Proste i tanie ogrzewanie

Dzisiejsze realia zmuszają nas do ciągłego analizowania, porównywania różnych rozwiązań rynkowych. Nasze decyzje, a w tym przypadku chodzi nam o wybór systemu grzewczego, skutkują na przyszłość. To czy system ten będzie łatwy, praktyczny w obsłudze a przede wszystkim ekonomiczny zależy od trafnie podjętej decyzji. Proponujemy Państwu system ogrzewania przy wykorzystaniu nowoczesnych elektrycznych dynamicznych pieców akumulacyjnych. Wykorzystanie tańszej, II taryfy energii elektrycznej to główna zaleta tego systemu. Ideą działania dynamicznych pieców akumulacyjnych, jest pobieranie energii elektrycznej w tych przedziałach czasowych, kiedy jest ona tańsza i oddawanie zakumulowanego w piecach ciepła wówczas, gdy temperatura w pomieszczeniu spadnie poniżej zadanej w programatorze.

Zastosowanie nowoczesnych materiałów izolacyjnych zapewnia bezpieczeństwo zapobiegając nadmiernemu nagrzaniu obudowy i ewentualnemu poparzeniu, jak również jest kolejną oszczędnością ciepła. Użytkownicy tradycyjnych pieców lub kotłów, szybko docenią brak kłopotliwej obsługi urządzeń, a więc konieczność częstego rozpalania i odpopielania kotła, czyszczenia palnika i przewodów kominowych lub uzupełniania układu wodą. Nie ma też obawy o zamarznięcie wody podczas dłuższej nieobecności w mroźne dni. Nie muszą obawiać się o szczelność instalacji! Piece akumulacyjne nie wymagają skomplikowanej konserwacji. Wystarczy przed sezonem grzewczym usunąć nagromadzony przy kratkach wylotowych kurz.

Dzięki łatwej do zautomatyzowania regulacji mocy, wydajność pieców jest na bieżąco dostosowywana do potrzeb. Ponadto, istnieje możliwość dodatkowego wyposażenia pieców w czujniki pogodowe umieszczane na zewnątrz obiektu. Dzięki nim regulator ładowania ogranicza czas ładowania, kiedy na zewnątrz jest wyższa temperatura i wydłuża go przy temperaturze niższej. W ten sposób oszczędza się energię nawet do 30%. Użytkownicy sami decydują o kosztach ogrzewania. Piece mają istotne zalety w użytkowaniu. Nie ma konieczności wydzielania osobnych pomieszczeń kotłowni, składu opału, a także budowy komina. Nie trzeba oddzielnie lokalizować zbiornika. Znikają kłopotliwe urządzenia ogrzewania wodnego: kocioł, naczynie zbiorcze, sieć przewodów rurowych opasujących pomieszczenia.

System ogrzewania akumulacyjnego daje się stopniowo rozbudowywać w miarę oddawania do użytku kolejnych pomieszczeń obiektu. Nie wymaga to oddzielnego projektu, o ile zasilanie budynku uwzględnia pewien zapas mocy elektrycznej. Praktyka pokazuje, że instalacja systemu ogrzewania piecami akumulacyjnymi w domu jednorodzinnym o pow. ogrzewanej ok. 100 mkw. jest o około 50% tańsza od innych systemów. Z kolei koszt eksploatacji przy zastosowaniu pieców akumulacyjnych jest jednym z najniższych. Obecnie nieznacznie wyższy od gazu ziemnego i wyraźnie tańszy od oleju opałowego czy gazu płynnego. Ogrzewanie dynamicznymi piecami akumulacyjnymi szczególnie sprawdza się przy:

1. ogrzewaniu niewielkich sklepów, biur czy zakładów usługowych. Przy niewielkich nakładach inwestycyjnych (2000-3000 zł) można zrealizować ekonomiczny system ogrzewania,
2. ogrzewaniu mieszkań, domów (również jako uzupełnienie ogrzewania kominkowego gdzie jeden lub dwa piece podczas nieobecności domowników i ustabilizują temperaturę w pomieszczeniach).

Przykład kosztów inwestycji i eksploatacji:

1. Mieszkanie 100 mkw. (dobrze ocieplone). Koszt inwestycji przy zastosowaniu pieców od ok. 8.000 zł brutto. Koszt eksploatacji ok. 1700 zł na sezon grzewczy.
2. Sklep 30 mkw. (przeciętnie ocieplony). Koszt inwestycji przy zastosowaniu pieców od ok. 2.500 zł brutto. Koszt eksploatacji ok. 900 zł na sezon grzewczy.

źródło: http://www.eneakomfort.pl

Pompa ciepła - najtańsze ogrzewanie

Dlaczego pompa ciepła?

Odpowiedź jest prosta – bo to najtańsze ogrzewanie. Koszty ogrzewania i c.w.u. dla domu 200 m2 wynoszą około 1000 zł/rok, jeśli zastosowano właściwe rozwiązania (nawet dla nieoptymalnych rozwiązań rzadko kiedy osiągają 2000 zł/rok). To niewiele w porównaniu z kwotami co najmniej 3000-4000 zł/rok dla ogrzewania gazem lub olejem (a ich cena ciągle rośnie!), albo co najmniej 6000 zł/rok dla ogrzewania prądem. No tak, ale ile trzeba zainwestować, żeby tak tanio ogrzewać dom?

Pompa ciepła o mocy 7÷10 kW, wystarczającej dla domu ok. 200 m2, kosztuje ok. 15.000 zł. Za zbiornik c.w.u. zapłacimy 2.000÷6000 zł, a za dolne źródło od 3.000 do 15.000 zł, w zależności od rodzaju systemu.

Zatem całkowity koszt inwestycji w system z pompą ciepła wynosi 25.000 zł÷44.000 zł i może być 10.000÷20.000 zł wyższy niż dla systemu ogrzewania gazowego, ale też mogą to być wydatki porównywalne, jeśli w ogrzewaniu gazowym wybierzemy drogi kocioł kondensacyjny i długość przyłącza gazowego będzie znaczna. Zatem wydatki inwestycyjne na system z pompą ciepła mogą być porównywalne z wydatkami na ogrzewanie gazowe, a w najgorszym razie będą o 10.000 zł do 20.000 zł większe i zwrócą się po 5÷10 latach w wyniku oszczędności ok. 2000 zł/rok na eksploatacji.

Porównanie sumarycznych kosztów (inwestycyjnych i eksploatacyjnych) dla różnych systemów ogrzewania po 15 latach eksploatacji

Jak to działa?

Sposób działania ogrzewania pompą ciepła różni się zasadniczo od ogrzewania kotłem. W kotle (gazowym, olejowym, elektrycznym) ciepło powstaje w wyniku przemiany energii „uwięzionej” w paliwie. Płacimy za paliwo, którego energia (chemiczna, elektryczna) zamieniana jest w kotle na ciepło. W przypadku pompy ciepła źródłem ciepła używanego do ogrzewania domu jest energia cieplna pochodząca od słońca, która akumuluje się w gruncie, wodzie lub powietrzu.

Powstaje jednak problem jak spowodować przepływ ciepła „pod górkę”, czyli ze źródła o niższej temperaturze (np. z wody gruntowej o temp. 10°C) do odbiornika energii o wyższej temperaturze (do wody w instalacji grzewczej o temperaturze np. 35°C). Wywołuje to skojarzenie z pompowaniem ciepła (z dołu do góry w sensie wzrostu temperatury).

Codziennie doświadczamy praktycznego działania takiego pompowania ciepła w naszej lodówce czy zamrażarce. Z wnętrza lodówki, a ściślej z produktów żywnościowych w niej umieszczonych, jest „wypompowywane” ciepło i oddawane do pomieszczenia na zewnątrz lodówki, czyli lodówka grzeje ciepłe pomieszczenie zabierając ciepło z jej chłodnego wnętrza. Wyobraźmy sobie teraz, że do wnętrza lodówki wpływa w ciągłym obiegu woda ze studni o temperaturze 10°C i po schłodzeniu w lodówce do 5°C wypływa z tejże lodówki, a następnie jest „zrzucana” do innej studni. Zatem cały czas woda dostarcza do wnętrza lodówki ciepło, które jest z niej zabierane i oddawane na zewnątrz lodówki – do pomieszczenia. Tak właśnie (co do fizycznej zasady) działa pompa ciepła. Żeby mogła działać, musi być zasilana prądem elektrycznym.

Zatem w tym systemie ogrzewania płacimy za prąd, który nie jest bezpośrednio źródłem ciepła, ale służy tylko do „pompowania” darmowego ciepła ze źródła naturalnego (gruntu, wody, powietrza), nazywanego źródłem dolnym do domowej instalacji grzewczej, nazywanej źródłem górnym. Najważniejszą sprawą jest przepompowanie jak najwięcej energii cieplnej Q przy jak najmniejszym zużyciu energii elektrycznej Qe, czyli osiągnięcie jak największej sprawności pompowania ciepła, określanej współczynnikiem COP (ang. Coefficient of Performance):

COP = Q/Qe

Sprawność pompowania ciepła jest tym większa im mniejsza jest różnica temperatur między odbiornikiem (źródłem górnym) i źródłem ciepła (źródłem dolnym).



Gdzie T1 i T2 są wyrażonymi w kelwinach temperaturami źródła i odbiornika ciepła, a ηp jest wewnętrzną sprawnością agregatu pompy ciepła i wynosi ok. 0,5.

Jedynka w tym wzorze odpowiada energii cieplnej pochodzącej wprost ze strat energii elektrycznej pobieranej przez pompę ciepła (związanej z mocą agregatu sprężarkowego). Z analizy wzoru na COP wynika, że największe korzyści ze stosowania pompy ciepła uzyskujemy przy niskotemperaturowym ogrzewaniu podłogowym (ok. 28-30°C) i zastosowaniu wody gruntowej jako dolnego źródła ciepła (ok. 10°C). W tej konfiguracji mianownik (T2 – T1) przyjmuje najmniejsze wartości (ok. 20 K), czyli współczynnik COP osiąga wartości największe, rzędu 8.

Zdecydowanie należy odradzić stosowanie ogrzewania pompą ciepła wraz z kaloryferami lub z systemem mieszanym kaloryferowo-podłogowym. Minimalna temperatura źródła górnego (c.o. z kaloryferami) wynosi wówczas 50°C i współczynnik COP spada do wartości ok. 4. Jeśli ponadto dolnym źródłem będzie nie woda gruntowa (ok. 10°C) lecz solanka w kolektorze gruntowym (ok. 0°C), to współczynnik COP spada do jeszcze niższych wartości 2,5÷3. Przepada w ten sposób podstawowy walor pompy ciepła, jakim są niskie koszty ogrzewania, a ponadto kaloryfery o niskiej temperaturze pracy (50°C) muszą być dość znacznych rozmiarów. Zatem ogrzewanie domu pompą ciepła daje największe korzyści ekonomiczne, gdy zdecydujemy się na zastosowanie w całym domu niskotemperaturowego ogrzewania podłogowego.

Schemat działania pompy ciepła Ogólna zasada działania systemu ogrzewania z pompą ciepła Działanie pompy ciepła polega na cyklicznej zmianie stanu fizycznego czynnika (najczęściej jest to freon) krążącego w obiegu termodynamicznym – sprężanie, skraplanie, rozprężanie, parowanie. Sprężarka zasilana prądem elektrycznym spręża parę freonu, w wyniku tego wzrasta temperatura tej pary. W skraplaczu para ulega skropleniu oddając swoje ciepło wodzie krążącej w instalacji ogrzewania. Następnie ciekły i sprężony freon przepływa przez zawór rozprężny i w procesie rozprężania następuje jego gwałtowne ochłodzenie. Zimny freon, przepływając pod niskim ciśnieniem przez parownik ogrzewa się pobierając ciepło od czynnika roboczego (wody lub solanki) dolnego źródła. W wyniku ogrzania freon odparowuje, para jest zasysana przez sprężarkę i cały cykl się powtarza. Najogólniej można mówić o podwójnej wymianie ciepła związanej z dwiema przemianami fazowymi czynnika krążącego w agregacie sprężarkowym (freonu). Najpierw z dolnego źródła (a ściślej z wody gruntowej lub solanki) pobierane jest ciepło potrzebne do odparowania freonu (ciepło parowania), a następnie freon oddaje do instalacji grzewczej ciepło skraplania.

Jaki system?

Najogólniej mamy do wyboru jeden z trzech systemów:

• woda-woda
• solanka (glikol)-woda
• powietrze-woda

Te nazwy określają, że ciepło pobierane z określonego źródła (woda gruntowa, solanka krążąca w gruncie, powietrze) jest przekazywane wodzie krążącej w instalacji ogrzewania domu.

Ostatnie rozwiązanie (powietrze-woda) nie ma sensu w naszym klimacie, gdyż nie opłaca się w zimie pobierać ciepło z powietrza o temperaturze -10°C, czy nawet -20°C. Niekiedy stosuje się system powietrze-woda, instalując osobną pompę ciepła (drugą) do wytwarzania c.w.u., przy czym dolnym źródłem ciepła dla tej pompy jest ogrzane powietrze wewnątrz domu. W pozostałych dwóch systemach (woda-woda i solanka-woda) źródłem ciepła jest grunt (raczej rzadko mamy możliwość pobierania ciepła z rzeki lub jeziora). Nośnikiem ciepła pobieranego z gruntu może być woda gruntowa lub niezamarzająca ciecz (solanka lub roztwór glikolu), krążąca w układzie zamkniętym rur zakopanych w gruncie. Istnieje kilka wariantów ułożenia tych rur, czyli kilka rodzajów źródła dolnego:

• dwie studnie (system woda-woda)
• kolektor płaski
• kolektor spiralny
• kolektor pionowy
• 
  

Dwie studnie. To najprostsze rozwiązanie. Grunt, a więc również woda gruntowa, na głębokości większej niż 6 m ma w zasadzie stałą temperaturę, która wynosi w Polsce ok. 10°C, niezależnie czy jest zima czy lato (można się liczyć ze zmianami w przedziale 7-12°C). Najtańszym inwestycyjnie sposobem pobierania ciepła z gruntu jest pompowanie wody z głębokości poniżej 6 m. Budujemy 2 studnie – jedną do poboru wody, drugą do odprowadzenia (zrzutu) wody schłodzonej, która wypływa z pompy ciepła. W typowych warunkach hydrogeologicznych, gdy woda jest czerpana z warstwy wodonośnej na głębokości 6 ÷ 30 m, koszt budowy takich dwóch studni wynosi ok. 2000 zł. (Uwaga – na studnie o głębokości większej niż 30 m wymagane jest pozwolenie wodnoprawne). Odległość między studnią czerpalną i studnią zrzutową powinna być co najmniej 15 m) Wydajność pompowania wody gruntowej powinna wynosić 1,5÷2 m3/h, do czego wystarcza pompa o mocy 200 W. Nie zawsze warunki gruntowo-wodne są korzystne dla tego rozwiązania. Podstawowym przeciwwskazaniem może być głęboki poziom lustra wody gruntowej, co zmusza do stosowania droższych rozwiązań – pomp głębinowych i głębokich wierceń.

Innym kłopotem systemu woda – woda może być jakość wody – duża zawartość żelaza i manganu jak również bardzo wysoka twardość.

Kolektor płaski. Wykonuje się z rur PE o średnicy jednego cala, układanych w wykopie o głębokości 1,5 – 2 m, czyli poniżej strefy przemarzania, ale nie za głęboko. Jest to zwykle kilka odcinków rur o długości ok. 100 m. Przy odstępach między rurami rzędu 0,5 ÷ 0,8 m z jednego m2 gruntu z kolektorem otrzymuje się moc 10 do 40 W, w zależności od rodzaju gleby. Gliniasty i wilgotny grunt oddaje więcej ciepła niż piaszczysty, suchy. Stąd przy założeniu, że do ogrzewania domu potrzeba ok. 50 W/m2, kolektor płaski powinien zajmować powierzchnię 1,5 do 5 razy większą niż powierzchnia domu. Zatem do tego rozwiązania niezbędna jest duża powierzchnia działki (np. ok. 1000 m2 dla domu o powierzchni netto ok. 250 m2, jeśli grunt jest piaszczysty i suchy).

Kolektor spiralny. Często twierdzi się, że jeśli powierzchnia działki nie pozwala na zainstalowanie kolektora płaskiego, to można na mniejszej powierzchni zainstalować kolektor spiralny, czyli ułożyć rury spiralnie w wykopie o szerokości co najmniej 80 cm.

Jednak jest to twierdzenie błędne – w istocie, kolektor spiralny wymaga takiej samej powierzchni działki jak kolektor płaski, gdyż odległości między rowami nie powinny być mniejsze niż 3 m. Zaletą kolektora spiralnego jest to, że wykopanie kilku rowów o długości do 20 m jest łatwiejsze niż zdjęcie dwumetrowej warstwy gruntu z dużej powierzchni działki. Warto tutaj przypomnieć, że źródłem ciepła jest grunt, a nie rura, więc niezależnie od sposobu ułożenia rury (rzędami, czy spiralnie) dla pobrania określonej ilości ciepła z gruntu wymagana jest określona powierzchnia „pracującego” gruntu.

Kolektor pionowy. Najskuteczniejszym rozwiązaniem kolektora w przypadku ograniczonej ilości miejsca są sondy pionowe. Do odwiertów o głębokości 30 do 150 m (uwaga – konieczne jest zezwolenie) wkłada się rury zgięte w kształcie litery U. Z 1 m odwiertu można uzyskać 30-100 W mocy cieplnej. Na przykład dla domu o powierzchni 200 m2 potrzebną moc cieplną (200 m2 x 50 W/m2 = 10 kW) otrzymamy dla łącznej długości odwiertów ok. 200 m, czyli może to być 5 odwiertów o głębokości 40 m każdy. Odległość między odwiertami nie powinna być mniejsza niż 5 m.

Jak rozwiązać c.w.u. ?

Najczęściej stosowanym rozwiązaniem jest zbiornik o pojemności 200-400 l z wężownicą i dodatkową grzałką elektryczną. Woda w tym zbiorniku jest podgrzewana pompą ciepła do temperatury 40-45°C. Pompa ciepła przełącza się od czasu do czasu z instalacji c.o. na c.w.u. (priorytet ma c.w.u.). Energia zużywana na potrzeby c.w.u. jest 5-10 razy mniejsza niż dla ogrzewania. Przyjmuje się, że na jednego mieszkańca domu wystarcza moc pompy ciepła 0,25 kW. Zatem rodzina 4-osobowa potrzebuje 1 kW, co stanowi ok. 10% całkowitej mocy pompy ciepła (7-10 kW) stosowanej w domu ok. 200 m2. Dodatkowa grzałka elektryczna przydaje się w okresach dużego zużycia c.w.u., a ponadto pozwala od czasu do czasu podgrzać wodę w zbiorniku do temperatury ponad 60°C, aby zniszczyć bakterie legionella (mogą wywoływać groźne choroby, nawet zapalenie płuc), „chętnie” lęgnące się w zbiorniku w miejscach o małym ruchu wody.

Jaka konstrukcja domu?

Bardzo istotne znaczenie dla kosztów ogrzewania domu pompą ciepła mają właściwości termiczne domu i wylewki ogrzewania podłogowego. Dla dowolnego systemu ogrzewania koszty grzania w oczywisty sposób zależą od termoizolacyjności budynku. W przypadku ogrzewania pompą ciepła chodzi jeszcze o coś więcej – o dużą bezwładność (pojemność) cieplną budynku, co pozwala na korzystanie głównie z tańszej, nocnej taryfy energii elektrycznej.

Szczególne znaczenie ma duża pojemność termiczna wylewki grzejnej. Wylewka o dużej pojemności wykonana z materiału o wysokim przewodnictwie cieplnym (beton) dobrze odbiera i magazynuje ciepło przekazywane przez niskotemperaturowy czynnik grzewczy. Zapobiega to fluktuacjom temperatury w czasie kolejnych cykli włączeń i wyłączeń pompy ciepła.

Cztery przykładowe kosztorysy systemów ogrzewania pompą ciepła. Porównanie dotyczy systemów o mocy grzejnej 7-10 kW, wystarczającej dla domu 150-200 m2 o dobrej termoizolacji.

składniki	1	2	3	4
pompa ciepła	system woda-woda dwie studnie W8 o mocy grzewczej 7,4 kW - 14500 zł	system glikol-woda kolektor poziomy G8 o mocy grzewczej 7,9 kW - 15 000 zł	system glikol-woda kolektor pionowy G8 o mocy grzewczej 7,9 kW - 15 000 zł	system woda-woda dwie studnie ECO 9w o mocy grzewczej 8,82 kW - 15 010 zł z montażem i uruchomieniem - 16 510 zł
dolne źródło	2 studnie–4500 zł pompa wodna - 1900 zł razem źródło dolne z instalacją - 6400 zł	kolektor poziomy z instalacją - 4145 zł	kolektor pionowy - 12.750 zł całkowity koszt źródła dolnego z instalacją 14 480 zł	dwie studnie, pompa wodna + montaż - 3800 zł
zbiornik c.w.u.	zasobnik c.w.u. 400 l z wężownicą - 2630 zł	zasobnik 400 l z wężownicą - 2630 zł	zasobnik 400 l z wężownicą - 2630 zł	zbiornik z "mamką" - 4130 zł
inne koszty: armatura, pompy obiegowe, montaż	5480 zł (w tym zbiornik buforowy 900 zł)	5580 zł (w tym zbiornik buforowy - 900 zł)	5580 zł (w tym zbiornik buforowy - 900 zł)	4730 zł
koszt całkowity inwestycji	29 010 zł	27 355 zł	37 690 zł	29 170 zł

Ceny netto bez VAT 7%

Więcej w numerze Budujemy Dom 7-8/06

Biokominek - ciepło, aromaterapia, nastrój

Miłośnicy kominków ograniczeni miejscem i istniejącymi instalacjami (np. w mieszkaniu w bloku) mogą znaleźć teraz dobre dla siebie rozwiązanie. Biokominek nie ma ma praktycznie żadnych wymagań co do lokalizacji, i może być uzupełniającym źródłem ciepła, co wiecej nadaje się do wykorzystania jako źródło aromaterapii.

Biokominek, innowacyjny produkt firmy Planika Decor, umożliwia zastosowanie kominka bez specjalnej instalacji kominowej. Takie rozwiązanie jest możliwe dzięki specjalnej technologii spalania - nie jest wytwarzany dym, spaliny ani popiół. Zapewnione jest spalanie całkowite (brak dymu, sadzy i popiołu). Produktami spalania są dwutlenek węgla i para wodna.Wytwarzane są one w proporcjach podobnych do proporcji tych składników w powietrzu wydychanym przez człowieka. Dzięki temu mogą być odprowadzane przez dobrze funkcjonującą wentylację naturalną.

Spalanie w biokominku
Spalaniu podlega specjalne biopaliwo, dostarczane w postaci płynnej o nazwie handlowej Fanola (posiada atest PZH). Dzięki jego składowi możliwe jest pełne
spalanie bez udziału drewna. Paliwo ma wysoką wydajność. Litr paliwa pozwala (zależnie od intensywności płomienia) na podtrzymywanie płomienia przez 2 do 5 godzin. Jest to bardzo skuteczne uzupełnienie głównego systemu grzewczego. Dla efektu wizualnego w biokominku można umieścić ceramiczne "polana" naśladujące gałązki i kłody drewniane. Do kominka potrzebne będą: polana ceramiczne, lejek i zapalniczka, biopaliwo.

Budowa biokominka
Palenisko biokominka wykonane jest ze specjalnej stali nierdzewnej. Dwuwarstwowa konstrukcja zabezpiecza przed wyciekiem paliwa. Ścianki boczne i ściana tylna stanowią promiennik ciepła. Palenisko jest też wyposażone w zasuwę, która umożliwia regulację intensywności płomienia. Biokominek jest też wyposażony w deflektor, którego zadaniem jest kierowanie strumieniem ciepłego powietrza we właściwą stronę. Kominek może też mieć szklane drzwi (rozwiązanie opcjonalne). Ważne z estetycznego punktu widzenia jest wykończenie kominka, czyli obudowa.

Co potrafi biokominek?
Biokominek można stosować w pomieszczeniach mieszkalnych, pod warunkiem zapewnienia prawidłowej wentylacji. Nie musi być podłączony do instalacji wylotu spalin. Co więcej, ze względu na "meblową" konstrukcję jest mobilny - można go przestawiać w dowolne miejsce. Biokominki mogą pełnić rolę źródła ciepła. Jego koszty są niewielkie, ponieważ 100% energii pochodzącej ze spalania kierowane jest na pomieszczenie, a nie ucieka przez komin. Dlatego bardzo szybko odczuwany jest wzrost temperatury (już po kilku minutach od zapalenia kominka). Oprócz tego bardzo ciekawą funkcją jest poprawa wilgotności powietrza w stosunku do takich źródeł ciepła jak kaloryfery czy grzejniki elektryczne. W sezonie grzewczym przesuszone powietrze w ogrzewanym pomieszczeniu jest znaną bolączką, dlatego możliwość nawilżenia go jest bardzo cenna. Poza tym powietrze można nasycić olejkami eterycznymi (substancjami aromaterapeutycznymi). Osiąga się to dzięki umieszczeniu w kominku naczynia z odpowiednim preparatem. Lotne cząsteczki olejku łączą się z wytwarzaną parą wodną, dzięki czemu powietrze stopniowo nasyca się aromatem i oddziałuje na nasze samopoczucie i zdrowie.

autor: Joanna Ryńska

zdjęcia: Planika Decor

Ogrzewanie olejowe

To wygodny sposób zaopatrzenia w ciepło domów oddalonych od sieci gazowej. Chociaż tańszy od ogrzewania gazem płynnym, wciąż jest od niego mniej popularny.

W czym olej opałowy jest lepszy od...

• gazu ziemnego? Podobnie jak gaz płynny przechowuje się go w zbiorniku, dlatego można z niego korzystać w gospodarstwach domowych położonych z dala od sieci gazowej. Zapas paliwa w zbiorniku zapewnia długotrwałą bezawaryjną pracę ogrzewania.
• paliw stałych? Jest od nich wygodniejszy w użyciu. Nowoczesne kotły olejowe są w pełni zautomatyzowane i bezobsługowe. Gwarantują całkowite spalanie i emitują czyste spaliny. Podczas spalania oleju nie powstają – jak przy spalaniu paliw stałych – wymagające składowania odpady.
• gazu płynnego i energii elektrycznej? Koszty ogrzewania domu olejem są niższe. Niestety, oleju nie da się – tak jak gazu płynnego, prądu czy gazu ziemnego – wykorzystać również do gotowania na kuchenkach.

Musi być zbiornik...
To, co z jednej strony jest zaletą ogrzewania olejowego, bo umożliwia zainstalowanie go w dowolnym rejonie kraju, z drugiej jest jego wadą. Wymaga bowiem wyłożenia niemałej kwoty na zakup dużej – najlepiej wystarczającej na cały sezon grzewczy – porcji paliwa. Konieczność jego przechowywania przez dłuższy czas stwarza też – w razie wycieku – zagrożenie pożarowe.
Jedno- lub dwupłaszczowy. Zbiorniki do magazynowania oleju opałowego wykonuje się najczęściej z polietylenu PE-HD albo z blachy stalowej jako jedno- lub dwupłaszczowe. Jednopłaszczowe, w celu zabezpieczenia otoczenia na wypadek wycieku oleju, trzeba umieszczać w wannie wychwytującej, dwupłaszczowe – lepiej chronione przed uszkodzeniem mechanicznym – można instalować bezpośrednio, bez dodatkowej obudowy (wanny). I jedne, i drugie można łączyć w baterie dopasowane do kształtu pomieszczenia i wymaganej objętości paliwa.
Zabezpieczony przed przenikaniem zapachu. Kupując zbiornik, warto spytać, czy jest zabezpieczony przed przenikaniem zapachu oleju (producenci stosują różne rodzaje takich zabezpieczeń). W przeciwnym razie trudno będzie uniknąć przedostawania się nieprzyjemnego zapachu oleju do pomieszczeń sąsiadujących z magazynem oleju.
Zabezpieczony przed niekontrolowanym wyciekiem oleju. W zbiornikach dwupłaszczowych takim zabezpieczeniem jest wypełnienie cieczą przestrzeni między zewnętrznym i wewnętrznym zbiornikiem. W razie powstania nieszczelności wyciekająca ciecz doprowadza do uruchomienie sygnalizacji alarmowej.
W pomieszczeniach ze zbiornikami jednopłaszczowymi umieszcza się sondy sygnalizujące nieszczelność. W obu wypadkach należy zapewnić możliwość zatrzymania wyciekającego oleju albo przez drugi płaszcz, albo przez wannę wychwytującą.

Gdzie umieścić zbiornik

Na zewnątrz domu. Zbiornik można ustawić na ziemi, zachowując minimalną określoną w przepisach odległość od innych obiektów na działce. Trzeba wtedy zapewnić ogrzewanie oleju w zbiorniku i przewodach doprowadzających go do domu. Podłoże pod zbiornik i fundament muszą być odizolowane od gruntu, aby chronić go przed skażeniem w razie wycieku oleju.
Jeśli chce się zakopać zbiornik pod ziemią, należy go umieścić w ukształtowanej w terenie i zaizolowanej niecce o pojemności większej niż on sam lub wybrać stalowy dwupłaszczowy. Odległość między zbiornikiem zakopanym w ziemi pod co najmniej półmetrową warstwą ziemi a innymi zabudowaniami nie powinna być mniejsza niż 3 m.
Wewnątrz domu. Ze względu na temperaturę zapłonu, która wynosi od 70 do 120°C, oleje opałowe wolno przechowywać wyłącznie w pomieszczeniach znajdujących się w piwnicy lub na najniższej nadziemnej kondygnacji budynku.
Ściany wewnętrzne i stropy w tych pomieszczeniach muszą mieć klasę odporności ogniowej EI120, a drzwi – EI60 (E – szczelność ogniowa w minutach, I – izolacja ogniowa w minutach). Jeśli olej będzie przechowywany w zbiorniku jednopłaszczowym, w całym magazynie oleju lub jego części trzeba zrobić wannę wychwytującą o pojemności jednego zbiornika.

Kocioł olejowy – zwykle stojący
Większość kotłów olejowych to urządzenia stojące przeznaczone do montażu w wydzielonym pomieszczeniu. Niektóre z oferowanych na rynku kotłów o małej i średniej mocy są wyposażone we wbudowany lub wolno stojący podgrzewacz bądź zasobnik c.w.u. wraz z układem regulacyjnym.
Kotły o małej mocy są dostępne również w wersji wiszącej (także dwufunkcyjne, przeznaczone do zabudowy bezpośrednio w kuchni).
Niewiele jest na razie kotłów olejowych kondensacyjnych, choć coraz częściej producenci proponują i takie rozwiązania. Maksymalny dodatkowy odzysk energii w wyniku kondensacji w kotłach olejowych wynosi 6% i jest o blisko połowę mniejszy niż w gazowych. Aby skutecznie odzyskiwać ciepło ze skroplin, temperatura wody powrotnej w instalacjach grzewczych z kotłem kondensacyjnym olejowym powinna być niższa niż w instalacjach z kotłem gazowym. To skłania do stosowania większych grzejników, a więc zwiększa koszty inwestycyjne. Kotły kondensacyjne są natomiast polecane do współpracy z systemami ogrzewania podłogowego. Kotły kondensacyjne, ale nie tylko one, mogą mieć zamkniętą komorę spalania. Są wtedy bezpieczniejsze dla użytkowników, bo dzięki odizolowaniu obiegu powietrza i spalin od pomieszczenia, w którym znajduje się kocioł, dodatkowo zapobiegają ryzyku zaczadzenia. Na kotłach wprowadzanych do obrotu i ich opakowaniach znajdują się odpowiednie informacje w języku polskim określające rodzaj oleju opałowego i ograniczenia w użytkowaniu tych urządzeń. Kotły dostępne w sprzedaży muszą mieć znak CE.
Ze względu na rodzaj kotła zwykle umieszcza się go w piwnicy lub na parterze. W nowo budowanym domu najlepiej przewidzieć obok siebie pomieszczenia na kotłownię i magazyn oleju spełniające wszystkie niezbędne wymagania.

Sprawny kocioł to sprawna instalacja

Każdy kocioł potrzebuje okresowych przeglądów i konserwacji. Kotły olejowe są pod tym względem bardziej wymagające niż gazowe.
W normalnych warunkach kocioł zanieczyszczają produkty spalania (sadze i osady siarczanowe), które działają agresywnie na jego ściany, podwyższają temperaturę spalin i obniżają jego sprawność. Na niekorzyść kotłów olejowych dodatkowo działają zmieniające się wraz ze zmianą dostawcy parametry oleju. Dlatego zaleca się jego czyszczenie przynajmniej raz w roku przed rozpoczęciem sezonu grzewczego. Podczas przeglądu kotła olejowego należy sprawdzić:

• szczelność i drożność przewodów olejowych;
• napięcie zasilania kotła;
• połączenia elektryczne zasilania i sterowania;
• ustawienie urządzeń regulujących (na przykład termostatu, sterowników, itp.);
• prawidłowość pracy palnika i jego regulacji,
• czystość filtra paliwa;
• zapowietrzenie układu;
• czystość dysz palnika i wymiennika kotła;
• jakość spalin.

"Murator"

Tekst: Dariusz Tomaszewski

Izolacja cieplna budynku

Zastanawiamy się nad modernizacją ogrzewania naszego domu. Zwykle jest to spowodowane chęcią zmniejszenia rachunków za ogrzewanie. A ceny paliw systematycznie wzrastają. Co robić? Dochodzimy do wniosku, że trzeba zmienić piec centralnego ogrzewania. Piec też decyduje o oszczędnościach, ale kolejność wykonywania modernizacji powinna być inna. Najpierw trzeba zająć się izolacją budynku, a więc dachu, ścian zewnętrznych oraz podłogi. Należy też przyjrzeć się oknom i drzwiom. Taka kolejność pozwoli na modernizację ogrzewania tak, by dokonane zmiany odpowiadały aktualnemu stanowi zabezpieczenia termicznego budynku. Pozwoli to między innymi na prawidłowy dobór kotła centralnego ogrzewania. W przeciwnym wypadku istnieje możliwość zakupu urządzenia za dużej mocy, a to podwyższy koszt modernizacji ogrzewania.

Jak tracimy ciepło?

Praktycznie ciepło z budynku ucieka przez każdą niezabezpieczoną w wystarczającym stopniu przegrodę.

Przez dach tracimy od 30 do 50% ciepła. Warstwa materiału izolacyjnego powinna wynosić 25-30 cm. W efekcie zastosowania izolacji takiej grubości straty ciepła przez dach mogą zmniejszyć się o ok. 70%. Straty powstałe przez nie izolowane ściany zewnętrzne to 20-40% wszystkich strat ciepła. Obecnie zalecana grubość warstwy izolacyjnej ścian to minimum 15 cm. Redukcja strat przy tej grubości wynosi ok.60-70%. Również przez nieocieplany strop nad piwnicą ucieka ciepło. Aby temu zaradzić zaleca się wykonać warstwę izolacyjną o grubości minimum 8 cm. Jeżeli podłoga znajduje się bezpośrednio na gruncie, to materiał izolacyjny powinien mieć nie mniej niż 15 cm.

Podane grubości izolacji to wartości minimalne. Jeszcze lepsze efekty będą, gdy warstwa izolacyjna będzie grubsza. Zwiększy się koszt zakupu materiału izolacyjnego, natomiast wartość robocizny powinna pozostać taka sama, ponieważ powierzchnia przeznaczona do zaizolowania pozostaje taka sama.

Nieszczelne okna i drzwi to również straty ciepła. Wymiana lub naprawa okien i drzwi pozwoli zmniejszyć ucieczkę ciepła do ok.5-10% ogólnych strat.

Bardziej szczegółowe informacje na temat okien i drzwi znajdują się w dziale Inne tematy w artykułach Okna - ważne ogniwo dobrze ocieplonego domu oraz Drzwi wejściowe - nie wypuszczajmy przez nie ciepła”
Materiały izolacyjne

Najczęściej do izolacji termicznej budynków mieszkalnych stosuje się styropian oraz wełnę mineralną.

Styropian to uniwersalny materiał używany do izolacji budynków. Stosując odpowiedni rodzaj styropianu można nim ocieplić cały dom, począwszy od fundamentów, poprzez ściany zewnętrzne, skończywszy na dachu.

Płyty styropianowe produkowane są w wymiarach 500x 1000 mm. Najczęściej są one w kolorze białym. Nowością występującą na rynku od pewnego czasu to styropian biały, w czarne kropki. Te czarne kropki to kawałki styropianu z dodatkiem grafitu. Płyty te mają lepszą izolacyjność, niż tradycyjne białe.

Aby w miejscu łączenia płyt styropianowych, nie występowały mostki termiczne stosuje się płyty z krawędziami frezowanymi na zakładkę lub pióro i wpust.

Styropian można również stosować do wdmuchiwania w miejscach trudno dostępnych-są to drobne cząsteczki tzw.granulat.

Styropian jest lekkim, a przy tym trwałym materiałem izolacyjnym. Płyty różnią się twardością, a tym samym wytrzymałością mechaniczną, co decyduje również o tym gdzie może być stosowany.

Wełna mineralna charakteryzuje się odpornością na czynniki chemiczne, wilgoć oraz jest niepalna. Ważną cechą wełny jest też jej izolacyjność akustyczna.
Produkowana w różnych twardościach. Miękkie maty głównie do izolacji poddaszy oraz twarde płyty stosowane do izolacji ścian zewnętrznych. Występuje, podobnie jak styropian w formie granulatu do izolowania miejsc trudno dostępnych.

Na rynku dostępne są różne rodzaje wełny mineralnej np.: z warstwą folii aluminiowej, która odbija ciepło lub zbrojona siatką stalową, o podwyższonej wytrzymałości mechanicznej.

Tam gdzie występuje wilgoć oraz duże obciążenia do ocieplenia stosuje się polistyren ekstradowany. Jest to bardzo twardy materiał, odporny na działanie mechaniczne, występuje w formie płyt w różnych kolorach. Może być łączony na zakładkę lub pióro-wpust.

Jest materiałem cieplejszym niż styropian, jednak jego cena jest zdecydowanie wyższa.

źródło:http://www.info-ogrzewanie.pl/art,id_m-40,t-Izolacja-cieplna-budynku.html

Bojlery

Do przygotowania ciepłej wody użytkowej (cwu) stosuje się bojlery. Jest to zbiornik, w którym następuje podgrzanie wody poprzez element grzewczy znajdujący się w zbiorniku, zasilany z kotła centralnego ogrzewania, kominka z płaszczem wodnym lub innego zewnętrznego źródła ciepła. Dodatkowo bojlery mogą być wyposażone w grzałkę elektryczną z termostatem. Bojlery mogą w zależności od konstrukcji współpracować z jednym lub dwoma źródłami ciepła (np. kocioł co oraz kolektor słoneczny). W celu zmniejszenia strat ciepła bojlery są izolowane termicznie.

Rodzaje bojlerów

Najbardziej popularne bojlery wyposażone są w spiralnie zwiniętą rurę(wężownicę), w której krąży ciepła woda i oddaje ciepło wodzie użytkowej wypełniającej bojler.

Równomierne nagrzewanie wody użytkowej w całym bojlerze uzyskuje się dzięki zastosowaniu konstrukcji typu „zbiornik w zbiorniku”. W większym, zewnętrznym zbiorniku znajduje się zbiornik wypełniony wodą użytkową. W przestrzeni pomiędzy zbiornikami krąży ciepła woda i ogrzewa wodę użytkową w mniejszym zbiorniku.

Oddzielną grupę stanowią bojlery elektryczne. Elementem grzewczym jest jedna lub kilka grzałek elektrycznych. Daje to możliwość regulacji mocy urządzenia w zależności od zapotrzebowania na cwu. W mniejszych bojlerach stosuje się grzałki o mocy do 6 kW zasilane z instalacji jednofazowej, natomiast większe wymagają instalacji trójfazowej.

Ze względu na sposób zasilania zbiornika i poboru ciepłej wody bojlery mogą być bezciśnieniowe (otwarte) lub ciśnieniowe (zamknięte).
Bojlery otwarte mogą mieć pojemność od 5 do ok. 100 litrów. Montuje się je w okolicy miejsca poboru wody. Najczęściej mogą one zasilać w ciepłą wodę jeden punkt czerpalny.

Bojlery zamknięte o pojemności od 10 do 1000 litrów, służą zwykle do zasilania kilku punktów czerpalnych. Zbiorniki o większej pojemności są wykonywane jako stojące.
Korzystanie z tego typu bojlerów jest wygodne, ponieważ możliwy jest pobór ciepłej wody równocześnie z kilku punktów czerpalnych (kranów).
Dobór bojlerów

Przed zakupem bojlera należy obliczyć, jakie jest zapotrzebowanie na ciepłą wodę. Trzeba wziąć pod uwagę: liczbę osób, ilość punktów czerpalnych, przyzwyczajenia osób korzystających z ciepłej wody.

Wielkość bojlera ma decydujące znaczenie dla wygody i komfortu korzystania z ciepłej wody. Prawidłowo dobrany bojler pozwoli na uzyskanie wymaganej ilości ciepłej wody o odpowiedniej temperaturze.

Do budynków jednorodzinnych zwykle stosuje się bojlery o pojemności od 120 do 200 litrów.
Użytkowanie bojlerów

Temperaturę uzyskiwanej ciepłej wody można w bojlerach regulować w zakresie od ok. 35°C do temperatury maksymalnej. Utrzymywanie wysokiej temperatury wody skutkuje osadzaniem się kamienia w zbiorniku, ponadto można się oparzyć, jeżeli woda będzie gorąca.

Optymalna temperatura wody to 45-55°C. Przepisy określają, że temperatura powinna wynosić minimum 55°C. W wodzie o temperaturze 35-46°C będącej w bezruchu rozwijają się bakterie legionella, które wywołują zapalenie płuc. Bakterie te giną w temperaturze ok.60-70°C. W związku z tym od czasu do czasu należy nastawić wyższą temperaturę, aby zbiornik i znajdującą się tam wodę odkazić.

W bojlerach typu „zbiornik w zbiorniku” bakterie legionella nie rozwijają się.

żródło: http://www.info-ogrzewanie.pl/art,id_m-29,t-Bojlery.html

Ogrzewanie miejscowe

Ogrzewanie miejscowe jest najprostszym i najstarszym sposobem ogrzewania pomieszczeń. Jego charakterystyczną cechą jest to, że źródło ciepła znajduje się w miejscu ogrzewanym. Ciepło przenoszone jest za pośrednictwem krążącego powietrza, czyli konwekcji oraz przez promieniowanie na otaczające przedmioty.

Każde urządzenie ogrzewania miejscowego służy do ogrzewania tylko jednego pomieszczenia. W wyjątkowych przypadkach, gdy zostanie ustawiony w przedpokoju czy korytarzu, ogrzewać może kilka pomieszczeń. Urządzenia do ogrzewania miejscowego różnią się między sobą wyglądem, materiałem z którego zostały wykonane a także materiałem opałowym.

Piece kaflowe
Piece kaflowe należą do grupy pieców akumulacyjnych.
W krótkim czasie spalania paliwa, materiał pieca akumuluje (magazynuje ciepło), które oddaje później w ciągu kilku godzin ogrzewanemu pomieszczeniu. Duża temperatura powierzchni oddających ciepło nie jest pożądana z powodu intensywnego i uciążliwego dla ludzi promieniowania oraz przypiekania kurzu. Temperatura powierzchni grzejnych w piecach o dużej pojemności cieplnej po 4 godzinach od chwili zapalenia nie powinna przekraczać 80°C.
Węgiel kamienny jest paliwem, które najczęściej jest używane do spalania w piecach kaflowych. Można do tego celu wykorzystać również brykiet z węgla brunatnego, torf lub drewno. Aby opalać torfem lub drewnem potrzebna jest duża komora paleniskowa. Dla umożliwienia całkowitego spalania gazów uchodzących z paleniska konieczne jest doprowadzenie na ruszt w pierwszym okresie spalania, tzw. powietrza wtórnego.

Piece żelazne, tak zwane "kozy"
Piece żelazne maja podobną wydajność co piece kaflowe, są jednak mniejsze. Piece żelazne mają duży zasobnik opału, umożliwiający dłuższe palenie bez częstej obsługi. Ujemną cechą pieców żelaznych jest mała akumulacja ciepła. Z chwilą zakończenia spalania opału pomieszczenie przestaje być ogrzewane. Jednocześnie piece żelazne mają małą bezwładność cieplną, dzięki czemu pomieszczenia są dostatecznie ogrzane wkrótce po jego uruchomieniu. Piece żelazne charakteryzują się dużą temperaturą powierzchni grzejnej, co powoduje intensywne promieniowanie oraz przypiekanie cząstek kurzu. Z tych względów nie powinny być używane do ogrzewania pomieszczeń mieszkalnych i zapylonych. Powierzchnia zewnętrzna powinna być gładka i łatwa do czyszczenia. Piece żelazne dzielą się na piece komorowe i piece z dolnym spalaniem.

Piece komorowe
Mają dużą komorę spalania, która zajmuje całe wnętrze pieca. Komora spalania jest jednocześnie zbiornikiem paliwa. Spaliny przechodzą do komina przez całą znajdującą się w piecu warstwę paliwa i wskutek tego żarzy się cały zasób paliwa.
Piece ze spalaniem dolnym
Potocznie nazywane są piecami amerykańskimi. Części składowe tego pieca to: ruszt koszowy zawieszony nad zwykłym rusztem płaskim, szyb zasypowy sięgający od pokrywy do rusztu. Szyb służy jako zbiornik na paliwo. Spalanie odbywa się w ruszcie koszowym. Na miejsce spalonego opału zsuwa się z szybu następna warstwa paliwa. Najodpowiedniejszym paliwem jest antracyt i chudy węgiel kamienny.

Ogrzewanie gazowe
Ogrzewanie gazem w porównaniu z paliwami stałymi ma wiele zalet. Do nich zalicza się prostotę
i czystość obsługi, łatwość regulacji i automatyzacja, wysoką sprawność, zbyteczność transportu
i przechowywania paliwa. Jednak ogrzewanie gazem jest wielokrotnie droższe od ogrzewania z użyciem paliwa stałego. Spaliny odprowadzane są rurami na zewnątrz, a powietrze potrzebne do spalania doprowadzane jest bezpośrednio z pomieszczenia.
Jest ono przydatne w pomieszczeniach i budynkach użytkowanych z długimi przerwami. Najczęściej stosowane jest jako ogrzewanie dodatkowe.

Spośród miejscowego ogrzewania na gaz wyróżnić można:
Gazowe grzejniki konwekcyjne
Wyglądem przypominają grzejniki ogrzewania centralnego. Człony grzejników wykonane są z blachy lub żeliwa. Mają kształt spłaszczonych rur, połączonych u dołu wspólną komorą spalania a u góry kanałem wylotowym spalin. Człony połączone są ze sobą za pomocą kotwi i uszczelnione pierścieniami z wkładką azbestową. Każdy człon ma u góry otwór zamykany pokrywką umożliwiający czyszczenie wnętrza członu. Grzejniki te ustawia się zwykle przy ścianach zewnętrznych ze względu na bliskość kanałów spalinowych.

Nagrzewnice gazowe
Nagrzewnica jest urządzeniem bezpośrednio ogrzewającym powietrze. Używa się jej wtedy, kiedy istnieje taka potrzeba. Do zainstalowania nagrzewnicy potrzebny jest otwór w ścianie, podłączenie do przewodu gazowego i elektrycznego. Można montować je wewnątrz i na zewnątrz budynku.
Nagrzewnice posiadają palnik ciśnieniowy ze wstępnym mieszaniem powietrza a także osiowy wentylator powietrza nawiewanego. Urządzenia te często stosowane są w kanałach wentylacyjnych do podgrzewania powietrza.

Płyty ceramiczne - ogrzewanie przez promieniowanie
Płyty ceramiczne nagrzewane są gazem do temperatury 800-900°C. Mieszanina gazu i powietrza doprowadzana jest do obudowy z tyłu płyty. Przechodząc przez otworki spala się bezpłomiennie na przedniej stronie płyty, doprowadzając ją do żarzenia.
Z uwagi na silne promieniowanie gazowe płyty nie mogą być instalowane na wysokości mniejszej niż 4m od podłogi. W przypadku mniejszej wysokości należy je ustawić w pozycji nachylonej do podłogi.

Ogrzewanie elektryczne
Przy ogrzewaniu elektrycznym ciepło wytwarzane jest bez potrzeby procesu spalania. Nie istnieje więc potrzeba budowy kanałów spalinowych, doprowadzania powietrza potrzebnego do spalania. Regulacja, włączanie i wyłączanie grzejników jest bardzo proste. Jedyną ujemną strona ogrzewania elektrycznego są wysokie koszty eksploatacji.
Elementem grzejnym w piecach elektrycznych są spirale grzejne, wykonane z drutu lub taśmy o dużym oporze elektrycznym. Umieszcza się je w ognisku zwierciadła parabolicznego lub w ażurowej osłonie blaszanej. Druty i taśmy grzejne nawijane są równolegle po trzy, aby umożliwić regulację wydajności przez włączanie i wyłączanie poszczególnych spiral.

autor: Aneta Demianowicz

źródło: http://www.e-instalacje.pl/142_278.htm

Ogrzewanie mieszkania przy wykorzystaniu kominka

Kominki mogą pracować w systemie centralnego ogrzewania jako główne lub dodatkowe źródło ciepła. Ponieważ, czas spalania drewna w kominku jest ograniczony do kilkunastu godzin, więc wymaga on systematycznej obsługi, a to niestety w większości wypadków dyskwalifikuje go jako podstawowe ogrzewanie domu.

W ogrzewaniu kominkowym czynnikiem grzewczym może być powietrze lub woda.

Ogrzewanie powietrzem

Do ogrzewania powietrzem stosuje się głównie kominki zamknięte. Powietrze opływając wokół wkładu lub kasety ogrzewa się, a następnie kanałami jest rozprowadzane do poszczególnych pomieszczeń.

Rozprowadzenie może nastąpić samoczynnie poprzez konwekcję, czyli unoszenie się gorącego powietrza ku górze. Niestety system ten ma zastosowanie tylko w niewielkich instalacjach grzewczych, ponieważ powietrze jest rozprowadzane na odległość ok.3 m od kominka. Niewątpliwą jego zaletą jest niezawodność, bo nie jest zasilany energią elektryczną.

W systemach ogrzewania powietrznego najczęściej do rozprowadzania powietrza stosuje się specjalnie wygłuszoną turbinę elektryczną, która wymusza przemieszczanie się ogrzanego powietrza.

W systemie tym turbina może być umieszczona pod urządzeniem grzewczym lub nad nim. Turbina nadmuchowa umieszczona pod wkładem tłoczy zimne powietrze, które ogrzewa się przepływając obok elementu grzejnego. W ten sposób przez układ przechodzi do 150 m3/h ogrzanego powietrza.

Bardziej wydajna jest turbina umieszczona nad kominkiem, która rozprowadza do 600 m3/h powietrza. W tym układzie turbina zasysa gorące powietrze i przepycha go do kanałów rozprowadzających.

Stosując ogrzewanie powietrzne należy stworzyć możliwość powrotu powietrza schłodzonego z pomieszczeń ogrzewanych do pomieszczenia, gdzie znajduje się kominek.
Ogrzewanie wodne

Kominki można stosować do zasilania instalacji centralnego ogrzewania tradycyjnego oraz podłogowego. Wymaga to zastosowania wkładu z płaszczem wodnym, gdzie woda nagrzewa się opływając element grzejny, a następnie zasila układ centralnego ogrzewania. Najczęściej ogrzewanie takie stosowane jest jako dodatkowe. Gdy temperatura wody dopływającej z kominka spadnie do wartości zadanej automatyczny układ włącza kocioł gazowy, olejowy albo elektryczny. Układ ten pracuje z wymuszonym obiegiem wody. Kominki jako urządzenia grzewcze na paliwa stałe mogą pracować tylko w instalacjach typu otwartego, z otwartym naczyniem wzbiorczym. Dodatkowo trzeba pamiętać, że nie wszystkie kotły gazowe i olejowe mogą pracować w takiej instalacji.

Ogrzewanie kominkiem z płaszczem wodnym daje możliwość sterowania spalaniem drewna, a tym samym wydajnością urządzenia. Do tego celu stosuje się wentylator ze zmienną prędkością obrotową. W zależności od zapotrzebowania wentylator sterowany elektronicznie podaje odpowiednią ilość powietrza do paleniska.

źródło: http://www.info-ogrzewanie.pl/art,id_m-21,t-Ogrzewanie-powierzchni-mieszkalnej-za-pomoca-kominka.html