Ogrzewanie miejscowe jest najprostszym i najstarszym sposobem ogrzewania pomieszczeń. Jego charakterystyczną cechą jest to, że źródło ciepła znajduje się w miejscu ogrzewanym. Ciepło przenoszone jest za pośrednictwem krążącego powietrza, czyli konwekcji oraz przez promieniowanie na otaczające przedmioty.
Każde urządzenie ogrzewania miejscowego służy do ogrzewania tylko jednego pomieszczenia. W wyjątkowych przypadkach, gdy zostanie ustawiony w przedpokoju czy korytarzu, ogrzewać może kilka pomieszczeń. Urządzenia do ogrzewania miejscowego różnią się między sobą wyglądem, materiałem z którego zostały wykonane a także materiałem opałowym.
Piece kaflowe
Piece kaflowe należą do grupy pieców akumulacyjnych.
W krótkim czasie spalania paliwa, materiał pieca akumuluje (magazynuje ciepło), które oddaje później w ciągu kilku godzin ogrzewanemu pomieszczeniu. Duża temperatura powierzchni oddających ciepło nie jest pożądana z powodu intensywnego i uciążliwego dla ludzi promieniowania oraz przypiekania kurzu. Temperatura powierzchni grzejnych w piecach o dużej pojemności cieplnej po 4 godzinach od chwili zapalenia nie powinna przekraczać 80°C.
Węgiel kamienny jest paliwem, które najczęściej jest używane do spalania w piecach kaflowych. Można do tego celu wykorzystać również brykiet z węgla brunatnego, torf lub drewno. Aby opalać torfem lub drewnem potrzebna jest duża komora paleniskowa. Dla umożliwienia całkowitego spalania gazów uchodzących z paleniska konieczne jest doprowadzenie na ruszt w pierwszym okresie spalania, tzw. powietrza wtórnego.
Piece żelazne, tak zwane "kozy"
Piece żelazne maja podobną wydajność co piece kaflowe, są jednak mniejsze. Piece żelazne mają duży zasobnik opału, umożliwiający dłuższe palenie bez częstej obsługi. Ujemną cechą pieców żelaznych jest mała akumulacja ciepła. Z chwilą zakończenia spalania opału pomieszczenie przestaje być ogrzewane. Jednocześnie piece żelazne mają małą bezwładność cieplną, dzięki czemu pomieszczenia są dostatecznie ogrzane wkrótce po jego uruchomieniu. Piece żelazne charakteryzują się dużą temperaturą powierzchni grzejnej, co powoduje intensywne promieniowanie oraz przypiekanie cząstek kurzu. Z tych względów nie powinny być używane do ogrzewania pomieszczeń mieszkalnych i zapylonych. Powierzchnia zewnętrzna powinna być gładka i łatwa do czyszczenia. Piece żelazne dzielą się na piece komorowe i piece z dolnym spalaniem.
Piece komorowe
Mają dużą komorę spalania, która zajmuje całe wnętrze pieca. Komora spalania jest jednocześnie zbiornikiem paliwa. Spaliny przechodzą do komina przez całą znajdującą się w piecu warstwę paliwa i wskutek tego żarzy się cały zasób paliwa.
Piece ze spalaniem dolnym
Potocznie nazywane są piecami amerykańskimi. Części składowe tego pieca to: ruszt koszowy zawieszony nad zwykłym rusztem płaskim, szyb zasypowy sięgający od pokrywy do rusztu. Szyb służy jako zbiornik na paliwo. Spalanie odbywa się w ruszcie koszowym. Na miejsce spalonego opału zsuwa się z szybu następna warstwa paliwa. Najodpowiedniejszym paliwem jest antracyt i chudy węgiel kamienny.
Ogrzewanie gazowe
Ogrzewanie gazem w porównaniu z paliwami stałymi ma wiele zalet. Do nich zalicza się prostotę
i czystość obsługi, łatwość regulacji i automatyzacja, wysoką sprawność, zbyteczność transportu
i przechowywania paliwa. Jednak ogrzewanie gazem jest wielokrotnie droższe od ogrzewania z użyciem paliwa stałego. Spaliny odprowadzane są rurami na zewnątrz, a powietrze potrzebne do spalania doprowadzane jest bezpośrednio z pomieszczenia.
Jest ono przydatne w pomieszczeniach i budynkach użytkowanych z długimi przerwami. Najczęściej stosowane jest jako ogrzewanie dodatkowe.
Spośród miejscowego ogrzewania na gaz wyróżnić można:
Gazowe grzejniki konwekcyjne
Wyglądem przypominają grzejniki ogrzewania centralnego. Człony grzejników wykonane są z blachy lub żeliwa. Mają kształt spłaszczonych rur, połączonych u dołu wspólną komorą spalania a u góry kanałem wylotowym spalin. Człony połączone są ze sobą za pomocą kotwi i uszczelnione pierścieniami z wkładką azbestową. Każdy człon ma u góry otwór zamykany pokrywką umożliwiający czyszczenie wnętrza członu. Grzejniki te ustawia się zwykle przy ścianach zewnętrznych ze względu na bliskość kanałów spalinowych.
Nagrzewnice gazowe
Nagrzewnica jest urządzeniem bezpośrednio ogrzewającym powietrze. Używa się jej wtedy, kiedy istnieje taka potrzeba. Do zainstalowania nagrzewnicy potrzebny jest otwór w ścianie, podłączenie do przewodu gazowego i elektrycznego. Można montować je wewnątrz i na zewnątrz budynku.
Nagrzewnice posiadają palnik ciśnieniowy ze wstępnym mieszaniem powietrza a także osiowy wentylator powietrza nawiewanego. Urządzenia te często stosowane są w kanałach wentylacyjnych do podgrzewania powietrza.
Płyty ceramiczne - ogrzewanie przez promieniowanie
Płyty ceramiczne nagrzewane są gazem do temperatury 800-900°C. Mieszanina gazu i powietrza doprowadzana jest do obudowy z tyłu płyty. Przechodząc przez otworki spala się bezpłomiennie na przedniej stronie płyty, doprowadzając ją do żarzenia.
Z uwagi na silne promieniowanie gazowe płyty nie mogą być instalowane na wysokości mniejszej niż 4m od podłogi. W przypadku mniejszej wysokości należy je ustawić w pozycji nachylonej do podłogi.
Ogrzewanie elektryczne
Przy ogrzewaniu elektrycznym ciepło wytwarzane jest bez potrzeby procesu spalania. Nie istnieje więc potrzeba budowy kanałów spalinowych, doprowadzania powietrza potrzebnego do spalania. Regulacja, włączanie i wyłączanie grzejników jest bardzo proste. Jedyną ujemną strona ogrzewania elektrycznego są wysokie koszty eksploatacji.
Elementem grzejnym w piecach elektrycznych są spirale grzejne, wykonane z drutu lub taśmy o dużym oporze elektrycznym. Umieszcza się je w ognisku zwierciadła parabolicznego lub w ażurowej osłonie blaszanej. Druty i taśmy grzejne nawijane są równolegle po trzy, aby umożliwić regulację wydajności przez włączanie i wyłączanie poszczególnych spiral.
Każde urządzenie ogrzewania miejscowego służy do ogrzewania tylko jednego pomieszczenia. W wyjątkowych przypadkach, gdy zostanie ustawiony w przedpokoju czy korytarzu, ogrzewać może kilka pomieszczeń. Urządzenia do ogrzewania miejscowego różnią się między sobą wyglądem, materiałem z którego zostały wykonane a także materiałem opałowym.
Piece kaflowe
Piece kaflowe należą do grupy pieców akumulacyjnych.
W krótkim czasie spalania paliwa, materiał pieca akumuluje (magazynuje ciepło), które oddaje później w ciągu kilku godzin ogrzewanemu pomieszczeniu. Duża temperatura powierzchni oddających ciepło nie jest pożądana z powodu intensywnego i uciążliwego dla ludzi promieniowania oraz przypiekania kurzu. Temperatura powierzchni grzejnych w piecach o dużej pojemności cieplnej po 4 godzinach od chwili zapalenia nie powinna przekraczać 80°C.
Węgiel kamienny jest paliwem, które najczęściej jest używane do spalania w piecach kaflowych. Można do tego celu wykorzystać również brykiet z węgla brunatnego, torf lub drewno. Aby opalać torfem lub drewnem potrzebna jest duża komora paleniskowa. Dla umożliwienia całkowitego spalania gazów uchodzących z paleniska konieczne jest doprowadzenie na ruszt w pierwszym okresie spalania, tzw. powietrza wtórnego.
Piece żelazne, tak zwane "kozy"
Piece żelazne maja podobną wydajność co piece kaflowe, są jednak mniejsze. Piece żelazne mają duży zasobnik opału, umożliwiający dłuższe palenie bez częstej obsługi. Ujemną cechą pieców żelaznych jest mała akumulacja ciepła. Z chwilą zakończenia spalania opału pomieszczenie przestaje być ogrzewane. Jednocześnie piece żelazne mają małą bezwładność cieplną, dzięki czemu pomieszczenia są dostatecznie ogrzane wkrótce po jego uruchomieniu. Piece żelazne charakteryzują się dużą temperaturą powierzchni grzejnej, co powoduje intensywne promieniowanie oraz przypiekanie cząstek kurzu. Z tych względów nie powinny być używane do ogrzewania pomieszczeń mieszkalnych i zapylonych. Powierzchnia zewnętrzna powinna być gładka i łatwa do czyszczenia. Piece żelazne dzielą się na piece komorowe i piece z dolnym spalaniem.
Piece komorowe
Mają dużą komorę spalania, która zajmuje całe wnętrze pieca. Komora spalania jest jednocześnie zbiornikiem paliwa. Spaliny przechodzą do komina przez całą znajdującą się w piecu warstwę paliwa i wskutek tego żarzy się cały zasób paliwa.
Piece ze spalaniem dolnym
Potocznie nazywane są piecami amerykańskimi. Części składowe tego pieca to: ruszt koszowy zawieszony nad zwykłym rusztem płaskim, szyb zasypowy sięgający od pokrywy do rusztu. Szyb służy jako zbiornik na paliwo. Spalanie odbywa się w ruszcie koszowym. Na miejsce spalonego opału zsuwa się z szybu następna warstwa paliwa. Najodpowiedniejszym paliwem jest antracyt i chudy węgiel kamienny.
Ogrzewanie gazowe
Ogrzewanie gazem w porównaniu z paliwami stałymi ma wiele zalet. Do nich zalicza się prostotę
i czystość obsługi, łatwość regulacji i automatyzacja, wysoką sprawność, zbyteczność transportu
i przechowywania paliwa. Jednak ogrzewanie gazem jest wielokrotnie droższe od ogrzewania z użyciem paliwa stałego. Spaliny odprowadzane są rurami na zewnątrz, a powietrze potrzebne do spalania doprowadzane jest bezpośrednio z pomieszczenia.
Jest ono przydatne w pomieszczeniach i budynkach użytkowanych z długimi przerwami. Najczęściej stosowane jest jako ogrzewanie dodatkowe.
Spośród miejscowego ogrzewania na gaz wyróżnić można:
Gazowe grzejniki konwekcyjne
Wyglądem przypominają grzejniki ogrzewania centralnego. Człony grzejników wykonane są z blachy lub żeliwa. Mają kształt spłaszczonych rur, połączonych u dołu wspólną komorą spalania a u góry kanałem wylotowym spalin. Człony połączone są ze sobą za pomocą kotwi i uszczelnione pierścieniami z wkładką azbestową. Każdy człon ma u góry otwór zamykany pokrywką umożliwiający czyszczenie wnętrza członu. Grzejniki te ustawia się zwykle przy ścianach zewnętrznych ze względu na bliskość kanałów spalinowych.
Nagrzewnice gazowe
Nagrzewnica jest urządzeniem bezpośrednio ogrzewającym powietrze. Używa się jej wtedy, kiedy istnieje taka potrzeba. Do zainstalowania nagrzewnicy potrzebny jest otwór w ścianie, podłączenie do przewodu gazowego i elektrycznego. Można montować je wewnątrz i na zewnątrz budynku.
Nagrzewnice posiadają palnik ciśnieniowy ze wstępnym mieszaniem powietrza a także osiowy wentylator powietrza nawiewanego. Urządzenia te często stosowane są w kanałach wentylacyjnych do podgrzewania powietrza.
Płyty ceramiczne - ogrzewanie przez promieniowanie
Płyty ceramiczne nagrzewane są gazem do temperatury 800-900°C. Mieszanina gazu i powietrza doprowadzana jest do obudowy z tyłu płyty. Przechodząc przez otworki spala się bezpłomiennie na przedniej stronie płyty, doprowadzając ją do żarzenia.
Z uwagi na silne promieniowanie gazowe płyty nie mogą być instalowane na wysokości mniejszej niż 4m od podłogi. W przypadku mniejszej wysokości należy je ustawić w pozycji nachylonej do podłogi.
Ogrzewanie elektryczne
Przy ogrzewaniu elektrycznym ciepło wytwarzane jest bez potrzeby procesu spalania. Nie istnieje więc potrzeba budowy kanałów spalinowych, doprowadzania powietrza potrzebnego do spalania. Regulacja, włączanie i wyłączanie grzejników jest bardzo proste. Jedyną ujemną strona ogrzewania elektrycznego są wysokie koszty eksploatacji.
Elementem grzejnym w piecach elektrycznych są spirale grzejne, wykonane z drutu lub taśmy o dużym oporze elektrycznym. Umieszcza się je w ognisku zwierciadła parabolicznego lub w ażurowej osłonie blaszanej. Druty i taśmy grzejne nawijane są równolegle po trzy, aby umożliwić regulację wydajności przez włączanie i wyłączanie poszczególnych spiral.
autor: Aneta Demianowicz
źródło: http://www.e-instalacje.pl/142_278.htm
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz