Przygotowanie grzejnika do zimy

Wraz z początkiem jesieni, kiedy gwałtownie zmienia się pogoda i w naszych domach robi się chłodniej, warto pomyśleć o przygotowaniu grzejnika
do sezonu zimowego. Dzięki kilku prostym zabiegom nasze grzejniki będą dobrze funkcjonowały przez najbliższe miesiące.

Czyścimy z kurzu
W czasie domowych porządków rzadko kiedy dokładnie czyścimy grzejnik, który zazwyczaj, po sezonie letnim przykryty jest grubą warstwą kurzu. Mało kto zdaje sobie sprawę z tego, że z tego właśnie powodu, po uruchomieniu ogrzewania, w pomieszczeniu przez kilka dni unosi się nieprzyjemny zapach przypiekanego kurzu. Dodatkowo zanieczyszczenia rozprzestrzeniają się po całym mieszkaniu, co ma niekorzystny wpływ na nasz układ oddechowy i wyjątkowo szkodzi alergikom. Dlatego należy bardzo dokładnie oczyścić grzejnik, co ze względu na jego odległość od podłogi, a szczególnie od ściany,
nie zawsze jest łatwe. Do tego celu powinniśmy używać szczotki, która nie zarysuje lakierowanych powierzchni stalowych. Producent grzejników Purmo ma w swojej ofercie specjalną miękką szczotkę, która umocowana jest na długim i sprężystym drucie zakończonym wygodną rączką. Dzięki niej na pewno uda nam się dotrzeć
do wszystkich zakamarków i dobrze oczyścić cały grzejnik. Oprócz czyszczenia
na sucho, należy grzejnik umyć od zewnątrz. Oczywiście nie powinniśmy używać
w żadnym wypadku płynów żrących lub zawierających chociażby aceton, ponieważ mogą naruszyć powłokę lakierniczą urządzenia. W zupełności wystarczy umycie grzejnika ciepłą wodą z dodatkiem środków powszechnie stosowanych w domach do czyszczenia innych powierzchni. "Aby można było łatwiej dotrzeć pomiędzy płyty grzejnika, zaleca się zdjęcie osłony górnej potocznie nazywanej grillem i jego osłon bocznych. W przypadku grzejników Purmo C jest to bardzo łatwe, pewne kłopoty mogą mieć użytkownicy grzejnika płytowego Purmo V z dolnym zasilaniem. W tym przypadku przed zdjęciem osłony górnej należy ostrożnie odciągnąć do góry elementy zawieszenia mocujące grzejnik poprzez grill. Aby uniknąć przypadkowego zrzucenia grzejnika, warto żeby dla bezpieczeństwa robiły to dwie osoby." - radzi Roman Strzelczyk, kierownik działu technicznego firmy Rettig Heating, produkującej grzejniki i ogrzewanie podłogowe marki Purmo.

Odpowietrzamy grzejnik
"Warto odpowietrzyć instalację przed samym sezonem grzewczym, jeśli chcemy, aby prawidłowo funkcjonowała jesienią i zimą, czyli wtedy, kiedy jest nam najbardziej potrzebna." - radzi Roman Strzelczyk. Ważne jest to, że grzejniki Purmo możemy odpowietrzyć sami. Każdy grzejnik Purmo wyposażony jest w specjalne urządzenie - ręczny odpowietrznik umieszczony u góry grzejnika, który pozwala łatwo usunąć z niego powietrze. Dodatkowo w ofercie Purmo dostępne jest specjalne urządzenie, które zakłada
się na odpowietrznik. Urządzenie wyposażone jest w pokrętło ułatwiające odkręcenie odpowietrznika w grzejniku i plastikowy zbiorniczek, który wyłapie krople wody wypływające z instalacji. Odpowietrzanie grzejnika przy pomocy powyższego urządzenia pozwoli uniknąć ryzyka zalania podłogi wodą z instalacji grzewczej.
O zapowietrzeniu grzejnika świadczą dobywające się z niego hałasy: bulgotanie, świsty i szumy. Kolejnym objawem zapowietrzenia jest nierówne oddawanie ciepła, grzejnik jest cieplejszy u dołu i zimniejszy u góry.

Konserwujemy grzejnik
Wyczyszczony i odpowietrzony grzejnik powinien prawidłowo funkcjonować przez cały sezon grzewczy. Należy jedynie uważać żeby nie zarysować go, czy nie uszkodzić. Choćby
w czasie domowych porządków, kiedy możemy obić grzejnik odkurzaczem lub kijem od mopa. Jeśli już doszło do uszkodzenia lub zauważyliśmy na grzejniku zarysowanie, możemy sami je zamalować lakierem. "W Autoryzowanych Punktach Sprzedaży Purmo dostępne są lakiery do grzejników w sztyfcie z małym pędzelkiem. Przy ich pomocy sami zamalujemy wszystkie małe odpryski i zadrapania lakieru na grzejniku." - radzi Roman Strzelczyk. "Każde, najmniejsze nawet zarysowanie może doprowadzić do korozji i późniejszych wycieków. Dlatego trzeba od czasu do czasu uważnie obejrzeć grzejnik i poszukać ewentualnych miniodprysków i rys." - dodaje. Markowy grzejnik od renomowanego producenta, takiego jak Purmo, prawidłowo zainstalowany, a następnie odpowiednio konserwowany, będzie nam służył przez wiele lat.

Sprawdzamy instalację
Aby nasze grzejniki pracowały właściwie, należy zadbać o odpowiednią jakość i ilość wody w instalacji. O ile mieszkańcy budynków wielorodzinnych nie muszą się sami
o to martwić, o tyle właściciele domów jednorodzinnych muszą zadbać
o to we własnym zakresie. Po pracach związanych z konserwacją zewnętrznych elementów grzejników, należy sprawdzić pozostałe elementy instalacji a przede wszystkim skontrolować jakie ciśnienie panuje w instalacji. Jeśli jest obniżone
w stosunku do wartości przy jakiej pracowało w poprzednim sezonie oznacza
to, że musimy dopuścić wody. Małe spadki ciśnienia nie są niepokojące, ale jeżeli stwierdzimy znaczny spadek ciśnienia, oznacza to nieszczelność w instalacji wymagającą interwencji instalatora. Ciśnienie w instalacji grzewczej w domach jednorodzinnych najczęściej wynosi od 1 do 2 barów i odczytuje się je na manometrze zamontowanym w kotłowni.

źródło: http://www.meble.pl/

Piec i kocioł a ogrzewanie

W artykule tym zastanowimy się nad tym, jakie ogrzewanie jest lepsze, a dokładniej -- które źródło ciepła wybrać -- piec, czy kocioł?

Dla wielu ludzi nie ma różnicy między tymi dwoma urządzeniami, więc warto na wstępie je rozróżnić.
Piec jest urządzeniem produkującym ciepło wykorzystywane bezpośrednio. Piecem jest kominek, farelka, piec kaflowy. Wszystkie te urządzenia dają ciepło, które zużywamy w miejscu wyprodukowania.
Z kolei kocioł produkuje nośnik ciepła, na przykład parę wodną lub gorącą wodę. Ta woda później jest wykorzystywana w innym miejscu, np. płynie rurami do grzejnika, w którym oddaje ciepło. Tak więc kominek z płaszczem wodnym, produkujący ciepłą wodę -- jest już kotłem...

Na tym polega zasadnicza i najprostsza do zrozumienia różnica między kotłem a piecem. Piec produkuje ciepło wykorzystywane w miejscu jego instalacji. Kocioł natomiast daje nośnik ciepła, który można wykorzystać w innym pomieszczeniu lub innym budynku (jak dzieje się w przypadku miejskiej sieci ciepłowniczej). Centralne ogrzewanie wiąże się nierozłącznie z kotłem.

Co więc jest lepsze - piec, czy kocioł?

Ze względu na koszty i trudność instalacji -- zdecydowanie piec. Poza kominem w zasadzie nic do niego dobudowywać nie trzeba.

Niestety piec daje ciepło tylko w miejscu instalacji. Z tego względu w każdym pokoju musielibyśmy mieć oddzielny piec, by ogrzać nimi całe mieszkanie czy dom. W takich sytuacjach raczej stosuje się centralne ogrzewanie z jednym źródłem ciepła -- kotłem.

Naturalnie instalacja kotła to większe wydatki. Konieczny jest zakup rur, grzejników, w przypadku większych urządzeń przygotowanie pomieszczenia na kotłownię i ew. zakup zbiornika na paliwo (w przypadku kotłów na olej opałowy i propan-butan). Z tego względu kocioł jest dużo droższy od pieca.

Jednym z coraz popularniejszych sposobów ogrzewania nowobudowanych domów jest instalacja kominka (z płaszczem wodnym lub bez) i dodatkowo kotła. Tym sposobem w najczęściej używanym pokoju ogrzewanie jest przy użyciu kominka (który pełni również funkcje dekoracyjne) a cały dom jest jeszcze dogrzewany w razie potrzeby przy użyciu gazowego lub olejowego kotła poprzez centralne ogrzewanie.

źródło: http://ogrzewanie.drewnozamiastbenzyny.pl/piec-kociol-a-ogrzewanie.php

Elektryczne piece akumulacyjne

Nowoczesne elektryczne ogrzewacze akumulacyjne, zwane potocznie piecami akumulacyjnymi, to jedno z alternatywnych rozwiązań ogrzewania naszych domów, tam gdzie nie doprowadzono sieci gazowej albo ciepłowniczej. Do zasilania tych urządzeń stosuje się energię elektryczną, która jest pobierana w porze nocnej, a więc wtedy, gdy jej cena jest niższa. Aby ich instalacja była sensowna wymagane jest zainstalowanie tzw. dwutaryfowego licznika prądu.

Piecem akumulacyjnym jest każdy piec, który magazynuje energię a następnie oddaje ją przez określony czas. Do tej grupy należą więc np. nieużywane już praktycznie piece kaflowe. Obecnie określenie piec akumulacyjny jest praktycznie tożsame z elektrycznym piecem akumulacyjnym i na tym rodzaju pieca skupimy się w tym artykule.

Rodzaje pieców

Działanie nowoczesnego pieca akumulacyjnego polega na zamianie energii elektrycznej na energię cieplną, która następnie jest magazynowana i w razie potrzeby oddawana do ogrzania pomieszczenia, w którym zainstalowano piec.

Produkowane są dwa rodzaje tych urządzeń, różniących się sposobem oddawania (rozładowania) ciepła: są to piece statyczne oraz dynamiczne.

Piec statyczny

Prostszym w budowie oraz działaniu jest piec z rozładowaniem statycznym.
Ciepło akumulowane w piecu wydostaje się do ogrzewanego pomieszczenia w sposób naturalny, bez pomocy urządzeń mechanicznych.

Istnieje natomiast możliwość sterowania ilością tego powietrza, poprzez przysłony montowane na wylotach kanałów wylotowych ciepłego powietrza. Regulacja bimetaliczna otwarcia przysłon odbywa się automatycznie w zależności od stopnia rozładowania pieca, czyli ilości pozostałej w rdzeniu akumulacyjnym energii cieplnej.

Piece akumulacyjne z rozładowaniem statycznym, najczęściej ogrzewają pomieszczenia, w których nie ma specjalnych wymagań temperaturowych np. przedpokój oraz z powodu cichej pracy stosowane są do ogrzewania sypialni.

Piec dynamiczny

Bardziej zaawansowane technicznie są piece z rozładowaniem dynamicznym, gdzie do oddania ciepła do pomieszczenia stosuje się wentylator, a całością pracy począwszy od ogrzania rdzenia akumulacyjnego, aż do wydania ciepła sterują elektroniczne sterowniki.

Wewnątrz pieca akumulacyjnego zainstalowany jest czujnik temperatury, który w zależności od wartości nastawionej przez użytkownika odpowiednio steruje pracą pieca.

Aby jeszcze bardziej precyzyjnie można było wykorzystać energię zgromadzoną w rdzeniu akumulacyjnym, istnieje możliwość podłączenia do pieca czujnika tzw. pogodowego zainstalowanego na zewnątrz budynku oraz regulatora, na którym użytkownik ustawia odpowiednią temperaturę w pomieszczeniu oraz czas pracy (ładowania) pieca.

Po zaprogramowaniu sterownika, piec będzie oddawał tylko taką ilość energii cieplnej, jaka jest potrzebna do utrzymania żądanej temperatury w pomieszczeniu.

Tak, więc wentylator będzie wydmuchiwał ogrzane powietrze tylko, gdy dostanie sygnał od sterownika.

Jeżeli piec nie oddaje ciepła, wtedy otwory kanałów wylotowych są szczelnie zamknięte, a więc nie ma niepotrzebnych strat.

Niewykorzystane ciepło pozostaje w piecu, a dzięki temu nagrzewanie rdzenia w porze nocnej będzie krótsze i piec pobierze mniej energii elektrycznej.

Tego typu piece stosuje się do ogrzewania dużych pomieszczeń, gdzie ciągle przebywają ludzie np. salonów, pokojów dziennych.

Budowa i działanie

Podstawowym elementem każdego pieca akumulacyjnego jest element magazynujący ciepło – rdzeń akumulacyjny, wykonany z magnezytu, materiału bardzo dobrze zatrzymującego ciepło, który jest ogrzewany przez elektryczne grzałki. Ponadto w zależności od rodzaju pieca może być zamontowany wentylator, filtry powietrza oraz urządzenia niezbędne do sterowania jego pracą.

Całość znajduje się w obudowie. Dla uzyskania dobrej szczelności cieplnej oraz zabezpieczenia przed poparzeniem się użytkowników, stosuje się wielowarstwową izolację cieplną.

Piece akumulacyjne wytwarzane są w wersji stojącej oraz wiszącej, jednak z powodu znacznego ciężaru wymagają specjalnego mocowania.

Aby eksploatacja tych urządzeń była bezpieczna, należy dokładnie zapoznać się z instrukcją obsługi i stosować się do niej.

źródło: http://www.info-ogrzewanie.pl

Ogrzewanie powierzchni mieszkalnej za pomocą kominka

Kominki mogą pracować w systemie centralnego ogrzewania jako główne lub dodatkowe źródło ciepła. Ponieważ, czas spalania drewna w kominku jest ograniczony do kilkunastu godzin, więc wymaga on systematycznej obsługi, a to niestety w większości wypadków dyskwalifikuje go jako podstawowe ogrzewanie domu.

W ogrzewaniu kominkowym czynnikiem grzewczym może być powietrze lub woda.

Ogrzewanie powietrzem

Do ogrzewania powietrzem stosuje się głównie kominki zamknięte. Powietrze opływając wokół wkładu lub kasety ogrzewa się, a następnie kanałami jest rozprowadzane do poszczególnych pomieszczeń.

Rozprowadzenie może nastąpić samoczynnie poprzez konwekcję, czyli unoszenie się gorącego powietrza ku górze. Niestety system ten ma zastosowanie tylko w niewielkich instalacjach grzewczych, ponieważ powietrze jest rozprowadzane na odległość ok.3 m od kominka. Niewątpliwą jego zaletą jest niezawodność, bo nie jest zasilany energią elektryczną.

W systemach ogrzewania powietrznego najczęściej do rozprowadzania powietrza stosuje się specjalnie wygłuszoną turbinę elektryczną, która wymusza przemieszczanie się ogrzanego powietrza.

W systemie tym turbina może być umieszczona pod urządzeniem grzewczym lub nad nim. Turbina nadmuchowa umieszczona pod wkładem tłoczy zimne powietrze, które ogrzewa się przepływając obok elementu grzejnego. W ten sposób przez układ przechodzi do 150 m³/h ogrzanego powietrza.

Bardziej wydajna jest turbina umieszczona nad kominkiem, która rozprowadza do 600 m³/h powietrza. W tym układzie turbina zasysa gorące powietrze i przepycha go do kanałów rozprowadzających.

Stosując ogrzewanie powietrzne należy stworzyć możliwość powrotu powietrza schłodzonego z pomieszczeń ogrzewanych do pomieszczenia, gdzie znajduje się kominek.

Ogrzewanie wodne

Kominki można stosować do zasilania instalacji centralnego ogrzewania tradycyjnego oraz podłogowego. Wymaga to zastosowania wkładu z płaszczem wodnym, gdzie woda nagrzewa się opływając element grzejny, a następnie zasila układ centralnego ogrzewania. Najczęściej ogrzewanie takie stosowane jest jako dodatkowe. Gdy temperatura wody dopływającej z kominka spadnie do wartości zadanej automatyczny układ włącza kocioł gazowy, olejowy albo elektryczny. Układ ten pracuje z wymuszonym obiegiem wody. Kominki jako urządzenia grzewcze na paliwa stałe mogą pracować tylko w instalacjach typu otwartego, z otwartym naczyniem wzbiorczym. Dodatkowo trzeba pamiętać, że nie wszystkie kotły gazowe i olejowe mogą pracować w takiej instalacji.

Ogrzewanie kominkiem z płaszczem wodnym daje możliwość sterowania spalaniem drewna, a tym samym wydajnością urządzenia. Do tego celu stosuje się wentylator ze zmienną prędkością obrotową. W zależności od zapotrzebowania wentylator sterowany elektronicznie podaje odpowiednią ilość powietrza do paleniska.

źródło: http://www.info-ogrzewanie.pl

Piece gazowe - stojące i wiszące

Piec gazowy to najwygodniejsze źródło ciepła dla gospodarstwa domowego. Ze względu na sposób montażu piece gazowe dzieli się na stojące i wiszące. Jednak nie tylko sposób montażu je różni.

Piece stojące jak sama nazwa najlepiej ustawić w oddzielnym pomieszczeniu. Ponieważ są wyposażone w żeliwny wymiennik są stosunkowo ciężkie, ale za to trwalsze niż piece wiszące. W związku z tym, że wiele elementów instalacji znajduje się poza kotłem kotły stojące uchodzą za mniej awaryjne.

Natomiast piece wiszące są wyposażone we wszystkie elementy niezbędne do prawidłowego funkcjonowania instalacji grzewczej. Niewątpliwą zaletą tych urządzeń jest wyposażenie ich w palniki o płynnej regulacji mocy, co pozwala na szybkie dopasowanie wydajności do potrzeb. Ponadto są tańsze niż piece stojące.

źródło: http://www.info-ogrzewanie.pl/

Wybieramy grzejnik

Wybór grzejnika do domu nie jest prostą sprawą. Aby podjąć właściwą decyzję, pod uwagę należy wziąć rodzaj instalacji grzewczej, materiał z którego jest ona wykonana oraz parametry instalacji. Grzejnik powinien zarówno dobrze grzać jak i estetycznie wyglądać.

Dla instalacji otwartej współpracującej z kotłem na paliwa stałe najlepszym rozwiązaniem są członowe grzejniki żeliwne. Instalacja zamknięta pozwala na dowolność w wyborze rodzaju grzejników. Materiał, z którego wykonana jest instalacja centralnego ogrzewania narzuca stosowanie odpowiedniego rodzaju grzejników. Zgodnie z normą PN-93/C-04607, należy unikać stosowania w jednej instalacji c.o. grzejników aluminiowych i grzejników lub wymienników oraz elementów kotła, a także rur wykonanych z miedzi. Powoduje to przyspieszone niszczenie instalacji. Zmiany te można opóźnić stosując odpowiednie środki chemiczne (zwane inhibitorami)opóżniające powstawanie korozji oraz przekładki dielektryczne w miejscu łączenia miedzi z innym materiałem. Grzejniki stalowe, miedziane i żeliwne mogą pracować przy każdej instalacji.

Na wybór grzejnika mają wpływ także parametry instalacji. Moc grzejników producenci uzależniają od czynników takich jak: temperatura wody zasilającej, temperatura wody powrotnej oraz wewnętrzna temperatura pomieszczenia. Najczęściej stosowanymi grzejnikami w instalacjach centralnego ogrzewania są grzejniki stalowe płytowe i grzejniki konwektorowe. Charakteryzują się małą pojemnością wodną, małą bezwładnością cieplną, estetycznością oraz możliwością łatwego montażu.

Grzejniki stalowe płytowe (panelowe)
Grzejniki płytowe zalecane są do instalacji, w której jest wymuszony obieg wody. Można je stosować również w instalacjach grawitacyjnych, ale należy wówczas pamiętać o tym, że wszystkie zamontowane grzejniki powinny być płytowe. Grzejniki można łączyć z instalacją wykonaną ze stali, miedzi lub tworzywa. Przy połączeniu z instalacją miedzianą nie można zapomnieć o zastosowaniu inhibitorów korozji
i przekładek dialektrycznych.

Gdy instalacja jest wykonana z sieciowanego polietylenu lub polibutylenu należy zastosować barierę antydyfuzyjną, która ogranicza przenikanie tlenu do wody. Grzejniki stalowe płytowe charakteryzują się małą pojemnością wodną, niską wagą, są estetyczne. Mają małą bezwładność cieplną, dzięki której szybko po włączeniu kotła odczuwalny jest wzrost temperatury. Niewielka głębokość zabudowy i możliwość stosowania grzejników o tej samej mocy ale różnej wielkości pozwala na dowolną aranżację wnętrz. Grzejniki płytowe mają dwucyfrowe oznaczenia, pierwsza liczba informuje o liczbie płyt a druga o liczbie ożebrowania, np. typ 11 oznacza grzejni jednopłytowy z ożebrowaniem, 20 - grzejnik dwupłytowy bez ożebrowania.

Grzejniki konwektorowe
Grzejniki konwektorowe należą do urządzeń ogrzewania bezpośredniego. Popularność zyskują dzięki możliwości szybkiego ogrzania pomieszczenia zaraz po włączeniu pieca. Zawdzięczają to zastosowaniu wewnątrz elementu grzejnego, który ogrzewa bezpośrednio powietrze, które następnie unosząc się w górę ogrzewa otoczenie. Ich zaletą są również niewielkie wymiary, mała waga, łatwość montażu. Mają małą pojemność wodną, dzięki której doskonale sprawdzają się ze zautomatyzowaną instalacją grzewczą. Nowoczesne konwektory posiadają też na wyposażeniu regulatory umożliwiające utrzymanie nastawionej temperatury. Konwektory mogą być stosowane przede wszystkim jako dodatkowe źródło ogrzewania np. w korytarzach, sklepach oraz jako główne źródło ogrzewania w domkach działkowych, gdzie świetnie spełniają swoją rolę. Większą pojemność wodną, większą bezwładnością cieplną charakteryzują się grzejniki członowe. Są one jednak najlepszym rozwiązaniem dla domu, w którym zainstalowano grawitacyjny system ogrzewania lub kocioł węglowy.

Grzejniki członowe
Konstrukcja wszystkich grzejników członowych jest podobna. Różni je materiał, z którego zostały wykonane. Zbudowane są z jednakowych elementów zwanych członami lub ogniwami, które są połączone ze sobą za pomocą złączek. Należą do grupy grzejników typu konwekcyjnego, tzn. takich, w których udział ilości ciepła oddawanego na drodze konwekcji swobodnej wynosi ponad połowę.

żeliwne
Właściwości żeliwa sprawiają, że są odporne na korozję, uszkodzenia mechaniczne, zmiany ciśnień wody. Cechą charakterystyczną grzejników żeliwnych są małe opory hydrauliczne, dlatego są najlepszym rozwiązaniem dla systemów grawitacyjnych z kotłem węglowym. Nie powinno się ich stosować w instalacjach zautomatyzowanych wyposażonych w grzejnikowe zawory termostatyczne. Związane jest to z czasem reakcji grzejników na zapotrzebowanie na ciepło. Duża pojemność wodna grzejników i mała przewodność cieplna żeliwa są przyczyną dużej bezwładności cieplnej.

Oznacza to, że grzejniki długo trzymają ciepło i powoli się nagrzewają. Można je łączyć z rurami instalacyjnymi z każdego rodzaju materiału: miedzi, stali, tworzyw sztucznych.

stalowe
Z wyglądu przypominają żeliwne, mają tak samo dużą pojemność ale nagrzewają się szybciej. Nie nadają się także do układów zautomatyzowanych a ich moc cieplna jest najmniejsza w porównaniu z pozostałymi rodzajami grzejników. Grzejniki członowe stalowe zbudowane są podobnie jak żeliwne. Różnią się jednak liczbą kanałów pionowych. Wykonywane są jako grzejniki wielosłupowe o mniejszej szerokości ogniwa.

aluminiowe
Są estetyczne, lekkie, mają małą powierzchnię czołową.Posiadają wysoką przewodność cieplną i małą pojemność wodną. Wykonywane są z profili aluminiowych wytłaczanych, występują również jako odlewy ciśnieniowe lub układy mieszane. Aby zintensyfikować proces oddawania ciepła, mają wyprofilowane wloty i wyloty powietrza. Temperatura wody grzewczej dla tego typu grzejników nie może przekraczać 90 - 95°C, a ciśnienie 0,6 MPa. Powinny więc być stosowane wraz z zamkniętym systemem niskotemperaturowym, zabezpieczonym naczyniem wzbiorczym. Grzejniki te bardzo dobrze współpracują ze zautomatyzowanymi instalacjami wyposażonymi w zawory termostatyczne. Można je stosować w instalacjach z rurami stalowymi lub z tworzywa sztucznego.
Na rynku pojawiają się wciąż nowe grzejniki, które mają nowy, niezwykle estetyczny wygląd i udoskonalone schematy działania. Warto śledzić rynkowe nowinki, bo można przeoczyć ciekawe i nowe rozwiązania.

opracowanie: Redakcja

zdjęcia: Terma, Zehnder,Fondital,InstalP,KFA,Viadrus
źródło: http://www.e-mieszkanie.pl/cieplo,510.htm

Kominek w drewnianym domu

Czy kominka w drewnianym domu należy się bać?

Nie! Ale tylko wtedy, gdy zostanie właściwie wykonany, a właściciele będą umiejętnie w nim palić.

Od kominka zajął się niejeden dom. Dodajmy - od kominka niewłaściwie zamontowanego i użytkowanego. Inaczej fireplace nie byłby tak oczywistym wyposażeniem domów w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, mimo że większość z nich ma konstrukcję drewnianą.
Gdzie jest zatem tajemnica bezpieczeństwa? Przede wszystkim we właściwym wykonaniu kominka oraz dobrym, zbudowanym zgodnie z przepisami kominie. Ale także w poprawnej eksploatacji, bo i tu, niestety, bardzo często zdarzają się błędy.

Jaki kominek
Do domów drewnianych zdecydowanie najlepsze są kominki zamknięte, czyli takie z wkładem lub kasetą kominkową. Dobrze zbudowany kominek z wkładem gwarantuje pełne bezpieczeństwo użytkowania: można w nim napalić, zamknąć drzwiczki i spokojnie wyjść z domu.

Tradycyjne kominki otwarte są jak ognisko. Strzelające z ich paleniska iskry mogą łatwo zaprószyć ogień. Przyczyną pożaru może być również żar z kominka, więc o pozostawieniu otwartego kominka "bez dozoru" raczej nie powinno być mowy.

Bezpieczna obudowa
Co gwarantuje bezpieczną eksploatację kominków zamkniętych? Po pierwsze - właściwie wykonana obudowa. A to dlatego, że wkład bądź kaseta kominkowa nagrzewają się nawet do 400°C, a więc nigdzie nie mogą stykać się bezpośrednio z elementami palnymi, bo bardzo łatwo mogłyby spowodować pożar. Najbezpieczniej obudowy kominków wykonywać z materiałów niepalnych, takich jak cegła, kamień czy kafle ceramiczne. Można stosować również do zabudowy specjalny rodzaj płyt g-k o zwiększonej odporności ogniowej bądź drewno. Ale uwaga! - wszystkie elementy wewnątrz obudowy muszą mieć odpowiednią izolację termiczną () - najlepiej z wełny mineralnej do zastosowań kominkowych z warstwą folii aluminiowej chroniącą zarówno samą obudowę, jak i przylegające do kominka ściany przed nadmiernym nagrzewaniem. Wełna ta znosi bez problemu temperaturę powyżej 250oC. Zastosowane w obudowie elementy drewniane najlepiej osłonić podwójną warstwą takiej izolacji.

Po drugie - obudowa kominka powinna być chroniona przed przegrzaniem, dlatego trzeba zapewnić sprawne odprowadzanie z niej ciepła. W tym celu wkład musi być zamontowany w taki sposób, aby zapewniony był dopływ powietrza do obudowy od dołu, a w górnej części okapu muszą być wycięte otwory (a w nich zamontowane kratki z materiałów niepalnych: mosiądzu, stali czy aluminium), przez które część wydzielanego ciepłego powietrza dostaje się do pomieszczenia, w którym stoi kominek ().

Między ścianą a kominkiem
Jeśli kominek ma stanąć przy ścianie z materiałów palnych, trzeba między nimi postawić ściankę ochronną - murowaną lub z płyt g-k o podwyższonej odporności ogniowej, wyłożoną od strony kominka izolacją ze specjalnej wełny mineralnej pokrytej folią aluminiową. Izolację układa się tak, aby folia była od strony wkładu (w1). Zaleca się, by na całej wysokości paleniska izolacja miała podwójną grubość.
Należy też zwrócić uwagę na to, by przestrzeń między ścianą palną a ścianką ochronną była dobrze wentylowana, a więc powietrze musi mieć do niej dostęp od dołu i od góry. Najłatwiej to zapewnić, wycinając otwór w dolnej oraz w górnej części dostawionej ścianki - pod wkładem kominkowym i pod sufitem. Innym rozwiązaniem jest wykonanie małych otworów z zamontowanymi w nich kratkami poza obudową kominka, ale według tej samej zasady: jedna kratka przy podłodze, druga pod sufitem.
Uwaga! Dodatkowa ścianka ochronna nie jest konieczna, jeśli zamiast kominka wybierzemy wolno stojący piec zwany kozą - za ochronę wystarczy wtedy przykręcony do ściany palnej metalowy ekran. Należy jednak zachować bezpieczną odległość urządzenia od takiej ściany - zgodnie z zaleceniem producenta, który też określa zawsze minimalne wymiary ekranu.

Dobry komin
Temperatura dymu z kominka osiąga około 500°C, a w razie zapalenia się sadzy może nawet przekroczyć 1000°C. Dlatego do kominka potrzebny jest bardzo dobry komin:

• odporny na wysoką temperaturę, to znaczy zbudowany z trwałych i niepalnych materiałów: z elementów ceramicznych albo dwupłaszczowych rur z izolacją termiczną;

• szczelny, zatem wszystkie elementy komina muszą być ze sobą dokładnie połączone, a rura znajdująca się w czopuchu, łącząca kominek z kominem, musi być podłączona tak, by mogła swobodnie zmieniać długość pod wpływem zmian temperatury;

• prowadzony pionowo na całej swojej długości, co jest gwarancją dobrego ciągu (dopuszczalne są co najwyżej dwa odchylenia od pionu, ale nie większe niż o kąt 30o);

• odpowiednio duży:
- minimalny przekrój 14×14 cm lub średnica 15 cm, jeśli jest to komin okrągły,
- minimalna wysokość - 4 m;

• wyprowadzony na odpowiednią wysokość ponad dach (w2):
- co najmniej 60 cm powyżej kalenicy, jeśli dach jest płaski (ma kąt nachylenia mniejszy niż 12o) lub gdy jest stromy, ale ma pokrycie łatwopalne (np. gont lub strzechę),
- co najmniej 30 cm od powierzchni dachu stromego z pokryciem niepalnym;

• z zabezpieczonym wylotem - jeśli dach ma pokrycie palne (gont lub strzecha), bezpiecznie jest przykryć komin siatką przeciwiskrową;

• wyposażony w wyczystkę, czyli wykonany w dolnej części komina otwór, który umożliwia czyszczenie komina;

• usytuowany w bezpiecznej odległości od elementów palnych, a więc zgodny z normą PN-EN 1433 "Kominy wymagania ogólne", a ponadto spełniający dodatkowe warunki w zależności od materiału, z jakiego komin jest wykonany.

I tak:
- jeśli jest to komin stalowy, odległość ta musi być zgodna z indywidualnym zaleceniem dotyczącym konkretnego modelu komina, podawanym jako symbol Cxx. Na przykład "C50" oznacza, że odległość zewnętrznej powierzchni komina od materiałów palnych powinna wynosić minimum 50 mm;
- jeśli to komin murowany bądź wykonany z kształtek ceramicznych, minimalna odległość od wewnętrznej ścianki komina do elementów palnych to 16 cm (tak podają przepisy francuskie i większość wykonawców do nich właśnie się stosuje).
Kanały rozprowadzające ciepłe powietrze

Nic nie stoi na przeszkodzie, aby ciepłem z kominka ogrzewać także inne pomieszczenia w domu drewnianym. W tym celu najlepiej zamontować system dystrybucji gorącego powietrza, czyli specjalne kanały do jego rozprowadzania.

Do rozprowadzania gorącego powietrza z kominka można stosować wyłącznie kanały z izolowanych przewodów aluminiowych. Niektórzy fachowcy dla zwiększenia bezpieczeństwa i wydajności systemu stosują następujące rozwiązania:
• przewody na poddaszu nieużytkowym dodatkowo izolują wełną mineralną,
w wokół przewodów przechodzących w ścianach palnych wykonują izolowaną zabudowę; przestrzeń między przewodami a ekranem zapewnia stałą wentylację i odprowadzanie ciepła (w4),
• wyloty ciepłego powietrza w pomieszczeniach umieszczają w odległości co najmniej 0,5 m od elementów palnych (chodzi o odległość, jaką musi pokonać strumień ciepłego powietrza do elementu palnego, a nie odległość elementów palnych od izolowanego i wentylowanego przewodu transportującego ciepłe powietrze; w5). Na zakończeniach wylotów znajdujących się w górnej części pomieszczenia najlepiej umieszczać kratki z żaluzjami skierowanymi w dół.

Właściwa eksploatacja
Aby kominek nie stał się przyczyną nieszczęścia, trzeba zapewnić jego bezpieczną eksploatację. Przede wszystkim należy zadbać o to, aby posadzka przed kominkiem, na długości co najmniej 50 cm, była wykonana z materiałów niepalnych (np. kamienia lub płytek ceramicznych), tak aby strzelające iskry lub rozżarzone kawałki drewna nie spowodowały pożaru.

Przedmioty wykonane z materiałów łatwopalnych (np. meble, firanki, sprzęt TV) powinny być oddalone od kominka o ok. 80 cm.
Kto decyduje się na zbudowanie w domu drewnianym kominka otwartego (co stanowczo odradzamy), powinien pamiętać, aby po rozpaleniu nigdy nie pozostawiać go bez opieki.

W kominku palimy tylko drewnem suchym. Zawilgocone po pierwsze daje znacznie mniej ciepła ("wędzi się", zamiast palić), po drugie - jest dla kominka niewskazane, ponieważ podczas jego spalania wydzielają się smołowate frakcje, które osiadają na wewnętrznych ścianach komina i jeśli nie jest on regularnie czyszczony, grożą zapaleniem.

Uwaga! Według przepisów komin do kominka powinien być czyszczony minimum 4 razy w roku. Towarzystwa ubezpieczeniowe sprawdzają, czy tak było, gdy dochodzi do pożaru budynku: mogą więc uchylać się od wypłacenia odszkodowania, jeśli ekspertyzy wykażą, że pożar był wynikiem zaniedbań w tym względzie.

Kominek potrzebuje powietrza

Kominki zamknięte - czyli takie z wkładem lub kasetą - zużywają do wytworzenia 1 kW mocy grzewczej od 6 do 8 m3 powietrza na godzinę. A zatem kominek o mocy 10 kW może zużyć w ciągu godziny nawet
80 m3 powietrza. To dużo. Dlatego do kominka trzeba koniecznie doprowadzić specjalny kanał, którym powietrze do spalania będzie dostarczane bezpośrednio z zewnątrz (najczęściej ukrywa się go w podłodze lub przeprowadza bezpośrednio przez ścianę zewnętrzną, przy której stoi kominek). Jeśli tego zabraknie, a w domu są szczelne okna, to podczas palenia w kominku w pomieszczeniu będzie powstawać silne podciśnienie, które może zasysać do wnętrza zanieczyszczone powietrze z kanałów wentylacji grawitacyjnej lub powodować wydostawanie się do pomieszczenia dymu z paleniska.

Komin do kominka

Do kominka najlepsze są kominy gotowe - ceramiczne lub stalowe.
Ich postawienie jest o wiele prostsze niż wymurowanie komina z cegieł.
W kominach ceglanych łatwiej o takie błędy jak niedokładne wypełnienie spoin między cegłami (częsta przyczyna nieszczelności komina) czy też źle dobrany przekrój komina.
A jeśli kominek zamierzamy podłączyć do komina murowanego?
Wtedy dla bezpieczeństwa oraz komfortu użytkowania trzeba w takim kominie zainstalować wkład stalowy. Będzie on stanowił dodatkowe zabezpieczenie komina przed nadmiernym nagrzewaniem, a ponadto zapewni jego szczelność.

Ile wazy kominek?

Przeciętny kominek (wkład + obudowa) waży około 500 kg, ale są i takie, których ciężar przekracza tonę. Dlatego element, na którym ma stanąć kominek (podłoga na gruncie czy też strop), musi mieć wystarczającą nośność. Jeżeli nie jesteśmy pewni, jak to jest w naszym domu, warto zapytać o to architekta. Może się bowiem okazać, że aby zbudować kominek, najpierw trzeba będzie wzmocnić strop lub fundament.

Wkład kominkowy - "serce" każdego kominka zamkniętego
Fot.: EKOKOMINKI-KFD

Obudowę kominka
powinno się od wewnątrz wyłożyć specjalnymi płytami z wełny mineralnej. Zapobiegną one nadmiernemu nagrzewaniu się obudowy
od rozgrzanego wkładu kominkowego
Fot.: Jerzy Gumowski

Duże kratki w górnej części obudowy kominka służą do odprowadzania z niej ciepła. Te mniejsze, umieszczone wyżej, wentylują przestrzeń
pod stropem (tzw. komorę dekompresyjną)

Fot.: GODIN

Drewniana belka lub krokiew "przytulona" do komina
grozi pożarem, zwłaszcza gdy w kominie zapalą się sadze, bo wtedy temperatura
w kominie może przekroczyć nawet 1000°C

Fot.: Wojciech Surdziel

Wodne ogrzewanie podłogowe – komfort na który Cię stać

Aktualnie najlepszym systemem ogrzewania pomieszczeń jest wodne ogrzewanie podłogowe. Jest to system zapewniający bardzo komfortowe warunki i duże oszczędności energetyczne.

Najlepszym urządzeniem dostarczającym energii cieplnej jest zdecydowanie pompa ciepła. Pompa ciepła jest urządzeniem pozyskującym większość energii ze środowiska zupełnie za darmo. Wykorzystując pompę ciepła nie płacisz za 100% energii jak w wypadku kotłów gazowych, olejowych czy ogrzewania elektrycznego, lecz tylko za 15-25% co znacznie obniża koszty ogrzewania.

Jednak jak widać na powyższym wykresie dopiero połączenie pompy ciepła z ogrzewaniem podłogowym daje najwyższe oszczędności. Czym to jest spowodowane? Pompa ciepła pobierając energię z wody o temp kilku stopni przy grzejnikach niskotemperaturowych oddaje energie w temperaturze ok. 60^oC, natomiast przy ogrzewaniu podłogowym najwyższa temperatura jaką potrzebujemy to 45^oC przy temperaturze zewnętrznej –25^oC natomiast wiosną i jesienią temperatura wody w ogrzewaniu podłogowym mieści się w granicach 25-35^oC co powoduje zwiększenie sprawności pompy ciepła nawet do 8. Dzięki temu pompa ciepła mając mniejszą różnicę temperatur pomiędzy dolnym i górnym źródłem pobiera mniej energii elektrycznej, a w ostatecznym rezultacie zmniejsza koszty ogrzewania.

Ogrzewanie grzejnikowe · Średnia temp. w pomieszczeniu wynosi 22oC. · W obu systemach temperatura na wysokości przebywania ludzi wynosi 20oC. · Po nogach czuję się niezbyt przyjemny chłód. · Oddycha się niezdrowym za suchym i za ciepłym powietrzem. · Występowanie zjawiska krążenia kurzu i bakterii · Niekorzystny rozkład temperatury · Przy zastosowaniu pompy ciepła, zbyt niska wydajność pompy ze względu na wysoką temperaturę wody zasilającej (70 - 80oC). · Grzejniki zamontowane na ścianach nie zawsze wyglądają estetycznie. · Po kilkunastu latach eksploatacji grzejniki trzeba będzie wymienić na nowe.

Ogrzewanie podłogowe · Średnia temp. w pomieszczeniu wynosi 19oC. · Po nogach czuję się przyjemne ciepło. · Oddycha się chłodniejszym i wilgotniejszym a zarazem zdrowszym powietrzem. · Utrzymuje się stała wilgotność i jonizacja powietrza. · Optymalny rozkład temperatury w pomieszczeniu · Możliwość obniżenia temperatury powietrza o kilka oC dla osiągnięcia wymaganego komfortu cieplnego. · Minimalizacja pojemności wodnej układu · Przy zastosowaniu pompy ciepła, bardzo dobra wydajność ze względu na niską temperaturę wody zasilającej (30 - 45oC). · Instalacja długowieczna, żywotność jej jest równoważna żywotności budynku.

Kompetencja w dziedzinie systemów grzewczych

W dzisiejszych czasach oferowane są najróżniejsze systemy. Jednakże dokładniejsze ich porównanie pozwala bardzo prędko dostrzec występujące między nimi decydujące różnice: czy cały układ grzewczy został zaprojektowany tak, by zapewnić maksymalne bezpieczeństwo, czy oferuje on Państwu oczekiwaną wygodę, czy został rzeczywiście zaprojektowany dla osiągania najniższych kosztów eksploatacji? Czy zoptymalizowano cały system (pompę ciepła lub kocioł, system ogrzewania) pod względem żywotności oraz uzyskania najwyższej wydajności? Czy materiały użyte do wykonania instalacji są najwyższej jakości?

Wykonanie grzejnika podłogowego wymaga dużej staranności i musi być poprzedzone obliczeniem wielu parametrów (projektowanie przy pomocy programów komputerowych), gdyż koszt ewentualnych napraw po zakończeniu prac będzie wysoki. Jednak trwałość poprawnie wykonanej podłogi grzejnej przekracza 50 lat.

Podsumowując najważniejsze cechy ogrzewania podłogowego to:

* oszczędność energii dzięki możliwości obniżenia temperatury powietrza w pomieszczeniach o ok.2-3°C na skutek odczucia "ciepłej podłogi" i przekazywania ciepła do stóp. Prawidłowo wykonane ogrzewanie podłogowe nie tylko zapewnia odpowiednią temperaturę, ale powoduje też zmniejszenie kosztów ogrzewania o ok. 30%;

* wysoka estetyka wnętrz możliwa jest za sprawą swobodnej aranżacji wystroju pomieszczeń (np. ustawienia mebli), która nie jest ograniczona grzejnikami zamontowanymi na ścianach;

* zmniejszenie cyrkulacji kurzu, na skutek ograniczenia konwekcyjnych ruchów powietrza (alergia)

* komfort cieplny nie spotykany przy żadnym innym systemie ogrzewania.

źródło: http://spednet2000.republika.pl

Cała prawda o pompach ciepła

Artykuł ten ma za zadanie wyjaśnienie, czym tak naprawdę jest pompa ciepła i czy opłaca się jej montaż i używanie...

Co to takiego "pompa ciepła"?

Pompa ciepła jest urządzeniem działającym na tej samej zasadzie, jak lodówka czy klimatyzator. Jej celem nie jest jednak odebranie ciepła od owoców czy jogurtów schowanych w lodówce ale dostarczenie ciepła, czyli to, co lodówka robi na wymienniku umieszczonym z tyłu.

Zadaniem pompy ciepła jest "wyciągnięcie" ciepła z miejsca, w którym zamontowany jest "zimny" wymiennik ciepła, przy niskiej temperaturze a następnie jego przekazanie w wyższej temperaturze na "gorącym" wymienniku.

Wymiennik "zimny" instalowany jest w gruncie, albo powierzchniowo na małej głębokości, albo w jednym lub kilku głębokich odwiertach. I stamtąd pobierane jest właśnie ciepło.

W pewnych sytuacjach pompą ciepła będzie również klimatyzator. Niektóre urządzenia tego typu mają możliwość pracy grzewczej.

Czy pompa ciepła sie opłaca?

Pompa ciepła jest alternatywą dla ogrzewania elektrycznego. W porównaniu do tego źródła ciepła opłaca się bardzo. Bo pompa ciepła dostarcza znacznie więcej ciepła niż pobiera energii elektrycznej. W przypadku dobrych urządzeń może być to nawet kilkanaście razy więcej, zazwyczaj jednak jest to 4-5 razy.

Z tego względu biorąc pod uwagę same koszty eksploatacji, jest znacznie tańsza niż zwykłe ogrzewanie elektryczne.

Porównanie z ogrzewaniem gazowym na gaz ziemny czy na olej opałowy jest już znacznie trudniejsze, bo znać trzeba ceny oleju / gazu i energii elektrycznej u konkretnego odbiorcy.

Jeszcze wziąć pod uwagę należy koszt instalacji pompy ciepła, który niski nie jest...

źródło: http://ogrzewanie.drewnozamiastbenzyny.pl/

Kominek w domu

Kominki stają się coraz bardziej popularne. Obecnie często projektanci umieszczają w planie budynku miejsce na kominek. Można to miejsce wykorzystać instalując kominek funkcjonalny (ogrzewający pomieszczenie a nawet cały dom) lub dekoracyjny nie posiadający wysokich parametrów grzewczych.

Kominek otwarty (bez wkładu kominkowego) idealnie nadaje się jako element dekoracyjny. Można delektować się widokiem żywego płomienia, słyszeć trzask iskier, poczuć zapach palonego drewna. Trzeba jednak pamiętać, że instalacja kominka otwartego ze względów bezpieczeństwa jest bardziej skomplikowana. Kominek otwarty szybko tez traci właściwości grzewcze.

Kominki z zamykanymi wkładami grzewczymi mogą być równie piękne jak kominki otwarte. Ich największą zaletą jest większa moc grzewcza. Mogą ogrzewać nie tylko salon, ale również cały dom (system DGP).

Aby kominek spełnił swoją funkcję grzewczą powinien posiadać odpowiednią moc grzewczą (1 kW mocy nominalnej kominka ogrzewa ok. 23 m3). Średnie zużycie drewna nie powinno być mniejsze jak 2-4 kg/h, temperatura spalin nie powinna przekraczać 380 stopni C, zaś czas pracy kominka bez uzupełnienia opału powinien wynosić minimum 9 h.

Ściany grzewcze poziome

Proste wzornictwo, nie rzucające się w oczy, nie wymagające wnęk. Wysoka wydajność grzewcza już przy niewielkich rozmiarach, duży udział ciepła konwekcyjnego, krótki czas nagrzewania.

Wysokości od 140 do 1400mm i długości od 500 do 6000mm. Do wyboru z eleganckimi osłonami lub ozdobnymi, kwadratowymi otworami.

Ściany grzewcze pionowe

Proste, eleganckie, nie rzucające się w oczy wzornictwo, doskonale nadające się do zastosowania w niemal każdej sytuacji.
Wyjątkowo duża wydajność grzewcza już przy najmniejszych wymiarach. Dzięki niewielkiej pojemności wodnej i dobrej regulacji ściany grzewcze Kermi są bardzo ekonomiczne. Pozwalają one na szybkie i dokładne dopasowanie temperatury do aktualnych potrzeb użytkownika. I tak np. idealnie nadają się one do klatek schodowych, holi, toalet, kuchni, przedpokoi. Dzięki możliwości występowania w bardzo wielu wymiarach potrafią idealnie dopasować się do każdego pomieszczenia. Występują w wysokościach 600 do 3600mm. Do wyboru z eleganckimi osłonami lub bez.



źródło: http://www.kermi.pl

Na węgiel i drewno

Ogrzewanie domu paliwami stałymi znowu staje się modne. Przede wszystkim ze względów ekonomicznych.

Producenci współczesnych kotłów na paliwa stałe prześcigają się w oferowaniu rozwiązań coraz nowocześniejszych, bezpieczniejszych i wygodniejszych w obsłudze. W odróżnieniu od starszych modeli nowe cechują się wyższą sprawnością, możliwością automatycznej regulacji procesu spalania i wydłużonym czasem spalania paliw. Ponadto ich spaliny zawierają znacznie mniejsze ilości tlenku węgla, azotu, dwutlenku siarki i pyłów, więc nie są tak szkodliwe dla środowiska. Wszystkie nowoczesne kotły na paliwa stałe mogą być montowane jako podstawowe źródło ciepła w instalacji centralnego ogrzewania lub jako urządzenie dodatkowe wspomagające pracę kotła na gaz. Mogą też z powodzeniem zastąpić dość drogi obecnie w użytkowaniu kocioł olejowy.

Wybieramy paliwo

Planując ogrzewanie domu kotłem na paliwa stałe, należy najpierw podjąć decyzję, jakie to ma być paliwo, a dopiero potem określić rodzaj kotła. Wynika to stąd, że każdy z producentów podaje rodzaj paliwa podstawowego, przy którym sprawność urządzenia jest najwyższa. Zastąpienie paliwa podstawowego innym jest możliwe, ale zmniejsza się sprawność kotła, zwiększa zaś emisja szkodliwych związków do atmosfery.

Oczywiście wybierając paliwo, na pewno będziemy porównywać ceny różnych nośników energii, ale warto też zwrócić uwagę na ich wartości opałowe. Parametr ten informuje o tym, ile ciepła otrzyma się ze spalenia określonej ilości paliwa. Im wyższa jest wartość opałowa, tym lepsze paliwo. Sprawdźmy też, czy dany rodzaj paliwa jest dostępny w naszej okolicy, by koszty transportu - na przykładów peletów w workach - nie były zbyt wysokie.

Rodzaj paliwa	Wartość opałowa [MJ/kg]	Średnia cena paliwa	Orientacyjny koszt wytworzenia jednostki energii [zł/GJ]
Węgiel kamienny - orzech	24-28	550 zł/tonę	19,6
Węgiel kamienny - ekogroszek	24-28	600 zł/tonę	21,4
Węgiel kamienny - miał	19-26	380 zł/tonę	16,5
Drewno opałowe	12,50	260 zł/m3	20,1
Brykiety trocinowe	15-17	480 zł/tonę	30,4
Pelety	18-19	600 zł/tonę	31,6
Gaz ziemny GZ 50	36,20	1,45 zł/m3	40,0
Olej opałowy	36,12	2,45 zł/dm3	69,2

Rodzaje kotłów

Po wybraniu paliwa musimy zdecydować się na typ kotła. Nie kierujmy się jednak wyłącznie ceną urządzenia. Postawmy sobie przede wszystkim pytanie, ile czasu chcemy poświęcić na obsługę kotła; ten zaś zależy od jego budowy i sposobu sterowania.

Z górnym spalaniem. W tych kotłach komora załadunkowa jest zazwyczaj także komorą spalania. Zatem cała wsypana porcja paliwa szybko rozżarza się i kotły w krótkim czasie uzyskują maksymalną moc. Choć wyposaża się je w urządzenia regulujące dopływ powietrza do spalania (aby proces żarzenia trwał możliwie jak najdłużej), to stałopalność, czyli czas pracy na jednym załadunku, wynosi średnio 8-10 godzin, a sprawność dochodzi jedynie do 76%. Takie wartości sprawności osiągane są jednak tylko podczas spalania koksu lub węgla.

Dla kogo są polecane? Jako główne źródło ciepła dla użytkowników, którzy nie obawiają się codziennego rozpalania i mogą przynajmniej dwa-trzy razy dziennie dołożyć paliwo. Mogą być także montowane jako uzupełnienie ogrzewania olejowego lub gazowego, gdyż mają bardzo przystępną cenę.

Z dolnym spalaniem. Są zdecydowanie nowocześniejsze od tych z górnym spalaniem i przez to droższe. Jednak różnica w cenie zakupu zwraca się przeważnie po dwóch sezonach grzewczych, gdyż kotły te zużywają mniej paliwa. Proces spalania odbywa się w nich na tylnej ścianie komory zasypowej lub w komorze spalania znajdującej się z tyłu komory zasypu. Spala i rozżarza się nie cała objętość paliwa naraz, ale tylko ta w dolnej części na ruszcie. Dzięki wydłużonemu obiegowi spalin kotły z dolnym spalaniem charakteryzuje wyższa sprawność (ok. 80%) oraz niższa emisja zanieczyszczeń niż w przypadku kotłów z górnym spalaniem.

Dla kogo są polecane? Dla tych, którzy nie chcą inwestować w urządzenia o rozbudowanej automatyce, a jednocześnie pragną mieć zagwarantowaną niekłopotliwą obsługę kotła, wynikającą z dłuższej stałopalności, dochodzącej nawet do 18 godzin.

Kotły z wentylatorem. W urządzeniach tych powietrze potrzebne do spalania dostarczane jest poprzez wentylator nadmuchowy lub przepływ powietrza wymuszany jest poprzez wentylator wyciągowy. Są więc droższe i nowocześniejsze od poprzednich. Całym procesem spalania zarządza mikroprocesor, który w zależności od temperatury wody w kotle lub w pomieszczeniu steruje pracą wentylatora, a w ten sposób - niezbędną ilością powietrza potrzebnego do spalania.

Większość sterowników kotłów nadmuchowych steruje także pracą pomp obiegowych c.o. (czasami pompą do ładowania zasobnika ciepłej wody) oraz współpracuje z pokojowym regulatorem temperatury.

Dobre kotły z wentylatorem są wyposażone w: wielopunktowy system nadmuchu powietrza, który usprawnia proces spalania, zabezpieczenie termiczne STB chroniące kocioł przed przegrzaniem, stosunkowo dużą komorę zasypową.

Ich stałopalność na jednym załadunku paliwa sięga nawet 36 godzin, a sprawność przekracza 80%.

Dla kogo są polecane? Dla użytkowników poszukujących kotłów uniwersalnych, przeznaczonych do spalania różnych rodzajów paliw stałych (węgla kamiennego, miału węglowego i drewna) i wymagających obsługi nie częściej niż raz-dwa razy na dobę.

Kotły zgazowujące drewno. Wykorzystują energię zawartą w drewnie z większą sprawnością niż urządzenia z tradycyjnym paleniskiem oraz emitują mniej zanieczyszczeń do atmosfery. Spalanie przebiega w nich w trzech fazach. Najpierw drewno jest dosuszane i odgazowywane - wtedy wydziela się gaz drzewny. W drugim etapie gaz ten spala się, a w trzecim następuje dopalenie cząstek zawartych w spalinach i oddanie ciepła wodzie znajdującej się w wymienniku kotła. Stosowane w tego typu kotłach rozbudowane systemy automatycznej regulacji umożliwiają dość precyzyjne sterowanie temperaturą wody zasilającej centralne ogrzewanie, dzięki czemu komfort regulacji pracy jest podobny jak w kotłach gazowych lub olejowych. Z tego powodu są one jednak dość drogie. Kotły zgazowujące osiągają bardzo wysoką sprawność - do 90%, a spalanie jednego załadunku drewna trwa od kilku do kilkunastu godzin. Ograniczeniem w ich stosowaniu jest to, że można w nich palić tylko drewnem o wilgotności nie większej niż 20%. W przeciwnym razie ich sprawność znacznie spada, a zwiększa się zużycie paliwa.

Dla kogo są polecane? Dla tych, którzy mają wystarczająco dużo miejsca do długiego sezonowania drewna - najlepiej przez 1-1,5 roku.

Kotły z automatycznym podawaniem paliwa. Zalicza się je do najnowocześniejszych i najefektywniejszych urządzeń przystosowanych do spalania paliw stałych. Mają zintegrowany z kotłem zasobnik, z którego podajnik automatycznie dozuje niewielkimi porcjami paliwo do specjalnego paleniska retortowego. Spalana jest w nim tylko określona porcja paliwa, niezbędna do utrzymania temperatury zadanej przez użytkownika na sterowniku. Zaletą tych kotłów jest możliwość zmiany wydajności w szerokim zakresie od 30 do 100% mocy nominalnej, z zachowaniem wysokiej sprawności 84-92%. Jeden pełny załadunek zasobnika zależnie od jego wielkości oraz rodzaju paliwa wystarcza na okres od trzech do siedmiu dni palenia. Nie musimy też wygaszać kotła, by opróżniać całkowicie palenisko z żużla, szlaki i popiołu. Popiół i żużel są bowiem automatycznie spychane do popielnika, który jest najczęściej tak skonstruowany, że zapełnioną szufladę wystarczy opróżniać raz dziennie, a w niektórych urządzeniach nawet co cztery dni. Samego zaś załadunku paliwa dokonujemy do zasobnika podczas normalnej pracy urządzenia.

Automatyka zamontowana fabrycznie przez producentów kontroluje precyzyjnie dopływ powietrza do spalania, steruje pracą pompy obiegowej centralnego ogrzewania oraz umożliwia współpracę kotła z zasobnikiem ciepłej wody. Ponadto zapewnia użytkownikowi kontrolę temperatury w pokojach przez termostaty pokojowe, a nawet rozbudowę układu do regulacji pogodowej.

Dla kogo są polecane? Na pewno dla inwestorów ceniących sobie wygodę obsługi, którzy nie chcą ponosić wysokich kosztów ogrzewania oraz dbają o ekologię - urządzenia w niewielkim stopniu zanieczyszczają bowiem atmosferę.

Materiał wymiennika

Żeliwo. Jest bardzo odporne na korozję, więc żywotność kotłów z takim wymiennikiem sięga nawet 25 lat. Poza tym ich członowa budowa umożliwia w razie awarii wymianę tylko uszkodzonego elementu, a nie całego urządzenia. Niestety, żeliwo jest wrażliwe na zmiany temperatury. Dorzucanie na przykład mokrego paliwa na rozgrzany wymiennik lub uzupełnianie wody w instalacji c.o. podczas pracy kotła może prowadzić do jego uszkodzenia.

Stal. Kotły z wymiennikiem stalowym ze względu na gładkość powierzchni metalu na pewno są wygodniejsze w konserwacji, a ponadto nie tak bardzo wrażliwe na zmiany temperatury, jak kotły żeliwne. Mają jednak mniejszą niż one odporność na korozję, więc ich żywotność jest krótsza i wynosi 10-15 lat. Oferta rynkowa kotłów stalowych jest znacznie szersza niż żeliwnych, gdyż znacznie łatwiej można w nich wprowadzać różne udoskonalenia konstrukcyjne wymiennika, a i koszty ich wytworzenia są znacznie niższe.

Moc kotła

Awaryjne źródło ciepła. W takiej instalacji kocioł na paliwa stałe nie musi pokryć całkowitego zapotrzebowania budynku na ciepło. Można więc z powodzeniem zamontować urządzenie o mniejszej mocy (o ok. 30%) niż podstawowe źródło ciepła, jakim jest kocioł gazowy bądź olejowy. Takie rozwiązanie pomaga nam obniżyć koszty ogrzewania domu.

Podstawowe źródło ciepła. Jeśli kocioł na paliwo stałe ma zastąpić dotychczas eksploatowane urządzenie, najlepiej jego moc dobrać na podstawie obliczeń zapotrzebowania na ciepło przeprowadzonych przez projektanta instalacji. Gdy nie dysponujemy wynikami takich obliczeń, możemy posłużyć się wytycznymi producentów, którzy podają, jaką powierzchnię jest w stanie ogrzać dany model kotła - lub obliczyć moc samemu.

Przykład obliczenia mocy kotła

Założenia1. dom o powierzchni 150 m2 i wysokości pomieszczeń 2,5 m ma kubaturę V = 150×2,5 = 375 m32. zapotrzebowanie na ciepło dla domu wynosi:- słabo ocieplonego qv1 = 30 W/m3;- dobrze ocieplonego qv2 =15 W/m3.ObliczeniaWzór na moc kotła:Qk = (V×qv) + 15% (15% dodatek na nieuwzględnione straty ciepła)Moc kotła dla domu słabo ocieplonego: Qk1 = (375×30) + 15% = 12,9 kWMoc kotła dla domu dobrze ocieplonego: Qk2 = (375×15) + 15% = 6,5 kW

Kotłownia i magazyn paliwa

Zgodnie z obowiązującymi przepisami kocioł powinien znajdować się w wydzielonym pomieszczeniu, najlepiej centralnie w stosunku do ogrzewanych pomieszczeń. Zaleca się, by wysokość kotłowni nie była mniejsza niż 2,2 m. W istniejących budynkach dopuszcza się wysokość 1,9 m.

Wielkość kotłowni powinna umożliwiać swobodną obsługę i konserwację kotła.

Każda kotłownia musi być wyposażona w wentylację grawitacyjną, składającą się z:
nawiewu zapewniającego stały dopływ powietrza do spalania bezpośrednio z zewnątrz budynku przez otwór o przekroju minimum 200 cm2, umieszczony nie wyżej niż 1 m nad podłogą; wywiewu przez oddzielny kanał wentylacyjny o przekroju minimum 14×14 cm, z wylotem umiejscowionym pod sufitem.

Jeśli moc kotła nie przekracza 25 kW, skład paliwa może się znajdować w kotłowni. Jednak lepiej zaplanować go w pomieszczeniu oddzielnym i na tyle dużym, żeby zmieścić w nim zapas (np. węgla) na cały sezon grzewczy lub przynajmniej na trzy miesiące ogrzewania.

Podłączamy kocioł do instalacji

Kotły na paliwa stałe mogą zgodnie z przepisami pracować tylko w instalacji z naczyniem otwartym. Dlatego, jeśli taki kocioł ma współpracować na przykład z kotłem gazowym (zabezpieczonym naczyniem zamkniętym) w jednej instalacji centralnego ogrzewania, to musimy ją rozdzielić. Rozwiązanie to polega na tym, że kocioł na paliwa stałe zabezpiecza się naczyniem otwartym i przyłącza do istniejącej instalacji za pomocą płytowego wymiennika ciepła. W ten sposób wymiennik oddziela dwa układy: ten, w który jest włączony kocioł na paliwa stałe, i ten z kotłem gazowym oraz całą instalacją centralnego ogrzewania, umożliwiając jednocześnie przekazywanie ciepła między nimi.

Innym rozwiązaniem jest otwarcie instalacji przez wymianę naczynia zamkniętego na otwarte. Stosuje się je jednak dość rzadko, bo jest kłopotliwe. Naczynie otwarte musi być bowiem umieszczone powyżej najwyższego punktu w instalacji grzewczej, co zwykle wiązałoby się z koniecznością dodatkowych remontów w domu. Ponadto większość nowych kotłów gazowych (i oczywiście olejowych) nie jest przystosowana do pracy w układach otwartych.

Pamiętaj o kominie

Strumień i objętość spalin usuwanych z kotłów na paliwa stałe są dużo większe niż z kotłów gazowych lub olejowych. Kominy te muszą więc mieć większy przekrój i odpowiednią wysokość, aby był zapewniony ciąg. Informacje na ten temat podane są w materiałach technicznych. Obecnie nowe domy projektuje się najczęściej z myślą o montażu w nich kotła na gaz lub olej. dlatego nie da się w prosty sposób podłączyć kotła na paliwa stałe do istniejącego kanału spalinowego. Często jedynym rozwiązaniem jest dostawienie zewnętrznego komina, na przykład stalowego.

Skąd pieniądze na zakup kotła

W niektórych gminach w ramach "Programu niskiej emisji" inwestor może uzyskać dopłatę, jeśli wymieni stary kocioł na paliwa stałe na nowy ekologiczny, o wysokiej sprawności. Może to być na przykład kocioł z paleniskiem retortowym opalany ekogroszkiem lub peletami albo kocioł na drewno. Wysokość dotacji dla uczestników programu jest ustalana przez rady poszczególnych gmin.Można też skorzystać z preferencyjnego kredytu, ale tylko wtedy, jeśli zdecydujemy się na kocioł opalany biomasą (pelety, brykiety trocinowe, zrębki drzewne itp.)

Ile to kosztuje ?

kocioł o mocy 20-25 kW:

z dolnym spalaniem - od 2140 zł

z górnym spalaniem - od 2340 zł

z wentylatorem - od 2800 zł

zgazowujący drewno - od 4355 zł

z automatycznym podawaniem paliwa - od 5800 zł

źródło: http://dom.gazeta.pl