Centralne ogrzewanie jest dziś jedną z podstawowych metod na ogrzewanie budynków. Jego centralność polega na tym, że ciepło wytwarzane jest w jednym miejscu a następnie rozprowadzane po budynku za pomocą specjalnej instalacji do odbiorników ciepła w pomieszczeniach.
Odwrotnością centralnego ogrzewania byłoby zamontowanie w każdym pomieszczeniu osobnego źródła ciepła, na przykład elektrycznego grzejnika lub kominka.
Z początku nośnikiem ciepła było po prostu gorące powietrze. Już w czasach antycznego Rzymu (w II w.n.e.) powietrze ogrzane w piecu przepływało przez rury umieszczone ścianach i podłodze (było to więc ogrzewanie podłogowe). Wodę do przenoszenia ciepła wykorzystano po raz pierwszy do ogrzewania szklarni w 1716 w Anglii.
W dzisiejszych instalacjach nośnikiem ciepła najczęściej jest woda. Niekiedy stosowane są niezamarzające płyny w rodzaju borygo -- to w instalacjach, które nie są używane przez całą zimę.
Centralne ogrzewanie składa się z trzech podstawowych elementów: kotła, pompy cyrkulacyjnej i grzejników.
Kocioł służy do podgrzania wody płynącej w instalacji. Niekiedy połączony jest on z zasobnikiem gorącej wody. Pompa cyrkulacyjna wymusza obieg czynnika przez instalację. Grzejniki z kolei instalowane są w poszczególnych pomieszczeniach i tam oddają ciepło do powietrza. Zamiast grzejników stosuje się czasem ogrzewanie podłogowe -- rurki umieszczone pod podłogą.
Dziś dość często w instalacjach centralnego ogrzewania montuje się kotły dwufunkcyjne, służące jednocześnie do produkcji ciepłej wody użytkowej.
Nowoczesne kotły najczęściej opalane są gazem ziemnym lub olejem opałowym. Starsze urządzenia, jeszcze często w Polsce spotykane, pracują na paliwa stałe -- drewno i węgiel. Dziś, wskutek niskiej ceny drewna w porównaniu do innych paliw, kotły na drewno (np. kotły zgazowujące) instalowane są coraz częściej.
Źródła: Artykuł "Central Heating" z serwisu Wikipedia.
Odwrotnością centralnego ogrzewania byłoby zamontowanie w każdym pomieszczeniu osobnego źródła ciepła, na przykład elektrycznego grzejnika lub kominka.
Z początku nośnikiem ciepła było po prostu gorące powietrze. Już w czasach antycznego Rzymu (w II w.n.e.) powietrze ogrzane w piecu przepływało przez rury umieszczone ścianach i podłodze (było to więc ogrzewanie podłogowe). Wodę do przenoszenia ciepła wykorzystano po raz pierwszy do ogrzewania szklarni w 1716 w Anglii.
W dzisiejszych instalacjach nośnikiem ciepła najczęściej jest woda. Niekiedy stosowane są niezamarzające płyny w rodzaju borygo -- to w instalacjach, które nie są używane przez całą zimę.
Centralne ogrzewanie składa się z trzech podstawowych elementów: kotła, pompy cyrkulacyjnej i grzejników.
Kocioł służy do podgrzania wody płynącej w instalacji. Niekiedy połączony jest on z zasobnikiem gorącej wody. Pompa cyrkulacyjna wymusza obieg czynnika przez instalację. Grzejniki z kolei instalowane są w poszczególnych pomieszczeniach i tam oddają ciepło do powietrza. Zamiast grzejników stosuje się czasem ogrzewanie podłogowe -- rurki umieszczone pod podłogą.
Dziś dość często w instalacjach centralnego ogrzewania montuje się kotły dwufunkcyjne, służące jednocześnie do produkcji ciepłej wody użytkowej.
Nowoczesne kotły najczęściej opalane są gazem ziemnym lub olejem opałowym. Starsze urządzenia, jeszcze często w Polsce spotykane, pracują na paliwa stałe -- drewno i węgiel. Dziś, wskutek niskiej ceny drewna w porównaniu do innych paliw, kotły na drewno (np. kotły zgazowujące) instalowane są coraz częściej.
Źródła: Artykuł "Central Heating" z serwisu Wikipedia.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz