć powłokę lakierniczą urządzenia. W zupełności wystarczy umycie grzejnika ciepłą wodą z dodatkiem środków powszechnie stosowanych w domach do czyszczenia innych powierzchni. "Aby można było łatwiej dotrzeć pomiędzy płyty grzejnika, zaleca się zdjęcie osłony górnej potocznie nazywanej grillem i jego osłon bocznych. W przypadku grzejników Purmo C jest to bardzo łatwe, pewne kłopoty mogą mieć użytkownicy grzejnika płytowego Purmo V z dolnym zasilaniem. W tym przypadku przed zdjęciem osłony górnej należy ostrożnie odciągnąć do góry elementy zawieszenia mocujące grzejnik poprzez grill. Aby uniknąć przypadkowego zrzucenia grzejnika, warto żeby dla bezpieczeństwa robiły to dwie osoby." - radzi Roman Strzelczyk, kierownik działu technicznego firmy Rettig Heating, produkującej grzejniki i ogrzewanie podłogowe marki Purmo.

Odpowietrzamy grzejnik
"Warto odpowietrzyć instalację przed samym sezonem grzewczym, jeśli chcemy, aby prawidłowo funkcjonowała jesienią i zimą, czyli wtedy, kiedy jest nam najbardziej potrzebna." - radzi Roman Strzelczyk. Ważne jest to, że grzejniki Purmo możemy odpowietrzyć sami. Każdy grzejnik Purmo wyposażony jest w specjalne urządzenie - ręczny odpowietrznik umieszczony u góry grzejnika, który pozwala łatwo usunąć z niego powietrze. Dodatkowo w ofercie Purmo dostępne jest specjalne urządzenie, które zakłada
się na odpowietrznik. Urządzenie wyposażone jest w pokrętło ułatwiające odkręcenie odpowietrznika w grzejniku i plastikowy zbiorniczek, który wyłapie krople wody wypływające z instalacji. Odpowietrzanie grzejnika przy pomocy powyższego urządzenia pozwoli uniknąć ryzyka zalania podłogi wodą z instalacji grzewczej.
O zapowietrzeniu grzejnika świadczą dobywające się z niego hałasy: bulgotanie, świsty i szumy. Kolejnym objawem zapowietrzenia jest nierówne oddawanie ciepła, grzejnik jest cieplejszy u dołu i zimniejszy u góry.

Konserwujemy grzejnik
Wyczyszczony i odpowietrzony grzejnik powinien prawidłowo funkcjonować przez cały sezon grzewczy. Należy jedynie uważać żeby nie zarysować go, czy nie uszkodzić. Choćby
w czasie domowych porządków, kiedy możemy obić grzejnik odkurzaczem lub kijem od mopa. Jeśli już doszło do uszkodzenia lub zauważyliśmy na grzejniku zarysowanie, możemy sami je zamalować lakierem. "W Autoryzowanych Punktach Sprzedaży Purmo dostępne są lakiery do grzejników w sztyfcie z małym pędzelkiem. Przy ich pomocy sami zamalujemy wszystkie małe odpryski i zadrapania lakieru na grzejniku." - radzi Roman Strzelczyk. "Każde, najmniejsze nawet zarysowanie może doprowadzić do korozji i późniejszych wycieków. Dlatego trzeba od czasu do czasu uważnie obejrzeć grzejnik i poszukać ewentualnych miniodprysków i rys." - dodaje. Markowy grzejnik od renomowanego producenta, takiego jak Purmo, prawidłowo zainstalowany, a następnie odpowiednio konserwowany, będzie nam służył przez wiele lat.

Sprawdzamy instalację
Aby nasze grzejniki pracowały właściwie, należy zadbać o odpowiednią jakość i ilość wody w instalacji. O ile mieszkańcy budynków wielorodzinnych nie muszą się sami
o to martwić, o tyle właściciele domów jednorodzinnych muszą zadbać
o to we własnym zakresie. Po pracach związanych z konserwacją zewnętrznych elementów grzejników, należy sprawdzić pozostałe elementy instalacji a przede wszystkim skontrolować jakie ciśnienie panuje w instalacji. Jeśli jest obniżone
w stosunku do wartości przy jakiej pracowało w poprzednim sezonie oznacza
to, że musimy dopuścić wody. Małe spadki ciśnienia nie są niepokojące, ale jeżeli stwierdzimy znaczny spadek ciśnienia, oznacza to nieszczelność w instalacji wymagającą interwencji instalatora. Ciśnienie w instalacji grzewczej w domach jednorodzinnych najczęściej wynosi od 1 do 2 barów i odczytuje się je na manometrze zamontowanym w kotłowni.

źródło: http://www.meble.pl/

Piec i kocioł a ogrzewanie

W artykule tym zastanowimy się nad tym, jakie ogrzewanie jest lepsze, a dokładniej -- które źródło ciepła wybrać -- piec, czy kocioł?

Dla wielu ludzi nie ma różnicy między tymi dwoma urządzeniami, więc warto na wstępie je rozróżnić.
Piec jest urządzeniem produkującym ciepło wykorzystywane bezpośrednio. Piecem jest kominek, farelka, piec kaflowy. Wszystkie te urządzenia dają ciepło, które zużywamy w miejscu wyprodukowania.
Z kolei kocioł produkuje nośnik ciepła, na przykład parę wodną lub gorącą wodę. Ta woda później jest wykorzystywana w innym miejscu, np. płynie rurami do grzejnika, w którym oddaje ciepło. Tak więc kominek z płaszczem wodnym, produkujący ciepłą wodę -- jest już kotłem...

Na tym polega zasadnicza i najprostsza do zrozumienia różnica między kotłem a piecem. Piec produkuje ciepło wykorzystywane w miejscu jego instalacji. Kocioł natomiast daje nośnik ciepła, który można wykorzystać w innym pomieszczeniu lub innym budynku (jak dzieje się w przypadku miejskiej sieci ciepłowniczej). Centralne ogrzewanie wiąże się nierozłącznie z kotłem.

Co więc jest lepsze - piec, czy kocioł?

Ze względu na koszty i trudność instalacji -- zdecydowanie piec. Poza kominem w zasadzie nic do niego dobudowywać nie trzeba.

Niestety piec daje ciepło tylko w miejscu instalacji. Z tego względu w każdym pokoju musielibyśmy mieć oddzielny piec, by ogrzać nimi całe mieszkanie czy dom. W takich sytuacjach raczej stosuje się centralne ogrzewanie z jednym źródłem ciepła -- kotłem.

Naturalnie instalacja kotła to większe wydatki. Konieczny jest zakup rur, grzejników, w przypadku większych urządzeń przygotowanie pomieszczenia na kotłownię i ew. zakup zbiornika na paliwo (w przypadku kotłów na olej opałowy i propan-butan). Z tego względu kocioł jest dużo droższy od pieca.

Jednym z coraz popularniejszych sposobów ogrzewania nowobudowanych domów jest instalacja kominka (z płaszczem wodnym lub bez) i dodatkowo kotła. Tym sposobem w najczęściej używanym pokoju ogrzewanie jest przy użyciu kominka (który pełni również funkcje dekoracyjne) a cały dom jest jeszcze dogrzewany w razie potrzeby przy użyciu gazowego lub olejowego kotła poprzez centralne ogrzewanie.

źródło: http://ogrzewanie.drewnozamiastbenzyny.pl/piec-kociol-a-ogrzewanie.php

Elektryczne piece akumulacyjne

Nowoczesne elektryczne ogrzewacze akumulacyjne, zwane potocznie piecami akumulacyjnymi, to jedno z alternatywnych rozwiązań ogrzewania naszych domów, tam gdzie nie doprowadzono sieci gazowej albo ciepłowniczej. Do zasilania tych urządzeń stosuje się energię elektryczną, która jest pobierana w porze nocnej, a więc wtedy, gdy jej cena jest niższa. Aby ich instalacja była sensowna wymagane jest zainstalowanie tzw. dwutaryfowego licznika prądu.

Piecem akumulacyjnym jest każdy piec, który magazynuje energię a następnie oddaje ją przez określony czas. Do tej grupy należą więc np. nieużywane już praktycznie piece kaflowe. Obecnie określenie piec akumulacyjny jest praktycznie tożsame z elektrycznym piecem akumulacyjnym i na tym rodzaju pieca skupimy się w tym artykule.

Rodzaje pieców

Działanie nowoczesnego pieca akumulacyjnego polega na zamianie energii elektrycznej na energię cieplną, która następnie jest magazynowana i w razie potrzeby oddawana do ogrzania pomieszczenia, w którym zainstalowano piec.

Produkowane są dwa rodzaje tych urządzeń, różniących się sposobem oddawania (rozładowania) ciepła: są to piece statyczne oraz dynamiczne.

Piec statyczny

Prostszym w budowie oraz działaniu jest piec z rozładowaniem statycznym.
Ciepło akumulowane w piecu wydostaje się do ogrzewanego pomieszczenia w sposób naturalny, bez pomocy urządzeń mechanicznych.

Istnieje natomiast możliwość sterowania ilością tego powietrza, poprzez przysłony montowane na wylotach kanałów wylotowych ciepłego powietrza. Regulacja bimetaliczna otwarcia przysłon odbywa się automatycznie w zależności od stopnia rozładowania pieca, czyli ilości pozostałej w rdzeniu akumulacyjnym energii cieplnej.

Piece akumulacyjne z rozładowaniem statycznym, najczęściej ogrzewają pomieszczenia, w których nie ma specjalnych wymagań temperaturowych np. przedpokój oraz z powodu cichej pracy stosowane są do ogrzewania sypialni.

Piec dynamiczny

Bardziej zaawansowane technicznie są piece z rozładowaniem dynamicznym, gdzie do oddania ciepła do pomieszczenia stosuje się wentylator, a całością pracy począwszy od ogrzania rdzenia akumulacyjnego, aż do wydania ciepła sterują elektroniczne sterowniki.

Wewnątrz pieca akumulacyjnego zainstalowany jest czujnik temperatury, który w zależności od wartości nastawionej przez użytkownika odpowiednio steruje pracą pieca.

Aby jeszcze bardziej precyzyjnie można było wykorzystać energię zgromadzoną w rdzeniu akumulacyjnym, istnieje możliwość podłączenia do pieca czujnika tzw. pogodowego zainstalowanego na zewnątrz budynku oraz regulatora, na którym użytkownik ustawia odpowiednią temperaturę w pomieszczeniu oraz czas pracy (ładowania) pieca.

Po zaprogramowaniu sterownika, piec będzie oddawał tylko taką ilość energii cieplnej, jaka jest potrzebna do utrzymania żądanej temperatury w pomieszczeniu.

Tak, więc wentylator będzie wydmuchiwał ogrzane powietrze tylko, gdy dostanie sygnał od sterownika.

Jeżeli piec nie oddaje ciepła, wtedy otwory kanałów wylotowych są szczelnie zamknięte, a więc nie ma niepotrzebnych strat.

Niewykorzystane ciepło pozostaje w piecu, a dzięki temu nagrzewanie rdzenia w porze nocnej będzie krótsze i piec pobierze mniej energii elektrycznej.

Tego typu piece stosuje się do ogrzewania dużych pomieszczeń, gdzie ciągle przebywają ludzie np. salonów, pokojów dziennych.

Budowa i działanie

Podstawowym elementem każdego pieca akumulacyjnego jest element magazynujący ciepło – rdzeń akumulacyjny, wykonany z magnezytu, materiału bardzo dobrze zatrzymującego ciepło, który jest ogrzewany przez elektryczne grzałki. Ponadto w zależności od rodzaju pieca może być zamontowany wentylator, filtry powietrza oraz urządzenia niezbędne do sterowania jego pracą.

Całość znajduje się w obudowie. Dla uzyskania dobrej szczelności cieplnej oraz zabezpieczenia przed poparzeniem się użytkowników, stosuje się wielowarstwową izolację cieplną.

Piece akumulacyjne wytwarzane są w wersji stojącej oraz wiszącej, jednak z powodu znacznego ciężaru wymagają specjalnego mocowania.

Aby eksploatacja tych urządzeń była bezpieczna, należy dokładnie zapoznać się z instrukcją obsługi i stosować się do niej.

źródło: http://www.info-ogrzewanie.pl

Ogrzewanie powierzchni mieszkalnej za pomocą kominka

Kominki mogą pracować w systemie centralnego ogrzewania jako główne lub dodatkowe źródło ciepła. Ponieważ, czas spalania drewna w kominku jest ograniczony do kilkunastu godzin, więc wymaga on systematycznej obsługi, a to niestety w większości wypadków dyskwalifikuje go jako podstawowe ogrzewanie domu.

W ogrzewaniu kominkowym czynnikiem grzewczym może być powietrze lub woda.

Ogrzewanie powietrzem

Do ogrzewania powietrzem stosuje się głównie kominki zamknięte. Powietrze opływając wokół wkładu lub kasety ogrzewa się, a następnie kanałami jest rozprowadzane do poszczególnych pomieszczeń.

Rozprowadzenie może nastąpić samoczynnie poprzez konwekcję, czyli unoszenie się gorącego powietrza ku górze. Niestety system ten ma zastosowanie tylko w niewielkich instalacjach grzewczych, ponieważ powietrze jest rozprowadzane na odległość ok.3 m od kominka. Niewątpliwą jego zaletą jest niezawodność, bo nie jest zasilany energią elektryczną.

W systemach ogrzewania powietrznego najczęściej do rozprowadzania powietrza stosuje się specjalnie wygłuszoną turbinę elektryczną, która wymusza przemieszczanie się ogrzanego powietrza.

W systemie tym turbina może być umieszczona pod urządzeniem grzewczym lub nad nim. Turbina nadmuchowa umieszczona pod wkładem tłoczy zimne powietrze, które ogrzewa się przepływając obok elementu grzejnego. W ten sposób przez układ przechodzi do 150 m³/h ogrzanego powietrza.

Bardziej wydajna jest turbina umieszczona nad kominkiem, która rozprowadza do 600 m³/h powietrza. W tym układzie turbina zasysa gorące powietrze i przepycha go do kanałów rozprowadzających.

Stosując ogrzewanie powietrzne należy stworzyć możliwość powrotu powietrza schłodzonego z pomieszczeń ogrzewanych do pomieszczenia, gdzie znajduje się kominek.

Ogrzewanie wodne

Kominki można stosować do zasilania instalacji centralnego ogrzewania tradycyjnego oraz podłogowego. Wymaga to zastosowania wkładu z płaszczem wodnym, gdzie woda nagrzewa się opływając element grzejny, a następnie zasila układ centralnego ogrzewania. Najczęściej ogrzewanie takie stosowane jest jako dodatkowe. Gdy temperatura wody dopływającej z kominka spadnie do wartości zadanej automatyczny układ włącza kocioł gazowy, olejowy albo elektryczny. Układ ten pracuje z wymuszonym obiegiem wody. Kominki jako urządzenia grzewcze na paliwa stałe mogą pracować tylko w instalacjach typu otwartego, z otwartym naczyniem wzbiorczym. Dodatkowo trzeba pamiętać, że nie wszystkie kotły gazowe i olejowe mogą pracować w takiej instalacji.

Ogrzewanie kominkiem z płaszczem wodnym daje możliwość sterowania spalaniem drewna, a tym samym wydajnością urządzenia. Do tego celu stosuje się wentylator ze zmienną prędkością obrotową. W zależności od zapotrzebowania wentylator sterowany elektronicznie podaje odpowiednią ilość powietrza do paleniska.

źródło: http://www.info-ogrzewanie.pl

Piece gazowe - stojące i wiszące

Piec gazowy to najwygodniejsze źródło ciepła dla gospodarstwa domowego. Ze względu na sposób montażu piece gazowe dzieli się na stojące i wiszące. Jednak nie tylko sposób montażu je różni.

Piece stojące jak sama nazwa najlepiej ustawić w oddzielnym pomieszczeniu. Ponieważ są wyposażone w żeliwny wymiennik są stosunkowo ciężkie, ale za to trwalsze niż piece wiszące. W związku z tym, że wiele elementów instalacji znajduje się poza kotłem kotły stojące uchodzą za mniej awaryjne.

Natomiast piece wiszące są wyposażone we wszystkie elementy niezbędne do prawidłowego funkcjonowania instalacji grzewczej. Niewątpliwą zaletą tych urządzeń jest wyposażenie ich w palniki o płynnej regulacji mocy, co pozwala na szybkie dopasowanie wydajności do potrzeb. Ponadto są tańsze niż piece stojące.

źródło: http://www.info-ogrzewanie.pl/

Wybieramy grzejnik

Wybór grzejnika do domu nie jest prostą sprawą. Aby podjąć właściwą decyzję, pod uwagę należy wziąć rodzaj instalacji grzewczej, materiał z którego jest ona wykonana oraz parametry instalacji. Grzejnik powinien zarówno dobrze grzać jak i estetycznie wyglądać.

Dla instalacji otwartej współpracującej z kotłem na paliwa stałe najlepszym rozwiązaniem są członowe grzejniki żeliwne. Instalacja zamknięta pozwala na dowolność w wyborze rodzaju grzejników. Materiał, z którego wykonana jest instalacja centralnego ogrzewania narzuca stosowanie odpowiedniego rodzaju grzejników. Zgodnie z normą PN-93/C-04607, należy unikać stosowania w jednej instalacji c.o. grzejników aluminiowych i grzejników lub wymienników oraz elementów kotła, a także rur wykonanych z miedzi. Powoduje to przyspieszone niszczenie instalacji. Zmiany te można opóźnić stosując odpowiednie środki chemiczne (zwane inhibitorami)opóżniające powstawanie korozji oraz przekładki dielektryczne w miejscu łączenia miedzi z innym materiałem. Grzejniki stalowe, miedziane i żeliwne mogą pracować przy każdej instalacji.

Na wybór grzejnika mają wpływ także parametry instalacji. Moc grzejników producenci uzależniają od czynników takich jak: temperatura wody zasilającej, temperatura wody powrotnej oraz wewnętrzna temperatura pomieszczenia. Najczęściej stosowanymi grzejnikami w instalacjach centralnego ogrzewania są grzejniki stalowe płytowe i grzejniki konwektorowe. Charakteryzują się małą pojemnością wodną, małą bezwładnością cieplną, estetycznością oraz możliwością łatwego montażu.

Grzejniki stalowe płytowe (panelowe)
Grzejniki płytowe zalecane są do instalacji, w której jest wymuszony obieg wody. Można je stosować również w instalacjach grawitacyjnych, ale należy wówczas pamiętać o tym, że wszystkie zamontowane grzejniki powinny być płytowe. Grzejniki można łączyć z instalacją wykonaną ze stali, miedzi lub tworzywa. Przy połączeniu z instalacją miedzianą nie można zapomnieć o zastosowaniu inhibitorów korozji
i przekładek dialektrycznych.

Gdy instalacja jest wykonana z sieciowanego polietylenu lub polibutylenu należy zastosować barierę antydyfuzyjną, która ogranicza przenikanie tlenu do wody. Grzejniki stalowe płytowe charakteryzują się małą pojemnością wodną, niską wagą, są estetyczne. Mają małą bezwładność cieplną, dzięki której szybko po włączeniu kotła odczuwalny jest wzrost temperatury. Niewielka głębokość zabudowy i możliwość stosowania grzejników o tej samej mocy ale różnej wielkości pozwala na dowolną aranżację wnętrz. Grzejniki płytowe mają dwucyfrowe oznaczenia, pierwsza liczba informuje o liczbie płyt a druga o liczbie ożebrowania, np. typ 11 oznacza grzejni jednopłytowy z ożebrowaniem, 20 - grzejnik dwupłytowy bez ożebrowania.

Grzejniki konwektorowe
Grzejniki konwektorowe należą do urządzeń ogrzewania bezpośredniego. Popularność zyskują dzięki możliwości szybkiego ogrzania pomieszczenia zaraz po włączeniu pieca. Zawdzięczają to zastosowaniu wewnątrz elementu grzejnego, który ogrzewa bezpośrednio powietrze, które następnie unosząc się w górę ogrzewa otoczenie. Ich zaletą są również niewielkie wymiary, mała waga, łatwość montażu. Mają małą pojemność wodną, dzięki której doskonale sprawdzają się ze zautomatyzowaną instalacją grzewczą. Nowoczesne konwektory posiadają też na wyposażeniu regulatory umożliwiające utrzymanie nastawionej temperatury. Konwektory mogą być stosowane przede wszystkim jako dodatkowe źródło ogrzewania np. w korytarzach, sklepach oraz jako główne źródło ogrzewania w domkach działkowych, gdzie świetnie spełniają swoją rolę. Większą pojemność wodną, większą bezwładnością cieplną charakteryzują się grzejniki członowe. Są one jednak najlepszym rozwiązaniem dla domu, w którym zainstalowano grawitacyjny system ogrzewania lub kocioł węglowy.

Grzejniki członowe
Konstrukcja wszystkich grzejników członowych jest podobna. Różni je materiał, z którego zostały wykonane. Zbudowane są z jednakowych elementów zwanych członami lub ogniwami, które są połączone ze sobą za pomocą złączek. Należą do grupy grzejników typu konwekcyjnego, tzn. takich, w których udział ilości ciepła oddawanego na drodze konwekcji swobodnej wynosi ponad połowę.

żeliwne
Właściwości żeliwa sprawiają, że są odporne na korozję, uszkodzenia mechaniczne, zmiany ciśnień wody. Cechą charakterystyczną grzejników żeliwnych są małe opory hydrauliczne, dlatego są najlepszym rozwiązaniem dla systemów grawitacyjnych z kotłem węglowym. Nie powinno się ich stosować w instalacjach zautomatyzowanych wyposażonych w grzejnikowe zawory termostatyczne. Związane jest to z czasem reakcji grzejników na zapotrzebowanie na ciepło. Duża pojemność wodna grzejników i mała przewodność cieplna żeliwa są przyczyną dużej bezwładności cieplnej.

Oznacza to, że grzejniki długo trzymają ciepło i powoli się nagrzewają. Można je łączyć z rurami instalacyjnymi z każdego rodzaju materiału: miedzi, stali, tworzyw sztucznych.

stalowe
Z wyglądu przypominają żeliwne, mają tak samo dużą pojemność ale nagrzewają się szybciej. Nie nadają się także do układów zautomatyzowanych a ich moc cieplna jest najmniejsza w porównaniu z pozostałymi rodzajami grzejników. Grzejniki członowe stalowe zbudowane są podobnie jak żeliwne. Różnią się jednak liczbą kanałów pionowych. Wykonywane są jako grzejniki wielosłupowe o mniejszej szerokości ogniwa.

aluminiowe
Są estetyczne, lekkie, mają małą powierzchnię czołową.Posiadają wysoką przewodność cieplną i małą pojemność wodną. Wykonywane są z profili aluminiowych wytłaczanych, występują również jako odlewy ciśnieniowe lub układy mieszane. Aby zintensyfikować proces oddawania ciepła, mają wyprofilowane wloty i wyloty powietrza. Temperatura wody grzewczej dla tego typu grzejników nie może przekraczać 90 - 95°C, a ciśnienie 0,6 MPa. Powinny więc być stosowane wraz z zamkniętym systemem niskotemperaturowym, zabezpieczonym naczyniem wzbiorczym. Grzejniki te bardzo dobrze współpracują ze zautomatyzowanymi instalacjami wyposażonymi w zawory termostatyczne. Można je stosować w instalacjach z rurami stalowymi lub z tworzywa sztucznego.
Na rynku pojawiają się wciąż nowe grzejniki, które mają nowy, niezwykle estetyczny wygląd i udoskonalone schematy działania. Warto śledzić rynkowe nowinki, bo można przeoczyć ciekawe i nowe rozwiązania.

opracowanie: Redakcja

zdjęcia: Terma, Zehnder,Fondital,InstalP,KFA,Viadrus
źródło: http://www.e-mieszkanie.pl/cieplo,510.htm

Kominek w drewnianym domu

Czy kominka w drewnianym domu należy się bać?

Nie! Ale tylko wtedy, gdy zostanie właściwie wykonany, a właściciele będą umiejętnie w nim palić.

Od kominka zajął się niejeden dom. Dodajmy - od kominka niewłaściwie zamontowanego i użytkowanego. Inaczej fireplace nie byłby tak oczywistym wyposażeniem domów w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, mimo że większość z nich ma konstrukcję drewnianą.
Gdzie jest zatem tajemnica bezpieczeństwa? Przede wszystkim we właściwym wykonaniu kominka oraz dobrym, zbudowanym zgodnie z przepisami kominie. Ale także w poprawnej eksploatacji, bo i tu, niestety, bardzo często zdarzają się błędy.

Jaki kominek
Do domów drewnianych zdecydowanie najlepsze są kominki zamknięte, czyli takie z wkładem lub kasetą kominkową. Dobrze zbudowany kominek z wkładem gwarantuje pełne bezpieczeństwo użytkowania: można w nim napalić, zamknąć drzwiczki i spokojnie wyjść z domu.

Tradycyjne kominki otwarte są jak ognisko. Strzelające z ich paleniska iskry mogą łatwo zaprószyć ogień. Przyczyną pożaru może być również żar z kominka, więc o pozostawieniu otwartego kominka "bez dozoru" raczej nie powinno być mowy.

Bezpieczna obudowa
Co gwarantuje bezpieczną eksploatację kominków zamkniętych? Po pierwsze - właściwie wykonana obudowa. A to dlatego, że wkład bądź kaseta kominkowa nagrzewają się nawet do 400°C, a więc nigdzie nie mogą stykać się bezpośrednio z elementami palnymi, bo bardzo łatwo mogłyby spowodować pożar. Najbezpieczniej obudowy kominków wykonywać z materiałów niepalnych, takich jak cegła, kamień czy kafle ceramiczne. Można stosować również do zabudowy specjalny rodzaj płyt g-k o zwiększonej odporności ogniowej bądź drewno. Ale uwaga! - wszystkie elementy wewnątrz obudowy muszą mieć odpowiednią izolację termiczną () - najlepiej z wełny mineralnej do zastosowań kominkowych z warstwą folii aluminiowej chroniącą zarówno samą obudowę, jak i przylegające do kominka ściany przed nadmiernym nagrzewaniem. Wełna ta znosi bez problemu temperaturę powyżej 250oC. Zastosowane w obudowie elementy drewniane najlepiej osłonić podwójną warstwą takiej izolacji.

Po drugie - obudowa kominka powinna być chroniona przed przegrzaniem, dlatego trzeba zapewnić sprawne odprowadzanie z niej ciepła. W tym celu wkład musi być zamontowany w taki sposób, aby zapewniony był dopływ powietrza do obudowy od dołu, a w górnej części okapu muszą być wycięte otwory (a w nich zamontowane kratki z materiałów niepalnych: mosiądzu, stali czy aluminium), przez które część wydzielanego ciepłego powietrza dostaje się do pomieszczenia, w którym stoi kominek ().

Między ścianą a kominkiem
Jeśli kominek ma stanąć przy ścianie z materiałów palnych, trzeba między nimi postawić ściankę ochronną - murowaną lub z płyt g-k o podwyższonej odporności ogniowej, wyłożoną od strony kominka izolacją ze specjalnej wełny mineralnej pokrytej folią aluminiową. Izolację układa się tak, aby folia była od strony wkładu (w1). Zaleca się, by na całej wysokości paleniska izolacja miała podwójną grubość.
Należy też zwrócić uwagę na to, by przestrzeń między ścianą palną a ścianką ochronną była dobrze wentylowana, a więc powietrze musi mieć do niej dostęp od dołu i od góry. Najłatwiej to zapewnić, wycinając otwór w dolnej oraz w górnej części dostawionej ścianki - pod wkładem kominkowym i pod sufitem. Innym rozwiązaniem jest wykonanie małych otworów z zamontowanymi w nich kratkami poza obudową kominka, ale według tej samej zasady: jedna kratka przy podłodze, druga pod sufitem.
Uwaga! Dodatkowa ścianka ochronna nie jest konieczna, jeśli zamiast kominka wybierzemy wolno stojący piec zwany kozą - za ochronę wystarczy wtedy przykręcony do ściany palnej metalowy ekran. Należy jednak zachować bezpieczną odległość urządzenia od takiej ściany - zgodnie z zaleceniem producenta, który też określa zawsze minimalne wymiary ekranu.

Dobry komin
Temperatura dymu z kominka osiąga około 500°C, a w razie zapalenia się sadzy może nawet przekroczyć 1000°C. Dlatego do kominka potrzebny jest bardzo dobry komin:

• odporny na wysoką temperaturę, to znaczy zbudowany z trwałych i niepalnych materiałów: z elementów ceramicznych albo dwupłaszczowych rur z izolacją termiczną;

• szczelny, zatem wszystkie elementy komina muszą być ze sobą dokładnie połączone, a rura znajdująca się w czopuchu, łącząca kominek z kominem, musi być podłączona tak, by mogła swobodnie zmieniać długość pod wpływem zmian temperatury;

• prowadzony pionowo na całej swojej długości, co jest gwarancją dobrego ciągu (dopuszczalne są co najwyżej dwa odchylenia od pionu, ale nie większe niż o kąt 30o);

• odpowiednio duży:
- minimalny przekrój 14×14 cm lub średnica 15 cm, jeśli jest to komin okrągły,
- minimalna wysokość - 4 m;

• wyprowadzony na odpowiednią wysokość ponad dach (w2):
- co najmniej 60 cm powyżej kalenicy, jeśli dach jest płaski (ma kąt nachylenia mniejszy niż 12o) lub gdy jest stromy, ale ma pokrycie łatwopalne (np. gont lub strzechę),
- co najmniej 30 cm od powierzchni dachu stromego z pokryciem niepalnym;

• z zabezpieczonym wylotem - jeśli dach ma pokrycie palne (gont lub strzecha), bezpiecznie jest przykryć komin siatką przeciwiskrową;

• wyposażony w wyczystkę, czyli wykonany w dolnej części komina otwór, który umożliwia czyszczenie komina;

• usytuowany w bezpiecznej odległości od elementów palnych, a więc zgodny z normą PN-EN 1433 "Kominy wymagania ogólne", a ponadto spełniający dodatkowe warunki w zależności od materiału, z jakiego komin jest wykonany.

I tak:
- jeśli jest to komin stalowy, odległość ta musi być zgodna z indywidualnym zaleceniem dotyczącym konkretnego modelu komina, podawanym jako symbol Cxx. Na przykład "C50" oznacza, że odległość zewnętrznej powierzchni komina od materiałów palnych powinna wynosić minimum 50 mm;
- jeśli to komin murowany bądź wykonany z kształtek ceramicznych, minimalna odległość od wewnętrznej ścianki komina do elementów palnych to 16 cm (tak podają przepisy francuskie i większość wykonawców do nich właśnie się stosuje).
Kanały rozprowadzające ciepłe powietrze

Nic nie stoi na przeszkodzie, aby ciepłem z kominka ogrzewać także inne pomieszczenia w domu drewnianym. W tym celu najlepiej zamontować system dystrybucji gorącego powietrza, czyli specjalne kanały do jego rozprowadzania.

Do rozprowadzania gorącego powietrza z kominka można stosować wyłącznie kanały z izolowanych przewodów aluminiowych. Niektórzy fachowcy dla zwiększenia bezpieczeństwa i wydajności systemu stosują następujące rozwiązania:
• przewody na poddaszu nieużytkowym dodatkowo izolują wełną mineralną,
w wokół przewodów przechodzących w ścianach palnych wykonują izolowaną zabudowę; przestrzeń między przewodami a ekranem zapewnia stałą wentylację i odprowadzanie ciepła (w4),
• wyloty ciepłego powietrza w pomieszczeniach umieszczają w odległości co najmniej 0,5 m od elementów palnych (chodzi o odległość, jaką musi pokonać strumień ciepłego powietrza do elementu palnego, a nie odległość elementów palnych od izolowanego i wentylowanego przewodu transportującego ciepłe powietrze; w5). Na zakończeniach wylotów znajdujących się w górnej części pomieszczenia najlepiej umieszczać kratki z żaluzjami skierowanymi w dół.

Właściwa eksploatacja
Aby kominek nie stał się przyczyną nieszczęścia, trzeba zapewnić jego bezpieczną eksploatację. Przede wszystkim należy zadbać o to, aby posadzka przed kominkiem, na długości co najmniej 50 cm, była wykonana z materiałów niepalnych (np. kamienia lub płytek ceramicznych), tak aby strzelające iskry lub rozżarzone kawałki drewna nie spowodowały pożaru.

Przedmioty wykonane z materiałów łatwopalnych (np. meble, firanki, sprzęt TV) powinny być oddalone od kominka o ok. 80 cm.
Kto decyduje się na zbudowanie w domu drewnianym kominka otwartego (co stanowczo odradzamy), powinien pamiętać, aby po rozpaleniu nigdy nie pozostawiać go bez opieki.

W kominku palimy tylko drewnem suchym. Zawilgocone po pierwsze daje znacznie mniej ciepła ("wędzi się", zamiast palić), po drugie - jest dla kominka niewskazane, ponieważ podczas jego spalania wydzielają się smołowate frakcje, które osiadają na wewnętrznych ścianach komina i jeśli nie jest on regularnie czyszczony, grożą zapaleniem.

Uwaga! Według przepisów komin do kominka powinien być czyszczony minimum 4 razy w roku. Towarzystwa ubezpieczeniowe sprawdzają, czy tak było, gdy dochodzi do pożaru budynku: mogą więc uchylać się od wypłacenia odszkodowania, jeśli ekspertyzy wykażą, że pożar był wynikiem zaniedbań w tym względzie.

Kominek potrzebuje powietrza

Kominki zamknięte - czyli takie z wkładem lub kasetą - zużywają do wytworzenia 1 kW mocy grzewczej od 6 do 8 m3 powietrza na godzinę. A zatem kominek o mocy 10 kW może zużyć w ciągu godziny nawet
80 m3 powietrza. To dużo. Dlatego do kominka trzeba koniecznie doprowadzić specjalny kanał, którym powietrze do spalania będzie dostarczane bezpośrednio z zewnątrz (najczęściej ukrywa się go w podłodze lub przeprowadza bezpośrednio przez ścianę zewnętrzną, przy której stoi kominek). Jeśli tego zabraknie, a w domu są szczelne okna, to podczas palenia w kominku w pomieszczeniu będzie powstawać silne podciśnienie, które może zasysać do wnętrza zanieczyszczone powietrze z kanałów wentylacji grawitacyjnej lub powodować wydostawanie się do pomieszczenia dymu z paleniska.

Komin do kominka

Do kominka najlepsze są kominy gotowe - ceramiczne lub stalowe.
Ich postawienie jest o wiele prostsze niż wymurowanie komina z cegieł.
W kominach ceglanych łatwiej o takie błędy jak niedokładne wypełnienie spoin między cegłami (częsta przyczyna nieszczelności komina) czy też źle dobrany przekrój komina.
A jeśli kominek zamierzamy podłączyć do komina murowanego?
Wtedy dla bezpieczeństwa oraz komfortu użytkowania trzeba w takim kominie zainstalować wkład stalowy. Będzie on stanowił dodatkowe zabezpieczenie komina przed nadmiernym nagrzewaniem, a ponadto zapewni jego szczelność.

Ile wazy kominek?

Przeciętny kominek (wkład + obudowa) waży około 500 kg, ale są i takie, których ciężar przekracza tonę. Dlatego element, na którym ma stanąć kominek (podłoga na gruncie czy też strop), musi mieć wystarczającą nośność. Jeżeli nie jesteśmy pewni, jak to jest w naszym domu, warto zapytać o to architekta. Może się bowiem okazać, że aby zbudować kominek, najpierw trzeba będzie wzmocnić strop lub fundament.

Wkład kominkowy - "serce" każdego kominka zamkniętego
Fot.: EKOKOMINKI-KFD

Obudowę kominka
powinno się od wewnątrz wyłożyć specjalnymi płytami z wełny mineralnej. Zapobiegną one nadmiernemu nagrzewaniu się obudowy
od rozgrzanego wkładu kominkowego
Fot.: Jerzy Gumowski

Duże kratki w górnej części obudowy kominka służą do odprowadzania z niej ciepła. Te mniejsze, umieszczone wyżej, wentylują przestrzeń
pod stropem (tzw. komorę dekompresyjną)

Fot.: GODIN

Drewniana belka lub krokiew "przytulona" do komina
grozi pożarem, zwłaszcza gdy w kominie zapalą się sadze, bo wtedy temperatura
w kominie może przekroczyć nawet 1000°C

Fot.: Wojciech Surdziel

Wodne ogrzewanie podłogowe – komfort na który Cię stać

Aktualnie najlepszym systemem ogrzewania pomieszczeń jest wodne ogrzewanie podłogowe. Jest to system zapewniający bardzo komfortowe warunki i duże oszczędności energetyczne.

Najlepszym urządzeniem dostarczającym energii cieplnej jest zdecydowanie pompa ciepła. Pompa ciepła jest urządzeniem pozyskującym większość energii ze środowiska zupełnie za darmo. Wykorzystując pompę ciepła nie płacisz za 100% energii jak w wypadku kotłów gazowych, olejowych czy ogrzewania elektrycznego, lecz tylko za 15-25% co znacznie obniża koszty ogrzewania.

Jednak jak widać na powyższym wykresie dopiero połączenie pompy ciepła z ogrzewaniem podłogowym daje najwyższe oszczędności. Czym to jest spowodowane? Pompa ciepła pobierając energię z wody o temp kilku stopni przy grzejnikach niskotemperaturowych oddaje energie w temperaturze ok. 60^oC, natomiast przy ogrzewaniu podłogowym najwyższa temperatura jaką potrzebujemy to 45^oC przy temperaturze zewnętrznej –25^oC natomiast wiosną i jesienią temperatura wody w ogrzewaniu podłogowym mieści się w granicach 25-35^oC co powoduje zwiększenie sprawności pompy ciepła nawet do 8. Dzięki temu pompa ciepła mając mniejszą różnicę temperatur pomiędzy dolnym i górnym źródłem pobiera mniej energii elektrycznej, a w ostatecznym rezultacie zmniejsza koszty ogrzewania.

Ogrzewanie grzejnikowe · Średnia temp. w pomieszczeniu wynosi 22oC. · W obu systemach temperatura na wysokości przebywania ludzi wynosi 20oC. · Po nogach czuję się niezbyt przyjemny chłód. · Oddycha się niezdrowym za suchym i za ciepłym powietrzem. · Występowanie zjawiska krążenia kurzu i bakterii · Niekorzystny rozkład temperatury · Przy zastosowaniu pompy ciepła, zbyt niska wydajność pompy ze względu na wysoką temperaturę wody zasilającej (70 - 80oC). · Grzejniki zamontowane na ścianach nie zawsze wyglądają estetycznie. · Po kilkunastu latach eksploatacji grzejniki trzeba będzie wymienić na nowe.

Ogrzewanie podłogowe · Średnia temp. w pomieszczeniu wynosi 19oC. · Po nogach czuję się przyjemne ciepło. · Oddycha się chłodniejszym i wilgotniejszym a zarazem zdrowszym powietrzem. · Utrzymuje się stała wilgotność i jonizacja powietrza. · Optymalny rozkład temperatury w pomieszczeniu · Możliwość obniżenia temperatury powietrza o kilka oC dla osiągnięcia wymaganego komfortu cieplnego. · Minimalizacja pojemności wodnej układu · Przy zastosowaniu pompy ciepła, bardzo dobra wydajność ze względu na niską temperaturę wody zasilającej (30 - 45oC). · Instalacja długowieczna, żywotność jej jest równoważna żywotności budynku.

Kompetencja w dziedzinie systemów grzewczych

W dzisiejszych czasach oferowane są najróżniejsze systemy. Jednakże dokładniejsze ich porównanie pozwala bardzo prędko dostrzec występujące między nimi decydujące różnice: czy cały układ grzewczy został zaprojektowany tak, by zapewnić maksymalne bezpieczeństwo, czy oferuje on Państwu oczekiwaną wygodę, czy został rzeczywiście zaprojektowany dla osiągania najniższych kosztów eksploatacji? Czy zoptymalizowano cały system (pompę ciepła lub kocioł, system ogrzewania) pod względem żywotności oraz uzyskania najwyższej wydajności? Czy materiały użyte do wykonania instalacji są najwyższej jakości?

Wykonanie grzejnika podłogowego wymaga dużej staranności i musi być poprzedzone obliczeniem wielu parametrów (projektowanie przy pomocy programów komputerowych), gdyż koszt ewentualnych napraw po zakończeniu prac będzie wysoki. Jednak trwałość poprawnie wykonanej podłogi grzejnej przekracza 50 lat.

Podsumowując najważniejsze cechy ogrzewania podłogowego to:

* oszczędność energii dzięki możliwości obniżenia temperatury powietrza w pomieszczeniach o ok.2-3°C na skutek odczucia "ciepłej podłogi" i przekazywania ciepła do stóp. Prawidłowo wykonane ogrzewanie podłogowe nie tylko zapewnia odpowiednią temperaturę, ale powoduje też zmniejszenie kosztów ogrzewania o ok. 30%;

* wysoka estetyka wnętrz możliwa jest za sprawą swobodnej aranżacji wystroju pomieszczeń (np. ustawienia mebli), która nie jest ograniczona grzejnikami zamontowanymi na ścianach;

* zmniejszenie cyrkulacji kurzu, na skutek ograniczenia konwekcyjnych ruchów powietrza (alergia)

* komfort cieplny nie spotykany przy żadnym innym systemie ogrzewania.

źródło: http://spednet2000.republika.pl