Piec czy kominek?

Zasadnicza różnica między kominkiem a piecem kaflowym polega na sposobie przekazywania ciepła do pomieszczeń.

Kominki oddają je w wyniku konwekcji - od gorącego wkładu kominkowego ogrzewa się opływające go powietrze, które następnie wypływa do pomieszczenia przez kratki w obudowie kominka lub jest transportowane do innych pomieszczeń specjalnymi kanałami. Kominki grzeją zatem tylko wtedy, kiedy się w nich pali.

Piece kaflowe oddają ciepło przez promieniowanie - od gorących spalin nagrzewają się elementy kumulacyjne i potem bardzo długo oddają nagromadzone ciepło. Dzięki temu piec grzeje jeszcze wiele godzin po tym, jak wygasł w nim ogień.

Piece żeliwne

Piece żeliwne zwykle mają bardzo tradycyjną formę i zdobione są dekoracyjnymi motywami. Wnętrza pieców (również stalowych) wyłożone jest cegła szamotową, dzięki której po wygaśnięciu żaru dłużej trzymają ciepło. "Kozy” z żeliwa dostępne są w kilku wersjach kolorystycznych, malowane np. czarną, niebieską lub biała emalią. W zależności od usytuowania pieca w pomieszczeniu spaliny mogą być odprowadzane do przewodu kominowego z wylotu na tylnej, górnej lub bocznej ściance. Sklepienie pieca może pełnić rolę płyty grzejnej do podgrzewania lub gotowania potraw. Żaroodporna szyba w drzwiczkach pozwala kontrolować stan paleniska i obserwować płonący ogień. Żeliwne piece doskonale sprawdzaj się jako źródło ciepła w domkach letniskowych, gdyż żeliwne paleniska intensywnie wypromieniowują duże ilości ciepła.

Ogrzewanie domu biomasą

Biomasa stanowi doskonałą alternatywę dla węgla i innych paliw tradycyjnych. Za ich wykorzystaniem przemawia nie tylko aspekt ekologiczny, ale przede wszystkim ekonomiczny. Zaletą ogrzewania gospodarstw domowych biomasą jest niski koszt eksploatacji.

Biomasa jest organicznym produktem fotosyntezy. Nie jest jednak tak przetworzona jak ropa naftowa czy węgiel. Najważniejszą jej cechą jest to, że nie powoduje ona dużej emisji dwutlenku siarki. Bilans dwutlenku węgla powstającego w wyniku spalania biomasy jest równy zeru. Biomasa jest magazynem energii promieniowania słonecznego, którą stanową drewno i jego odpady, słoma, pelety, specjalnie uprawiane rośliny energetyczne. Wykorzystując biomasę jako materiał opałowy do atmosfery emitowane są mniejsze ilości dwutlenku węgla i siarki.

Drewno energetyczne

Drewno energetyczne uzyskiwane bezpośrednio lub pośrednio z lasów w formie drewna, kory, igieł i liści nie poddanych obróbce chemicznej. Uzyskać je można także z materiałów pochodzących z rozbiórki domów lub odpadów budowlanych.

Biorąc pod uwagę źródło pochodzenia, wyróżnić można:

• leśne drzewo energetyczne, które nie było wcześniej wykorzystane; są to przede wszystkim elementy powstałe po wycince drzew, pnie; odpady i produkty uboczne przemysłu drzewnego, takie jak kora, trociny, wióry;
• drewno energetyczne z odzysku - opakowania, szalunki, materiał budowlany (z rozbiórki domów);

Drewno przerobione i nieprzerobione

W zależności od formy występowania i metody pozyskiwania drewno dzieli się na przerobione i nieprzerobione. Nie przerobione drewno to: drewno opałowe, paliwo rozgniatane (drewno, kora lub liście rozdrobnione w zgniataczu), paliwo rozbijane, zrębki paliwowe uzyskane z drewna poddanego rozdrobnieniu narzędziami nożowymi na kawałki od 5 do 50 mm.

Przerobione drewno energetyczne to trociny, brykiet (powstaje przez sprasowanie rozdrobnionego drewna energetycznego), granulki wytwarzane podobnie jak brykiet a także pył drzewny (powstaje z wysuszonego materiału surowego poddanego mieleniu na cząstki).

Skład chemiczny drewna:

• węgiel - 50-52%
• wodór - 6-6,5%
• tlen - 40-44%
• azot - 0,2%
• siarka - 0,1%
• woda - 20-60%
• popiół (wapń, magnez, potas) - 0,5%

Wartośc opałowa drewna

Największą wartość opałową ma suche drewno. Przy zerowej wilgotności wynosi ona 19,2 GJ na tonę suchej masy. Wartość opałowa zmniejsza się ze wzrostem zawartości wody. Gdy drewno wykorzystywane jest jako materiał służący do rozpałki bądź jako paliwo zastępcze, wilgotność drewna nie ma większego znaczenia. Charakterystyczną cechą drewna energetycznego jest wysoka zawartość składników lotnych. Około 80% suchej masy drewna odparowuje podczas suchej destylacji (ogrzewania), a tylko 20% zbudowane jest z nielotnych związków węgla, które ulegają spaleniu.W związku z tym spalanie drewna energetycznego wymaga specjalnych technik i kotłów.

Pelety i brykiety

Pelety powstają w wyniku przepychania pod ciśnieniem rozdrobnionych części drewna, słomy, wierzby energetycznej przez matrycę z otworami. W wyniku tego, powstaje granulat o średnicy od 8 do 10 mm. Produkcja pelet odbywa się bez udziału substancji chemicznych. Jako opał są materiałem bardzo wygodnym, ponieważ forma granulatu pozwala na zastosowanie automatycznych systemów podawania paliwa i regulacji procesu spalania.

Ze spalenia 2 kg pelet można uzyskać tyle samo kalorii co ze spalenia 1l oleju opałowego. Wartość kaloryczna wynosi 18-19 MJ/kg. Efektywne spalanie pelet następuje w kotłach wyposażonych w specjalne palniki, które mają możliwość regulacji mocy. Odpowiednie proporcje paliwa i powietrza dostarczane do palnika powodują, że zagazowane pelety palą się intensywnym płomieniem.

Brykiet

Brykiet to produkt wytwarzany w procesie ciśnieniowego sprasowania odpadów drewnianych, słomy żółtej i szarej, zrębków wierzby energetycznej, itp. Brykiety są produktem całkowicie ekologicznym. Nie zawierają żadnych dodatków chemicznych. Jako materiał są wygodne w użyciu, nie brudzą, spalają się niemal w całości. Powstały popiół można wykorzystać jako nawóz mineralny. Brykiet można uży-
wać wszędzie tam, gdzie dotychczas używano drewna lub innego paliwa stałego. Nadaje się do spalania w kominkach oraz piecach na gaz drzewny. Dzięki zagęszczeniu masy i niskiej zawartości wilgoci brykiet ma wyższą wartość opałową niż drewno nieprzetworzone.

Zalety brykietu

• wartość opałowa porównywalna jest ze średniej jakości węglem kamiennym,
• duża gęstość - większa niż gęstość drewna, z którego został wytworzony,
• niższa wilgotność w porównaniu z wilgotnością suchego drewna,
• korzystna cena w stosunku do drożejących paliw kopalnych,
• niska emisja dwutlenku siarki oraz innych substancji szkodliwych,
• mała ilośc powstającego popiołu, który może być stosowany jako nawóz,

Opał, który można wyhodować - rośliny energetyczne Biomasę, poza pozyskiwaniem drewna z lasów i drzew rosnących przy drogach, uzyskać można uprawiając rośliny energetyczne. Jednym z najbardziej przystosowanych do polskich warunków klimatycznych i najbardziej wydajna jest wierzba Salix Viminalis. Wartość opałowa suchej masy wierzby wynosi 18MJ/kg. Wydajność krzewów jest dość duża.Charakteryzuje się dużym przyrostem wynoszącym do 20-25 ton masy suchej na 1 hektar rocznie. Inną z bardziej znanych roślin hodowanych do celów energetycznych jest odmiana PETEMI malwy pensylwańskiej. Rozważając założenie plantacji warto też rozważyć roślinę trawiastą o nazwie miskant olbrzymi. Jest on mniej popularny w Polsce, ale bardzo wydajny. Posiada podobną wartość opałową do roślin wymienionych powyżej. Jego produktywność po trzech latach od rozpoczęcia uprawy wynosi do 30 ton suchej masy z 1 ha.

Najpoważniejszym źródłem energii odnawialnej w Polsce jest słoma. Wchodzi ona w skład grupy paliw odnawialnych, które wraz z biogazem i biopaliwami płynnymi, tworzą grupę biopaliw. Wartość opałowa słomy wynosi około 15 MJ/kg suchej masy. Przy spalaniu słomy wytwarza się taka sama ilość dwutlenku węgla jak przy jej mineralizacji.
Słoma jest paliwem trudnym do spalenia. Przy tradycyjnym spalaniu, sprawność procesu wynosi od 35% do 70%. Przyczyną jest niewłaściwe mieszanie paliwa z powietrzem. Wskutek tego część paliwa nie ulega spaleniu. Warunkiem całkowitego spaleniu słomy jest utrzymanie wilgotności na poziomie 15%.

stosunek kaloryczności węgla i biomasy
1 tona węgla - 1,5 tony słomy

Jakość słomy

Słoma dostarczona do kotłowni musi spełnić wymagania dotyczące wilgotności i stopnia uwiądu. Zawartość wilgoci w słomie jest najważniejszym kryterium kwalifikującym słomę jako paliwo. Wysoka wilgotność może spowodować trudności w przechowywaniu słomy, zwiększenia kosztów transportu, niewłaściwe działanie instalacji i obniżenie wydajności kotła.

Stopień uwiądu świadczy o tym, jak długo słoma leżała na polu. Podczas procesu więdnięcia kolor słomy zmienia się z żółtego na szary. W związku z tym, dla oceny stopnia zwiędnięcia jest stosowanie określenia ''słoma żółta'' lub ''słoma szara''.
Słoma, która ma większy stopień uwiądu ma mniejsze stężenie alkaloidów i związku chloru. Przyczynia się to do zmniejszenia ryzyka wystąpienia problemów ze szlaką i korozją kotłów.

treść pochodzi z e-instalacje.pl

Ogrzewanie domu słomą

Kotły grzewcze, w których zamiast węgla i drewna można spalać słomę wzbudzają coraz większe zainteresowanie rolników. Rozrasta się również oferta rynkowa tych urządzeń.

Polskie rolnictwo produkuje rocznie ok. 25 mln ton słomy (głównie zbożowej i rzepakowej) oraz siana. Od 1990 r. nadwyżki słomy rosną i obecnie szacuje się je na 12 mln ton rocznie. Wiąże się to bezpośrednio ze spadkiem jej cen. Dużą szansą na zagospodarowanie nadwyżek słomy jest wykorzystanie jej do celów grzewczych, np. do instalacji c.o.

Miejsce na kominek

W większości nowo projektowanych domów od razu wyznacza mu się odpowiednie miejsce, zwykle w dobrze wyeksponowanym punkcie pokoju dziennego. W starych, jeśli zawczasu o nim nie pomyślano, „naprawia się ten błąd” podczas remontu.

W istniejącym domu zwykle trudniej znaleźć dobre miejsce na kominek. Największą przeszkodą jest niekorzystna lokalizacja komina lub jego brak.

Najczęstszym błędem przy wyborze lokalizacji kominka jest usytuowanie go w miejscu, obok którego trzeba często przechodzić, na przykład tuż przy korytarzu. Osoby przechodzące obok kominka mogą odczuwać dyskomfort (w pobliżu paleniska, nawet zamkniętego, jest znacznie cieplej), a dodatkowo będą zasłaniać widok ognia pozostałym domownikom.

Z punktu widzenia wymagań technicznych, wybierając miejsce na kominek, należy wziąć pod uwagę następujące kwestie:

• wytrzymałość podłoża (stropu) w miejscu, gdzie jest planowany montaż kominka. Zależnie od typu wkładu i masy obudowy można przyjąć, że kompletny kominek waży średnio od 450 do 850 kg;
• dostęp do przewodu kominowego odpowiedniego do podłączenia kominka, czyli o wymiarach (średnicy i wysokości) dostosowanych do typu i wielkości paleniska oraz odpornego na wysoką temperaturę i wilgoć powstające w procesie spalania; kominek musi być zbudowany jak najbliżej komina. Rura dymowa łącząca go z kominem powinna mieć możliwie najmniej zagięć;
• możliwość doprowadzenia do pomieszczenia z kominkiem świeżego powietrza z zewnątrz (przewodem o średnicy co najmniej 160 mm);
• odpowiednie przygotowanie miejsca pod kominek. Nie należy tu umieszczać instalacji elektrycznych i hydraulicznych;
• właściwe zabezpieczenie podłogi pod i 60 cm przed kominkiem - wykonanie jej z materiałów niepalnych, na przykład terakoty lub kamienia naturalnego;
• funkcjonalność pomieszczenia po zainstalowaniu w nim kominka, możliwość rozmieszczenia mebli i swobodę komunikacji.

Zazwyczaj zajmuje centralne miejsce w pokoju dziennym;
cieszy oko i daje ciepło...

Właściwy moment montażu

Montaż kominka można zacząć po wybudowaniu stanu surowego zamkniętego oraz wykonaniu wylewek (ale przed położeniem posadzki - parkietu, paneli itp.). Wcześniej powinien być także zbudowany komin. Jeżeli dom nie jest jeszcze zamieszkany, to po zakończeniu montażu kominek należy dobrze zabezpieczyć i nie palić w nim do czasu zakończenia budowy, zwłaszcza gdy się nie ma dobrego opału.

Instalację wkładu najlepiej powierzyć firmie kominkowej, która ma autoryzację producenta. Bierze ona na siebie odpowiedzialność za wykonane prace. Jeśli montaż był przeprowadzony przez instalatora mającego autoryzację producenta lub importera wkładu, można otrzymać na urządzenie gwarancję przedłużoną nawet do dziesięciu lat (stan- dardowa obowiązuje zwykle dwa lata).

Najważniejsza jest jednak pewność, że kominek został wykonany zgodnie z zasadami określonymi w instrukcji montażu i będzie bezpieczny.

Niewiele miejsca na komunikację w sąsiedztwie kominka
może zniechęcić do częstego rozpalania w nim ognia.

"Murator"

Tekst: Konrad Koper

Piece na pelet

Od niedawna na polskim rynku urządzeń grzewczych na paliwa stałe pojawił się nowy produkt, a mianowicie piece na pelet. Są to bardzo nowoczesne kotły, w których procesem spalania kieruje elektroniczne urządzenie sterownicze. Niektóre piece są przystosowane do spalania groszku węglowego. Stosowanie tych pieców jest bezpieczne dla środowiska. Dodatkowo pozwala na obniżenie kosztów ogrzewania domów.

Zasada działania

Kotły na pelet wyposażone są w palniki retortowe. Paliwo podawane jest poprzez podajnik ślimakowy do palnika. Powietrze do spalania dozowane jest w zależności od potrzeb. Zasobnik paliwa umieszczony jest obok kotła. Możliwe jest zainstalowanie większego zbiornika na pelet w dużej odległości od pieca i wtedy wydłuża się czas uzupełniania zasobnika.

W przeciwieństwie do pieców na inne paliwa stałe np. groszku proces spalania może być przerwany na pewien czas. Piece te są wyposażone w automatyczne zapalarki, które w odpowiednim czasie zapalą ponownie pelet. Daje to możliwość dodatkowego oszczędzania paliwa.

Aby obsługa pieca była maksymalnie wygodna i bezpieczna stosuje się urządzenia, automatycznie regulujące oraz kontrolujące działanie kotła.

Regulator mikroprocesorowy steruje procesem spalania i w zależności od zadanej temperatury dozuje odpowiednią ilość paliwa i powietrza oraz częstotliwość ich podawania. Na bieżąco kontrolowana jest temperatura zasilania oraz powrotu, a także temperatura spalin. W celu zapewnienia bezpieczeństwa przeciwpożarowego w piecach tego typu instaluje się systemy zabezpieczające przed cofnięciem się płomienia do zasobnika z peletem.

W celu zwiększenia ekonomiczności użytkowania kotłów z urządzeniami tymi mogą współpracować regulatory pokojowe i pogodowe.

Obsługa kotłów

Obsługa kotłów na pelet ogranicza się do okresowego załadunku paliwa do zbiornika oraz opróżnienia popielnika. Ponadto, co pewien czas należy oczyścić piec stosując się do zaleceń producenta.

Palniki na pelet

Do kotłów olejowych i gazowych, o ile posiadają odpowiedniej wielkości komorę spalania oraz węglowych można zainstalować palnik na pelet. Montuje się go w miejscu drzwiczek. Palnik taki posiada wszystkie zabezpieczenia oraz urządzenia potrzebne do jego bezpiecznego oraz prawidłowego użytkowania.

źródło: http://www.info-ogrzewanie.pl/

Dofinansowanie ekologicznego ogrzewania

Prawie każdy użytkownik urządzeń grzewczych starszego typu, głównie na paliwa stałe chętnie wymieniłby swój stary kocioł na nowoczesny, mniej pracochłonny, usytuowany w czystej kotłowni, a do tego nie produkujący niezbyt ładnie pachnących i szkodliwych dla środowiska zanieczyszczeń. Napisałem – prawie każdy – dlatego, że okazuje się, iż taka inwestycja niejednokrotnie przewyższa możliwości finansowe potencjalnego inwestora. Okazuje się jednak, że jest możliwość wykonania modernizacji ogrzewania, za dużo mniejsze pieniądze. W jaki sposób? Opiszemy poniżej.

Gdzie załatwiać dotację

Decydując się na modernizację ogrzewania budynku pierwsze kroki należy skierować do Urzędu Miasta lub Gminy, gdzie dowiemy się czy na terenie naszego miejsca zamieszkania funkcjonuje program dofinansowania modernizacji ogrzewania. Tam otrzymamy niezbędne informacje oraz wykaz dokumentów, które trzeba złożyć w Urzędzie.

Oczywiście tok załatwiania sprawy może być różny w różnych miastach i gminach. Generalnie jednak warunki, jakie należy spełnić są wszędzie podobne. Urzędy, które dofinansowują taką modernizację z reguły posiadają Regulamin, w którym szczegółowo opisane są zasady dotacji. Należy szczegółowo zapoznać się z jego treścią.

Zakres modernizacji

Zakres modernizacjo obejmuje wymianę posiadanego „nieekologicznego” kotła co, na ekologiczne urządzenie grzewcze spełniające określone normy emisji zanieczyszczeń do atmosfery.

Za takie urządzenia uznaje się kotły:
- elektryczne, gazowe i olejowe;
- kotły opalane biomasą;
- automatyczne kotły retortowe opalane węgłem kamiennym tzw.ekogroszkiem
- pompy ciepła;
- urządzenia wykorzystujące energię elektryczną;
- urządzenia pobierające ciepło z sieci ciepłowniczej;

Wyjaśnić trzeba, iż kotły na paliwa stałe – biomasę i ekogroszek, muszą charakteryzować się wysoką sprawnością energetyczną oraz nie mogą posiadać dodatkowego paleniska umożliwiającego spalanie innych rodzajów paliwa.

Dodatkowo dofinansowaniem może zostać objęte doocieplenie budynku oraz dodatkowa instalacja solarna.

Zakres dotacji

Dotacja przysługuje po wykonaniu inwestycji oraz jej odbiorze przez uprawnione osoby. Tak, więc pieniądze otrzymamy po zainstalowaniu w kotłowni pieca spełniającego warunki. W różnych miastach i gminach kwoty te mogą mieć różną wysokość (często jest to 50%), jednak zawsze w znaczący sposób obniżają one nakłady poniesione przez inwestora.

Jak nadmieniłem wcześniej dokładne warunki dotacji zainteresowani znajdą w Regulaminach w poszczególnych Urzędach Miast i Gmin.

Zapraszamy do komentowania artykułu. Podawajmy jak sytuacja wygląda w naszych gminach – takie informacje z pewnością pomogą potencjalnym inwestorom.

źródło: http://www.info-ogrzewanie.pl/