Ogrzewanie

Ogrzewanie w domu pasywnym

2009-02-24T03:52:00.001-08:00

W popularnych ostatnio domach pasywnych, w których przewiduje się wyjątkowo małe zapotrzebowanie na konwencjonalna energię do ogrzewania (nie większe niż 15 kWh/m2/rok), w zasadzie w ogóle nie są potrzebne tradycyjne urządzenia grzewcze. Nawet w czasie srogiej zimy do utrzymania w pomieszczeniach komfortowej temperatury zwykle wystarcza jedynie podgrzewanie świeżego powietrza nawiewanego do pomieszczeń przez system wentylacji mechanicznej. Trzeba wiedzieć, że specjalnie do domów pasywnych są oferowane kompaktowe centrale grzewcze, które w jednej obudowie kryją wszystkie niezbędne urządzenia grzewcze i wentylacyjne – dopasowane do siebie, fabrycznie zmontowane i sprawdzone. W obudowie o wymiarach odpowiadających modułowi mebli kuchennych (szerokość 60 cm) znajduje się powietrzna pompa ciepła do podgrzewania wody, podgrzewacz wody o pojemności 250l z wężownicą przystosowaną do współpracy z instalacją solarną, centrala wentylacyjna nawiewno-wywiewna, elektryczny wkład grzewczy oraz sterujący wszystkimi tymi urządzeniami regulator pogodowy.

Kolorowe grzejniki

2008-04-13T13:38:00.000-07:00

Zielony, niebieski, żółty, czerwony, turkus, róż czy może fiolet? Możemy wybierać nie tylko kolory ubrań czy dodatków, ale również grzejników.

Dekoracyjne - tym pojęciem często określane są np. grzejniki łazienkowe. Jeśli jednak dobrze przyjrzymy się naszym mieszkaniom, to rzadko który grzejnik spełnia funkcję dekoracyjną. W łazienkach z reguły wiszą klasyczne białe drabinki, w kuchniach i salonach pod firanami ukrywamy białe płaszczyzny grzejników ściennych. Wychodząc z założenia, że grzejnik ma nie tylko ogrzewać, ale i zdobić, firma Jaga proponuje grzejniki w blisko 80 kolorach i kilku ciekawych wykończeniach.

Grzejnik Taboe Sani oferowany jest w ok. 70 kolorach oraz w wykończeniu ze szczotkowanej stali nierdzewnej. To właśnie barwa jest tym elementem, który wydobywa cechę charakterystyczną tego grzejnika, a mianowicie nowatorską konstrukcję. Usytuowane kolektorów poziomych pośrodku grzejnika, a nie tradycyjnie na obwodzie, korzystnie zmieniło jego stylistykę i dodało lekkości.

Deco Louvre - smukły, elegancki grzejnik o panelowej budowie - również dostępny jest w blisko 70 kolorach. Do wyboru są także ciekawe wykończenia: błyszczące, matowe, piaskowane oraz młotkowane. Grzejnik oferowany jest w wersji pionowej lub poziomej, z jednym lub z dwoma rzędami paneli grzewczych ułożonych pod niewielkim kątem.

Urządzając lub remontując mieszkanie, warto więc pomyśleć nie tylko o wydajności grzejnika, ale także o jego wyglądzie.

Tanie ogrzewanie

2008-03-19T13:45:00.000-07:00

Tradycyjne kotły na węgiel i drewno osiągają sprawność od 40 do 60% - oznacza to, że podczas palenia nie jest w pełni wykorzystywana energia surowców, które spalając się w piecu ogrzewają nasze domy. Do pieca trzeba dokładać często i dużo - a minimalny koszt ogrzewania domu w sezonie zimowym to 400 zł. Czy jest sposób, aby płacić mniej albo wcale i mieć ciepło całą zimę?

W roku 1988 inżynier Kazimierz Kubacki z Hajnówki zaprojektował kotły c.o. na paliwa niskokaloryczne (tzw. biopaliwa). W kotłach tych można palić drewnem, torfem, wiórami, trocinami, suchymi liśćmi, a przy większych objętościach pieców także słomą. Można również palić w nich węglem, który jest wydajniejszy niż podczas palenia w kotłach tradycyjnych.
Kotły na biopaliwo mają wielką powierzchnię wymiany ciepła: ściany wodne, dwie komory spalania przedzielone ścianą wodną, a w drugiej komorze jeszcze dodatkowy wymiennik ciepła odbierający je spalinom o niższej temperaturze, mającym już wejść do komina.

Do kotła mieszczą się duże kawałki drewna, które można zasypywać trocinami i wiórami. Piece te osiągają sprawność 80-93%, co oznacza np. mniejsze zużycie drewna niż w kotłach na węgiel. Latem do ogrzania wody w bojlerze wystarczy jednorazowe przepalenie w takim kotle i ciepłej wody starczy na 3-4 dni, jeśli się ma bojler (wymiennik ciepła) o pojemności 600-800 litrów.
Omawiany kocioł nosi nazwę “Żubr” i, zdaniem prof. Mirosława Dakowskiego z Zakładu Energii Odnawialnych Akademii Podlaskiej w Siedlcach - jest to najlepszy model dostępny na rynku. - Już ponad 100 małych i średnich firm produkuje kotły na biopaliwa - mówi prof. Dakowski - ale trzeba uważać na podróbki, bo zawierają dużo istotnych wad.
Profesor Dakowski jest fizykiem i energoanalitykiem, a także szefem “Grupy Poszanowania Energii” z siedzibą w podwarszawskim Aninie. Od 10 lat zajmuje się m.in. promocją nowoczesnych, tanich technologii zgazowania odpadów drewna i innych form biomasy na przykład poprzez zastosowanie kotłów “Żubr”. Uważa, że koszt zakupu takiego kotła zwraca się już w połowie sezonu grzewczego, a przez kolejne sezony ogrzewamy dom czy warsztat tylko za cenę sprowadzania odpadów drewna, gałęzi itp. Kotły na biopaliwo “Żubr” produkowane w Polsce są tańsze od duńskich, szwedzkich, słowackich czy niemieckich. - Kotły te praktycznie się nie psują, nie są zależne od elektroniki, a energia uzyskiwana z nich jest bardzo tania - mówi profesor. - Jest to darmowa energia za cenę lekkiej gimnastyki, do jakiej zmusza rąbanie gałęzi czy piłowanie drewna na kawałki i wrzucanie go do pieca.
Do palenia w takim piecu nie trzeba specjalnie kupować drewna. Można wykorzystać stare deski, suche gałęzie czy nawet zgrabione liście - wcześniej oczywiście podsuszone na słońcu. Do takiego pieca można wrzucać również plastikowe butelki, ale tylko tzw. PET-y, przeznaczone do napojów spożywczych i opakowania po żywności. Jak tłumaczy profesor, torebki i butelki, do których pakowane jest pożywienie, nie zawierają substancji szkodliwych dla zdrowia, możemy je więc z pożytkiem spalić. W razie wątpliwości należy próbkę zapalić: jeśli pachnie jak świeca - to dobrze, a jeśli się zakrztusimy dymem, to plastik trzeba wyrzucić. Natomiast nakrętki, jak i plastikowe opakowania z produktów chemicznych, które mogą zawierać związki chloru szkodliwe dla środowiska, nadają się tylko do wyrzucenia do specjalnych pojemników do segregacji śmieci.
Kotły na biopaliwa mają jeszcze jedną zaletę: podczas spalania biomasy netto, tj. w skali roku, nie wydziela się do atmosfery szkodliwy dwutlenek węgla i dwutlenek siarki - jak w przypadku paliw tradycyjnych.
Piece tego typu najczęściej cieszą się popularnością na wsi, w regionach bogatych w lasy, gdzie jest dużo tartaków i możliwości łatwego dostępu do odpadów z obróbki drewna. Znalazły zastosowanie do ogrzewania domów mieszkalnych, warsztatów rzemieślniczych, kościołów, pieczarkarni, szklarni, pensjonatów.
Wykorzystanie biopaliw do ogrzewania domów jest więc nie tylko ekologiczne, ale przede wszystkim ekonomiczne - unikamy dzięki temu wydatków na coraz droższy olej opałowy, gaz czy węgiel oraz ograniczamy znacznie wywóz śmieci.

Prof. Mirosław Dakowski proponuje również wykorzystanie w celach opałowych biomasy pochodzenia zwierzęcego, do której zalicza odpady poubojowe, odpadki z mięsnego przemysłu przetwórczego, odchody zwierzęce i treści żołądków, osady ściekowe z zakładów ubojowych, mięsnych i utylizacyjnych - które po technologicznym przetworzeniu i dodaniu odpowiedniej ilości trocin, słomy itp. dają biomasę o bardzo wysokiej wartości energetycznej (ok. 18 GJ/tonę). Ta biomasa, to rodzaj nawozu zwierzęcego, który po przyspieszonym kompostowaniu, trwającym raptem 5 dni, staje się paliwem biologicznym, które w procesie spalania nie emituje uciążliwego smrodu, jaki unosi się nad zakładami utylizacyjnymi.
Jest to również rozwiązanie problemu uciążliwej i niebezpiecznej utylizacji odpadów zwierzęcych czy drobiu, a co za tym idzie - ograniczenie ścieków, gazów i wyziewów. Takie reaktory powinny zainteresować właścicieli zakładów drobiarskich i ubojni zwierząt.

Adres internetowy prof. Mirosława Dakowskiego i Grupy Poszanowania Energii: dakowy@elektron.pl , tel./fax (0 22) 812 08 06,
a więcej danych o energiach odnawialnych można znaleźć na stronie internetowej: www.zubr.w.pl.

Malowanie kaloryferów

2008-02-23T14:10:00.001-08:00

Jak należy postępować, jeżeli remont zamierzacie przeprowadzić zimą, gdy jest włączone centralne ogrzewanie? Kolejność malowania kaloryfera i inne pożyteczne porady.

Farbom i emaliom, przeznaczonym do malowania kaloryferów, stawia się ogólne wymagania: mają one chronić metalową powierzchnię przed korozją, nie żółknąć i nie łuszczyć się pod wpływem temperatury.

Według standardów europejskich, farby przeznaczone do malowania kaloryferów, muszą być odporne na temperaturę 140 -180 stopni. Lecz to też nie jest granica - istnieją również takie farby, które wytrzymują temperaturę do 600 stopni. Do naszych systemów centralnego ogrzewania pasują farby wytrzymałe na temperaturę 60 - 80 stopni, dlatego kaloryfery w mieszkaniach często maluje się zwykłymi emaliami lub nawet farbami olejnymi. Jest to odpowiednie rozwiązanie, lecz nie zawsze słuszne.

Co robić, gdy trzeba pomalować rury w łazience, gdzie wilgotność jest duża, a temperatura wysoka? To pytanie stawiamy sobie, gdy zamierzamy odnowić powierzchnię bojlerów itp. W takich przypadkach należy stosować kompleksowe systemy albo specjalne farby.

Jak malować kaloryfer?

Jeżeli macie zamiar przeprowadzić remont zimą, gdy jest włączone centralne ogrzewanie, kupując farbę zwróćcie uwagę na to, o jakiej temperaturze powierzchnie można nimi malować. Większością farb i emalii zaleca się malować tylko wtedy, gdy centralne ogrzewanie nie jest włączone. Jeżeli nie będziecie tego przestrzegać, powierzchnia może pożółknąć (jeżeli malujecie białą farbą) i będzie niedostatecznie równa i gładka, gdyż farba zbyt szybko i nierówno wyschnie.

Powierzchnia powinna być sucha, czysta, bez kurzu i śladów tłuszczu. Niemalowane kaloryfery należy odtłuścić, powierzchnię przetrzeć delikatnym papierem ściernym, odkurzyć i zagruntować gruntem antykorozyjnym. Zazwyczaj producenci w instrukcjach proponują grunt najlepiej pasujący do konkretnych farb.

Jeżeli kaloryfer już był malowany, lecz warstwa farby jest zła, np. łuszczy się, należy ją usunąć i dalej postępować tak, jak z niemalowanym kaloryferem. Jeżeli zaś malowana powierzchnia jest równa, a Wam po prostu nie podoba się kolor, należy ją zeszlifować papierem ściernym aż stanie się matowa i umyć odpowiednim środkiem, żeby usunąć tłuszcz i kurz.

Kaloryfery maluje się pędzlem (rzadziej spryskiwaczem lub wałkiem - ze względu na wygodę), 1-2 warstwami. Należy wybrać pędzel odpowiedni dla waszego kaloryfera. Być może jest wam wygodniej pracować pędzlem na długim trzonku, a być może odwrotnie - na krótkim. Może potrzebny jest pędzel gruby, a być może cienki. Jeżeli będziecie nakładać dwie warstwy farby, po wyschnięciu pierwszej, powierzchnię przetrzyjcie papierem ściernym.

Zasady doboru grzejników

2008-02-11T02:31:00.000-08:00

Grzejniki w układzie centralnego ogrzewania, mają za zadanie przekazać ciepło do ogrzewanego pomieszczenia. Dokładność ich doboru będzie w czasie eksploatacji decydować o komforcie cieplnym w pomieszczeniu. Dlatego obliczając moc cieplną, – bo na tym polega dobór grzejników - należy mieć jak najwięcej informacji dotyczących ogrzewanego budynku oraz warunków, w jakich grzejniki będą pracować.

Moc cieplną grzejników co wyraża się w watach [W]. Istnieją różne metody obliczania mocy. Dobrze dobrany grzejnik powinien pokryć straty ciepła pomieszczenia, a więc powodować, aby dostarczona ilość ciepła pozwoliła na utrzymanie założonej temperatury w pomieszczeniu.
Dobór szacunkowy

Najprostszą metodą obliczenia mocy grzejnika jest metoda szacunkowa. Do określenia mocy przyjmuje się powierzchnię lub kubaturę (objętość) ogrzewanego pomieszczenia. Następnie mnoży się te wielkości, przez przyjętą wartość potrzebną do ogrzania 1m² lub 1m³.

Najczęściej dobiera się grzejnik mnożąc powierzchnię pomieszczenia w metrach kwadratowych razy 120. Otrzymany wynik w Watach określa przybliżoną moc grzejnika.

Niestety dobierając grzejnik w ten sposób nie mamy żadnej gwarancji, że pomieszczenie zostanie poprawnie ogrzane.

Dokładniejsze metody

Aby, precyzyjnie dobrać moc grzejników należy wziąć pod uwagę wiele czynników. Najważniejsze z nich to:
- parametry czynnika grzewczego, czyli temperaturę wody zasilającej i powrotnej oraz temperatury, jaka będzie utrzymywana w pomieszczeniu

- parametry uwzględniające straty ciepła pomieszczenia, na które ma wpływ między innymi: stan izolacji cieplnej budynku (współczynnik przenikania ciepła- powinien być wyliczony przez projektanta), liczba oraz rodzaj okien
- parametry uwzględniające usytuowanie budynku; w stosunku do stron świata (decyduje o nasłonecznieniu ogrzewanych pomieszczeń), na otwartej przestrzeni i w rejonach, gdzie często wieją wiatry, położenie budynku w określonej strefie klimatycznej (temperatura zewnętrzna, w Polsce od -16°nad morzem do -24 w górach),
- przeznaczenie grzejników; kuchnia, łazienka, pokój
- rodzaj urządzenia grzewczego

Niektórzy producenci grzejników opracowali dla swoich wyrobów specjalne programy komputerowe lub tabele, które również umożliwiają precyzyjny dobór odpowiednich grzejników.
Inne warunki mające wpływ na moc grzejników

Grzejniki powinny być montowane pod oknami, gdzie najlepiej będzie wykorzystana ich moc cieplna. Usytuowanie w innych miejscach oraz zasłanianie (zabudowywanie) powinno skutkować dobraniem grzejników o większej mocy.

http://www.info-ogrzewanie.pl

Pompy ciepła

2008-01-11T14:54:00.000-08:00

Pompy ciepła są bardzo nowoczesnymi oraz ekologicznymi urządzeniami elektrycznymi służące do odzyskiwania ciepła z zasobów naturalnych oraz przetranswerowująą je do domostw, aby je ocieplić. Latem można przestawić jej działanie i wtedy będzie miała za rolę, klimatyzować pomieszczenia, przenosząc ciepło do gruntu.

Zaletą niewątpliwie będzie bezpieczeństwo dla naturalnego środowiska. Inną - jakże cenną - zaletą jest jej uniezależnienie się od ceny paliwa. Również jej sprawność jest cały czas dobra z upływem lat.

Wadą takich instalacji, z zainstalowaną pompą ciepła to m.in. wysoki koszt inwestycyjny i to, iż niewielu ludzi potrafi wykonać układ tak, aby w zupełności zaspokajał potrzeby właścicieli domostw. Pompy znajdują miejsce w domach, blokach mieszkaniowych, hotelach czy szkołach.

Ogrzewanie na gaz płynny

2007-12-18T11:10:00.000-08:00

Możesz je mieć, mieszkając z dala od sieci gazowej. Jest wygodniejsze niż ogrzewanie paliwem stałym, tańsze niż energią elektryczną i bardziej ekologiczne ogrzewanie niż olejem opałowym.

Gaz płynny otrzymuje się podczas wydobywania ropy naftowej i gazu ziemnego lub jako uboczny produkt rafinacji ropy naftowej. Od angielskiej nazwy Liquefied Petroleum Gas (co w dosłownym tłumaczeniu oznacza skroplony gaz z ropy naftowej) zyskał popularne i u nas określenie LPG. Jest sprzedawany w butlach i zbiornikach (o znacznie większej niż butle pojemności).

Gaz oferowany jest w następującym asortymencie:

butan techniczny;
mieszanina butanu i propanu technicznego (propan-butan);
propan techniczny.

W czym gaz płynny jest lepszy od...

gazu ziemnego? Ma od niegoponad półtora raza większą wartość opałową, dzięki czemu z mniejszej porcji paliwa uzyskuje się więcej ciepła. Przechowuje się go w zbiorniku, więc można z niego korzystać tam, gdzie nie doprowadzono sieci z gazem ziemnym. Niezależność od sieci zabezpiecza użytkowników przed brakiem gazu w razie jej awarii i pozwala bez ograniczeń korzystać z niego w okresach największego zapotrzebowania (bez obawy o obniżenie jego ciśnienia).
paliw stałych? Jest od nich wygodniejszy w użyciu. Proces spalania jest w pełni kontrolowany. Urządzenia nie wymagają stałej obsługi. Powstające spaliny są czyste. Nie ma odpadów z paleniska, które trzeba by składować.
oleju opałowego? Spalanie gazu jest bezzapachowe, a powstające spaliny są czystsze niż te ze spalania oleju. Paliwo jest przechowywane poza domem, więc w razie wycieku mniej groźne niż olej magazynowany w domu.
energii elektrycznej? Koszty ogrzewania domu są niższe niż energią elektryczną.

Gdzie umieścić zbiornik?

Naziemnych nie wolno ustawiać w zagłębieniach terenu ani w pobliżu rowów (nie bliżej niż 5 m), studzienek lub wpustów kanalizacyjnych, w których mógłby się gromadzić ulatniający się gaz. Miejsce na zbiornik musi być płaskie, ogrodzone i przewiewne. Powierzchnia gruntu pod zbiornikiem powinna być pokryta żwirem (nie mogą się na niej znajdować materiały łatwo zapalne).

Zbiorniki do magazynowania gazu płynnego o pojemności do 10 m3 przeznaczone do zasilania domowych instalacji gazowych muszą się znajdować w bezpiecznej odległości od innych obiektów na działce i w jej sąsiedztwie.

Gaz płynny jest zwykle dowożony cysternami o masie powyżej 20 t. Jeśli zbiornik znajduje się w takim miejscu na działce, że jego napełnienie wymaga wjazdu na posesję, trzeba odpowiednio przygotować podłoże. Zwykła droga gruntowa, zwłaszcza w okresie obfitych opadów, zupełnie się do tego nie nadaje. Samo ułożenie kostek bauma na zagęszczonym piasku też nie wystarczy. Po przejechaniu ciężkiej cysterny powstaną bowiem koleiny.

Kotłownia - taka sama czy inna?

Kotły o mocy do 30 kW zasilane gazem płynnym mogą być - tak samo jak urządzenia na gaz ziemny - instalowane w pomieszczeniach nieprzeznaczonych na stały pobyt ludzi (na przykład w kuchni lub przedpokoju) albo w pomieszczeniu technicznym. Wymagania stawiane pomieszczeniom z kotłem są podobne jak dla gazu ziemnego (taka sama kubatura - 8 m3 dla pobierających powietrze do spalania z pomieszczeń i 6,5 m3 dla urządzeń z zamkniętą komorą spalania - oraz minimalna wysokość 2,2 m).

Inne są natomiast zasady ich wentylowania. Powodem tego jest ciężar właściwy gazu płynnego - większy niż powietrza. W przypadku powstania nieszczelności gaz płynny zalega w dolnej części pomieszczenia. Dlatego powietrze wywiewane powinno w 80% pochodzić znad podłogi, a tylko w 20% - spod sufitu. Zakończenia przewodów wentylacji grawitacyjnej (kratki wentylacyjne) trzeba więc umieścić odwrotnie niż w kotłowni z urządzeniem zasilanym gazem ziemnym: kratkę nawiewną - u góry (pod sufitem), wywiewną - nad podłogą. Ilość potrzebnego powietrza zależy od rodzaju odbiornika gazowego.

W przypadku urządzeń z otwartą komorą spalania strumień powietrza nawiewanego musi być większy od strumienia wywiewanego o tę jego ilość, która jest zużywana w procesie spalania. W pomieszczeniach z kotłami (podgrzewaczami) z zamkniętą komorą spalania powietrze do spalania jest doprowadzane specjalnym (oddzielnym) przewodem i nie uwzględnia się go w bilansie powietrza wentylacyjnego.

Przepisowo = bezpiecznie

Zbiornik z gazem płynnym musi być bezpiecznie umiejscowiony - przepisy szczegółowo określają minimalne dopuszczalne jego odległości od innych obiektów (budynków, granic posesji czy źródeł ognia).
Do miejsca, w którym się znajduje zbiornik, musi być zapewniony dojazd pożarowy; dobrze, jeśli zbiornik jest przed domem, a nie na tyłach, gdzie trudno jest dojechać. Nie powinny mieć do niego dostępu osoby niepowołane oraz dzieci.
Instalację zbiornikową gazu płynnego może wykonać tylko i wyłącznie osoba mająca uprawnienia gazowe - najczęściej jest to pracownik firmy, która będzie dostawcą gazu. Do eksploatacji natomiast instalacja musi być dopuszczona przez Urząd Dozoru Technicznego. W trakcie eksploatacji trzeba pamiętać o obowiązkowych okresowych kontrolach i przeglądach.
W pomieszczeniach, w których są zainstalowane urządzenia gazowe (kotłownia z kotłem gazowym, kuchnia z kuchenką gazową, łazienka z gazowym podgrzewaczem wody), warto zamontować specjalne detektory - zwiększy to nasze bezpieczeństwo. Urządzenia te bezustannie kontrolują stężenie gazu w powietrzu i już przy stężeniu kilkunastokrotnie mniejszym niż to, przy którym może nastąpić wybuch, ostrzegają nas za pomocą sygnalizacji optycznej i dźwiękowej. Detektor może współpracować z zaworami w instalacji gazowej - dopływ gazu jest wtedy odcinany automatycznie.

treść pochodzi z muratordom.pl

Wybór kominka

2007-12-03T15:01:00.000-08:00

Przy wyborze kominka należy zadać sobie pytanie jakie będzie spełniał on funkcje, czy tylko dekoracyjne czy będzie on także używany jako źródło ogrzewania budynku.

Kominki mogą mieć różne formy i kształty. Począwszy od tych tradycyjnych z otwartym paleniskiem, które mają bardziej charakter dekoracyjny i estetyczny po nowoczesne kominkowe.

W przypadku otwartych palenisk obudowanych z reguły cegłą klinkierową oddają one ciepło poprzez promieniowanie. W tym przypadku ogrzane powietrz zasysane jest razem z dymem dlatego tylko ok. 15 % jego pozostaje w pomieszczeniu.

Odwrotnie jest w przypadku nowoczesnych wkładów kominkowych, gdzie ogrzane powietrze wykorzystywane jest w ok. 70 procentach. Stad pełnią one zarówno funkcję dekoracyjną a także grzewczą. Należy także dobrać moc kominka do powierzchni jaką mamy zamiar ogrzać z tego źródła.

Posadzka pod kominkiem musi być wykonana z materiałów niepalnych np. z płytek ceramicznych. Przedmioty z materiałów łatwopalnych (meble, sprzęt RTV itp.), powinny być oddalone od kominka co najmniej w odległości 80 cm.

W przypadku palenisk otwartych należy pamiętać o tym by nie zostawiać rozpalonego ognia bez kontroli, np. w nocy.

Zródło: budnet.pl
Autor: ŁT

Piec czy kominek?

2007-11-23T13:00:00.001-08:00

Zasadnicza różnica między kominkiem a piecem kaflowym polega na sposobie przekazywania ciepła do pomieszczeń.

Kominki oddają je w wyniku konwekcji - od gorącego wkładu kominkowego ogrzewa się opływające go powietrze, które następnie wypływa do pomieszczenia przez kratki w obudowie kominka lub jest transportowane do innych pomieszczeń specjalnymi kanałami. Kominki grzeją zatem tylko wtedy, kiedy się w nich pali.

Piece kaflowe oddają ciepło przez promieniowanie - od gorących spalin nagrzewają się elementy kumulacyjne i potem bardzo długo oddają nagromadzone ciepło. Dzięki temu piec grzeje jeszcze wiele godzin po tym, jak wygasł w nim ogień.

Piece żeliwne

2007-11-23T12:58:00.001-08:00

Piece żeliwne zwykle mają bardzo tradycyjną formę i zdobione są dekoracyjnymi motywami. Wnętrza pieców (również stalowych) wyłożone jest cegła szamotową, dzięki której po wygaśnięciu żaru dłużej trzymają ciepło. "Kozy” z żeliwa dostępne są w kilku wersjach kolorystycznych, malowane np. czarną, niebieską lub biała emalią. W zależności od usytuowania pieca w pomieszczeniu spaliny mogą być odprowadzane do przewodu kominowego z wylotu na tylnej, górnej lub bocznej ściance. Sklepienie pieca może pełnić rolę płyty grzejnej do podgrzewania lub gotowania potraw. Żaroodporna szyba w drzwiczkach pozwala kontrolować stan paleniska i obserwować płonący ogień. Żeliwne piece doskonale sprawdzaj się jako źródło ciepła w domkach letniskowych, gdyż żeliwne paleniska intensywnie wypromieniowują duże ilości ciepła.

Ogrzewanie domu biomasą

2007-11-23T12:56:00.000-08:00

Biomasa stanowi doskonałą alternatywę dla węgla i innych paliw tradycyjnych. Za ich wykorzystaniem przemawia nie tylko aspekt ekologiczny, ale przede wszystkim ekonomiczny. Zaletą ogrzewania gospodarstw domowych biomasą jest niski koszt eksploatacji.

Biomasa jest organicznym produktem fotosyntezy. Nie jest jednak tak przetworzona jak ropa naftowa czy węgiel. Najważniejszą jej cechą jest to, że nie powoduje ona dużej emisji dwutlenku siarki. Bilans dwutlenku węgla powstającego w wyniku spalania biomasy jest równy zeru. Biomasa jest magazynem energii promieniowania słonecznego, którą stanową drewno i jego odpady, słoma, pelety, specjalnie uprawiane rośliny energetyczne. Wykorzystując biomasę jako materiał opałowy do atmosfery emitowane są mniejsze ilości dwutlenku węgla i siarki.

Drewno energetyczne

Drewno energetyczne uzyskiwane bezpośrednio lub pośrednio z lasów w formie drewna, kory, igieł i liści nie poddanych obróbce chemicznej. Uzyskać je można także z materiałów pochodzących z rozbiórki domów lub odpadów budowlanych.

Biorąc pod uwagę źródło pochodzenia, wyróżnić można:

leśne drzewo energetyczne, które nie było wcześniej wykorzystane; są to przede wszystkim elementy powstałe po wycince drzew, pnie; odpady i produkty uboczne przemysłu drzewnego, takie jak kora, trociny, wióry;
drewno energetyczne z odzysku - opakowania, szalunki, materiał budowlany (z rozbiórki domów);

Drewno przerobione i nieprzerobione

W zależności od formy występowania i metody pozyskiwania drewno dzieli się na przerobione i nieprzerobione. Nie przerobione drewno to: drewno opałowe, paliwo rozgniatane (drewno, kora lub liście rozdrobnione w zgniataczu), paliwo rozbijane, zrębki paliwowe uzyskane z drewna poddanego rozdrobnieniu narzędziami nożowymi na kawałki od 5 do 50 mm.

Przerobione drewno energetyczne to trociny, brykiet (powstaje przez sprasowanie rozdrobnionego drewna energetycznego), granulki wytwarzane podobnie jak brykiet a także pył drzewny (powstaje z wysuszonego materiału surowego poddanego mieleniu na cząstki).

Skład chemiczny drewna:

węgiel - 50-52%
wodór - 6-6,5%
tlen - 40-44%
azot - 0,2%
siarka - 0,1%
woda - 20-60%
popiół (wapń, magnez, potas) - 0,5%

Wartośc opałowa drewna

Największą wartość opałową ma suche drewno. Przy zerowej wilgotności wynosi ona 19,2 GJ na tonę suchej masy. Wartość opałowa zmniejsza się ze wzrostem zawartości wody. Gdy drewno wykorzystywane jest jako materiał służący do rozpałki bądź jako paliwo zastępcze, wilgotność drewna nie ma większego znaczenia. Charakterystyczną cechą drewna energetycznego jest wysoka zawartość składników lotnych. Około 80% suchej masy drewna odparowuje podczas suchej destylacji (ogrzewania), a tylko 20% zbudowane jest z nielotnych związków węgla, które ulegają spaleniu.W związku z tym spalanie drewna energetycznego wymaga specjalnych technik i kotłów.

Pelety i brykiety

Pelety powstają w wyniku przepychania pod ciśnieniem rozdrobnionych części drewna, słomy, wierzby energetycznej przez matrycę z otworami. W wyniku tego, powstaje granulat o średnicy od 8 do 10 mm. Produkcja pelet odbywa się bez udziału substancji chemicznych. Jako opał są materiałem bardzo wygodnym, ponieważ forma granulatu pozwala na zastosowanie automatycznych systemów podawania paliwa i regulacji procesu spalania.

Ze spalenia 2 kg pelet można uzyskać tyle samo kalorii co ze spalenia 1l oleju opałowego. Wartość kaloryczna wynosi 18-19 MJ/kg. Efektywne spalanie pelet następuje w kotłach wyposażonych w specjalne palniki, które mają możliwość regulacji mocy. Odpowiednie proporcje paliwa i powietrza dostarczane do palnika powodują, że zagazowane pelety palą się intensywnym płomieniem.

Brykiet

Brykiet to produkt wytwarzany w procesie ciśnieniowego sprasowania odpadów drewnianych, słomy żółtej i szarej, zrębków wierzby energetycznej, itp. Brykiety są produktem całkowicie ekologicznym. Nie zawierają żadnych dodatków chemicznych. Jako materiał są wygodne w użyciu, nie brudzą, spalają się niemal w całości. Powstały popiół można wykorzystać jako nawóz mineralny. Brykiet można uży-
wać wszędzie tam, gdzie dotychczas używano drewna lub innego paliwa stałego. Nadaje się do spalania w kominkach oraz piecach na gaz drzewny. Dzięki zagęszczeniu masy i niskiej zawartości wilgoci brykiet ma wyższą wartość opałową niż drewno nieprzetworzone.

Zalety brykietu

wartość opałowa porównywalna jest ze średniej jakości węglem kamiennym,
duża gęstość - większa niż gęstość drewna, z którego został wytworzony,
niższa wilgotność w porównaniu z wilgotnością suchego drewna,
korzystna cena w stosunku do drożejących paliw kopalnych,
niska emisja dwutlenku siarki oraz innych substancji szkodliwych,
mała ilośc powstającego popiołu, który może być stosowany jako nawóz,

Opał, który można wyhodować - rośliny energetyczne Biomasę, poza pozyskiwaniem drewna z lasów i drzew rosnących przy drogach, uzyskać można uprawiając rośliny energetyczne. Jednym z najbardziej przystosowanych do polskich warunków klimatycznych i najbardziej wydajna jest wierzba Salix Viminalis. Wartość opałowa suchej masy wierzby wynosi 18MJ/kg. Wydajność krzewów jest dość duża.Charakteryzuje się dużym przyrostem wynoszącym do 20-25 ton masy suchej na 1 hektar rocznie. Inną z bardziej znanych roślin hodowanych do celów energetycznych jest odmiana PETEMI malwy pensylwańskiej. Rozważając założenie plantacji warto też rozważyć roślinę trawiastą o nazwie miskant olbrzymi. Jest on mniej popularny w Polsce, ale bardzo wydajny. Posiada podobną wartość opałową do roślin wymienionych powyżej. Jego produktywność po trzech latach od rozpoczęcia uprawy wynosi do 30 ton suchej masy z 1 ha.

Najpoważniejszym źródłem energii odnawialnej w Polsce jest słoma. Wchodzi ona w skład grupy paliw odnawialnych, które wraz z biogazem i biopaliwami płynnymi, tworzą grupę biopaliw. Wartość opałowa słomy wynosi około 15 MJ/kg suchej masy. Przy spalaniu słomy wytwarza się taka sama ilość dwutlenku węgla jak przy jej mineralizacji.
Słoma jest paliwem trudnym do spalenia. Przy tradycyjnym spalaniu, sprawność procesu wynosi od 35% do 70%. Przyczyną jest niewłaściwe mieszanie paliwa z powietrzem. Wskutek tego część paliwa nie ulega spaleniu. Warunkiem całkowitego spaleniu słomy jest utrzymanie wilgotności na poziomie 15%.

stosunek kaloryczności węgla i biomasy
1 tona węgla - 1,5 tony słomy

Jakość słomy

Słoma dostarczona do kotłowni musi spełnić wymagania dotyczące wilgotności i stopnia uwiądu. Zawartość wilgoci w słomie jest najważniejszym kryterium kwalifikującym słomę jako paliwo. Wysoka wilgotność może spowodować trudności w przechowywaniu słomy, zwiększenia kosztów transportu, niewłaściwe działanie instalacji i obniżenie wydajności kotła.

Stopień uwiądu świadczy o tym, jak długo słoma leżała na polu. Podczas procesu więdnięcia kolor słomy zmienia się z żółtego na szary. W związku z tym, dla oceny stopnia zwiędnięcia jest stosowanie określenia ''słoma żółta'' lub ''słoma szara''.
Słoma, która ma większy stopień uwiądu ma mniejsze stężenie alkaloidów i związku chloru. Przyczynia się to do zmniejszenia ryzyka wystąpienia problemów ze szlaką i korozją kotłów.

treść pochodzi z e-instalacje.pl

Ogrzewanie domu słomą

2007-11-23T12:54:00.000-08:00

Kotły grzewcze, w których zamiast węgla i drewna można spalać słomę wzbudzają coraz większe zainteresowanie rolników. Rozrasta się również oferta rynkowa tych urządzeń.

Polskie rolnictwo produkuje rocznie ok. 25 mln ton słomy (głównie zbożowej i rzepakowej) oraz siana. Od 1990 r. nadwyżki słomy rosną i obecnie szacuje się je na 12 mln ton rocznie. Wiąże się to bezpośrednio ze spadkiem jej cen. Dużą szansą na zagospodarowanie nadwyżek słomy jest wykorzystanie jej do celów grzewczych, np. do instalacji c.o.

Miejsce na kominek

2007-11-04T05:58:00.000-08:00

W większości nowo projektowanych domów od razu wyznacza mu się odpowiednie miejsce, zwykle w dobrze wyeksponowanym punkcie pokoju dziennego. W starych, jeśli zawczasu o nim nie pomyślano, „naprawia się ten błąd” podczas remontu.

W istniejącym domu zwykle trudniej znaleźć dobre miejsce na kominek. Największą przeszkodą jest niekorzystna lokalizacja komina lub jego brak.

Najczęstszym błędem przy wyborze lokalizacji kominka jest usytuowanie go w miejscu, obok którego trzeba często przechodzić, na przykład tuż przy korytarzu. Osoby przechodzące obok kominka mogą odczuwać dyskomfort (w pobliżu paleniska, nawet zamkniętego, jest znacznie cieplej), a dodatkowo będą zasłaniać widok ognia pozostałym domownikom.

Z punktu widzenia wymagań technicznych, wybierając miejsce na kominek, należy wziąć pod uwagę następujące kwestie:

wytrzymałość podłoża (stropu) w miejscu, gdzie jest planowany montaż kominka. Zależnie od typu wkładu i masy obudowy można przyjąć, że kompletny kominek waży średnio od 450 do 850 kg;
dostęp do przewodu kominowego odpowiedniego do podłączenia kominka, czyli o wymiarach (średnicy i wysokości) dostosowanych do typu i wielkości paleniska oraz odpornego na wysoką temperaturę i wilgoć powstające w procesie spalania; kominek musi być zbudowany jak najbliżej komina. Rura dymowa łącząca go z kominem powinna mieć możliwie najmniej zagięć;
możliwość doprowadzenia do pomieszczenia z kominkiem świeżego powietrza z zewnątrz (przewodem o średnicy co najmniej 160 mm);
odpowiednie przygotowanie miejsca pod kominek. Nie należy tu umieszczać instalacji elektrycznych i hydraulicznych;
właściwe zabezpieczenie podłogi pod i 60 cm przed kominkiem - wykonanie jej z materiałów niepalnych, na przykład terakoty lub kamienia naturalnego;
funkcjonalność pomieszczenia po zainstalowaniu w nim kominka, możliwość rozmieszczenia mebli i swobodę komunikacji.

Zazwyczaj zajmuje centralne miejsce w pokoju dziennym;
cieszy oko i daje ciepło...

Właściwy moment montażu

Montaż kominka można zacząć po wybudowaniu stanu surowego zamkniętego oraz wykonaniu wylewek (ale przed położeniem posadzki - parkietu, paneli itp.). Wcześniej powinien być także zbudowany komin. Jeżeli dom nie jest jeszcze zamieszkany, to po zakończeniu montażu kominek należy dobrze zabezpieczyć i nie palić w nim do czasu zakończenia budowy, zwłaszcza gdy się nie ma dobrego opału.

Instalację wkładu najlepiej powierzyć firmie kominkowej, która ma autoryzację producenta. Bierze ona na siebie odpowiedzialność za wykonane prace. Jeśli montaż był przeprowadzony przez instalatora mającego autoryzację producenta lub importera wkładu, można otrzymać na urządzenie gwarancję przedłużoną nawet do dziesięciu lat (stan- dardowa obowiązuje zwykle dwa lata).

Najważniejsza jest jednak pewność, że kominek został wykonany zgodnie z zasadami określonymi w instrukcji montażu i będzie bezpieczny.

Niewiele miejsca na komunikację w sąsiedztwie kominka
może zniechęcić do częstego rozpalania w nim ognia.

"Murator"

Tekst: Konrad Koper

Piece na pelet

2007-11-02T15:29:00.000-07:00

Od niedawna na polskim rynku urządzeń grzewczych na paliwa stałe pojawił się nowy produkt, a mianowicie piece na pelet. Są to bardzo nowoczesne kotły, w których procesem spalania kieruje elektroniczne urządzenie sterownicze. Niektóre piece są przystosowane do spalania groszku węglowego. Stosowanie tych pieców jest bezpieczne dla środowiska. Dodatkowo pozwala na obniżenie kosztów ogrzewania domów.

Zasada działania

Kotły na pelet wyposażone są w palniki retortowe. Paliwo podawane jest poprzez podajnik ślimakowy do palnika. Powietrze do spalania dozowane jest w zależności od potrzeb. Zasobnik paliwa umieszczony jest obok kotła. Możliwe jest zainstalowanie większego zbiornika na pelet w dużej odległości od pieca i wtedy wydłuża się czas uzupełniania zasobnika.

W przeciwieństwie do pieców na inne paliwa stałe np. groszku proces spalania może być przerwany na pewien czas. Piece te są wyposażone w automatyczne zapalarki, które w odpowiednim czasie zapalą ponownie pelet. Daje to możliwość dodatkowego oszczędzania paliwa.

Aby obsługa pieca była maksymalnie wygodna i bezpieczna stosuje się urządzenia, automatycznie regulujące oraz kontrolujące działanie kotła.

Regulator mikroprocesorowy steruje procesem spalania i w zależności od zadanej temperatury dozuje odpowiednią ilość paliwa i powietrza oraz częstotliwość ich podawania. Na bieżąco kontrolowana jest temperatura zasilania oraz powrotu, a także temperatura spalin. W celu zapewnienia bezpieczeństwa przeciwpożarowego w piecach tego typu instaluje się systemy zabezpieczające przed cofnięciem się płomienia do zasobnika z peletem.

W celu zwiększenia ekonomiczności użytkowania kotłów z urządzeniami tymi mogą współpracować regulatory pokojowe i pogodowe.

Obsługa kotłów

Obsługa kotłów na pelet ogranicza się do okresowego załadunku paliwa do zbiornika oraz opróżnienia popielnika. Ponadto, co pewien czas należy oczyścić piec stosując się do zaleceń producenta.

Palniki na pelet

Do kotłów olejowych i gazowych, o ile posiadają odpowiedniej wielkości komorę spalania oraz węglowych można zainstalować palnik na pelet. Montuje się go w miejscu drzwiczek. Palnik taki posiada wszystkie zabezpieczenia oraz urządzenia potrzebne do jego bezpiecznego oraz prawidłowego użytkowania.

źródło: http://www.info-ogrzewanie.pl/

Dofinansowanie ekologicznego ogrzewania

2007-11-02T15:27:00.000-07:00

Prawie każdy użytkownik urządzeń grzewczych starszego typu, głównie na paliwa stałe chętnie wymieniłby swój stary kocioł na nowoczesny, mniej pracochłonny, usytuowany w czystej kotłowni, a do tego nie produkujący niezbyt ładnie pachnących i szkodliwych dla środowiska zanieczyszczeń. Napisałem – prawie każdy – dlatego, że okazuje się, iż taka inwestycja niejednokrotnie przewyższa możliwości finansowe potencjalnego inwestora. Okazuje się jednak, że jest możliwość wykonania modernizacji ogrzewania, za dużo mniejsze pieniądze. W jaki sposób? Opiszemy poniżej.

Gdzie załatwiać dotację

Decydując się na modernizację ogrzewania budynku pierwsze kroki należy skierować do Urzędu Miasta lub Gminy, gdzie dowiemy się czy na terenie naszego miejsca zamieszkania funkcjonuje program dofinansowania modernizacji ogrzewania. Tam otrzymamy niezbędne informacje oraz wykaz dokumentów, które trzeba złożyć w Urzędzie.

Oczywiście tok załatwiania sprawy może być różny w różnych miastach i gminach. Generalnie jednak warunki, jakie należy spełnić są wszędzie podobne. Urzędy, które dofinansowują taką modernizację z reguły posiadają Regulamin, w którym szczegółowo opisane są zasady dotacji. Należy szczegółowo zapoznać się z jego treścią.

Zakres modernizacji

Zakres modernizacjo obejmuje wymianę posiadanego „nieekologicznego” kotła co, na ekologiczne urządzenie grzewcze spełniające określone normy emisji zanieczyszczeń do atmosfery.

Za takie urządzenia uznaje się kotły:
- elektryczne, gazowe i olejowe;
- kotły opalane biomasą;
- automatyczne kotły retortowe opalane węgłem kamiennym tzw.ekogroszkiem
- pompy ciepła;
- urządzenia wykorzystujące energię elektryczną;
- urządzenia pobierające ciepło z sieci ciepłowniczej;

Wyjaśnić trzeba, iż kotły na paliwa stałe – biomasę i ekogroszek, muszą charakteryzować się wysoką sprawnością energetyczną oraz nie mogą posiadać dodatkowego paleniska umożliwiającego spalanie innych rodzajów paliwa.

Dodatkowo dofinansowaniem może zostać objęte doocieplenie budynku oraz dodatkowa instalacja solarna.

Zakres dotacji

Dotacja przysługuje po wykonaniu inwestycji oraz jej odbiorze przez uprawnione osoby. Tak, więc pieniądze otrzymamy po zainstalowaniu w kotłowni pieca spełniającego warunki. W różnych miastach i gminach kwoty te mogą mieć różną wysokość (często jest to 50%), jednak zawsze w znaczący sposób obniżają one nakłady poniesione przez inwestora.

Jak nadmieniłem wcześniej dokładne warunki dotacji zainteresowani znajdą w Regulaminach w poszczególnych Urzędach Miast i Gmin.

Zapraszamy do komentowania artykułu. Podawajmy jak sytuacja wygląda w naszych gminach – takie informacje z pewnością pomogą potencjalnym inwestorom.

źródło: http://www.info-ogrzewanie.pl/

Jak i czym ogrzewać dom

2007-10-21T02:49:00.001-07:00

Obecnie sporą popularnością cieszą się systemy ogrzewania domu paliwami stałymi, ciekłymi, gazem oraz systemy ogrzewania elektrycznego. Wybór właściwego rozwiązania uzależniony jest od możliwości podłączenia budynku do mediów (głównie do sieci gazowej). Najpopularniejszą forma ogrzewania domu jest połączenie ogrzewania gazowego (instalacja wodna ogrzewana gazem w pokojach) z elektrycznym (łazienki oraz kuchnia). Warto jednak bliżej poznać wszystkie główne systemy grzewcze mające swoje zastosowania w domach jednorodzinnych.

Kotły - umożliwiają podgrzewanie wody płynącej w instalacjach grzewczych (grzejniki i rury) oraz wody użytkowej (w kuchni i łazienkach). W kotłach można palić paliwem stałym (węgiel, drewno, biomasa, torf) lub ciekłym (gaz lub olej opałowy).

Grzejniki (płytowe, członowe i konwektory) - są elementem instalacji grzewczej. W zależności od miejsca montażu grzejnika występują grzejniki ścienne i podłogowe.

Ogrzewanie elektryczne (podłogowe lub grzejniki elektryczne) - najczęściej stosowane, gdy brakuje dostępu do gazu lub jeśli chce się je wykorzystać jako alternatywne, drugie rozwiązanie razem z ogrzewaniem wodnym.

Ogrzewanie podłogowe - najczęściej występuje jako alternatywne ogrzewanie niektórych pomieszczeń (kuchnie oraz łazienki). Głównym źródłem grzewczym jest energia elektryczna lub cieplna z instalacji wodnej. Jest jednym z droższych rozwiązań.

Kominki - coraz więcej rodzin decyduje się na tę klasyczną formę ogrzewania domu. Kominek występuje w postaci pełnej (obudowa wraz z wkładem grzewczym) lub w postaci samego wkładu grzewczego. Kominki uzyskują energię cieplną poprzez spalanie paliw stałych (drewno) lub ciekłych (gaz).

źródło: http://www.nowoczesnydom.pl/

Piece na ekogroszek - Piece z podajnikiem wyposażone w palenisko retortowe

2007-10-07T05:53:00.000-07:00

Najtańszym obecnie źródłem energii służącej do ogrzewania domu jest ekogroszek. Piece z podajnikiem wyposażone w palenisko retortowe nie są może tanie, jednak w ostatecznym rozrachunku są bezkonkurencyjne jeżeli chodzi o koszty ogrzewania, natomiast jeżeli chodzi o wygodę korzystania z nich niewiele ustępują praktycznie bezobsługowym piecom gazowym.

Dlaczego ekogroszek?

Zaostrzenie norm emisji zanieczyszczeń do atmosfery, zmusiło producentów paliw stałych do szukania nowych, bardziej proekologicznych rozwiązań ogrzewania. Efektem tych poszukiwań jest tzw. ekogroszek. Jest to węgiel kamienny sortymentu groszek II granulacji 5-25 mm, odpowiednio uszlachetniony. Charakteryzuje się niską zawartością siarki (do 0,6%), dzięki czemu spełnia normy ekologiczne. Wartość opałowa ekogroszku to 26-27 MJ/kg.

Ekogroszek dostarczany jest luzem lub w workach. Głównymi producentami ekogroszku są Zakład Górniczy „PIEKARY” dawny KWK „JULIAN” w Piekarach Śląskich, KWK”PIAST” w Bieruniu, Katowicki Holding Węglowy- Zakład Przeróbczy w Sosnowcu.

Piec z paleniskiem retortowym

Do spalania ekogroszku stosuje się piece co z paleniskiem retortowym. Są to nowoczesne urządzenia, bardzo wygodne w obsłudze. Praca kotła może przebiegać bez przerw w całym okresie grzewczym. Spalanie jest praktycznie bezdymne.

Atutem tego typu ogrzewania jest również łatwość utrzymania czystości, co oznacza, że kotłownia wcale nie musi znajdować się w piwnicy. Ekogroszek jest dostarczany w workach, co umożliwia przechowywanie tylko takiej ilości paliwa jaka jest potrzebna.

Piec może służyć do zaopatrzenia w ciepłą wodę użytkową w ciągu całego roku.

Są również produkowane piece z dodatkowym rusztem, który pozwala na pracę urządzenia w razie awarii lub przerwy w dostawie energii elektrycznej. W tym wypadku można spalać drewno lub inne paliwa. Opcję tę należy jednak stosować tylko doraźnie, w sytuacjach awaryjnych.

Budowa pieca

Zestaw składa się części grzewczej (pieca) oraz zasobnika na opał. Obie części połączone są podajnikiem ślimakowym (lub rzadziej szufladkowym), który transportuje paliwo do paleniska retortowego.

W układzie spalania znajduje się również wentylator, który poprzez układ dysz dozuje powietrze do paleniska. Całością zarządza sterownik elektroniczny.
W celu podniesienia poziomu bezpieczeństwa podczas pracy i obsługi instaluje się czujniki sygnalizujące awarię podzespołów i, jeżeli wymaga tego sytuacja, wygaszające piec. Wygaszenie może być konieczne gdy np. w wyniku awarii podajnika palący się węgiel „wchodzi” wgłąb rury łączącej podajnik z piecem.

Deflektor spalin

Nad paleniskiem retortowym zawieszony jest deflektor spalin, który dopala szkodliwe związki chemiczne powstające w wyniku spalania paliwa, a tym samym zapobiega wydostaniu się tych związków na zewnątrz.

Ponieważ, minimalna temperatura wody w kotle nie powinna być niższa niż 55-60°C w układzie wodnym pieca, instaluje się zawór trój lub czterodrożny, który chroni kocioł przed niskotemperaturową korozją – tym samym wydłuża żywotność urządzenia.

Aby bardziej zoptymalizować pracę pieca można do sterowania dodatkowo podłączyć regulator pokojowy, który umożliwia ustawienie stałej temperatury w pomieszczeniu. Istnieje możliwość programowania temperatury w czasie np. dzień-noc oraz w ciągu tygodnia. Regulacja pogodowa nie jest konieczna, ale warto ją zainstalować. Łącznie z termostatem w pokoju gwarantuje ekonomiczną pracę pieca.

Zasada działania

Sterownik

Użytkownik ustawia żądaną temperaturę na sterowniku i zwykle na tym kończy się jego zadanie (istnieje możliwość zmiany kilku innych parametrów pieca, które mogą poprawić proces spalania, jednak zwykle nie jest to konieczne).

Sterownik uruchamia podajnik ślimakowy w pewnych odstępach czasu na określony czas. Jednocześnie włączany jest wentylator. Po uzyskaniu zaprogramowanej temperatury piec przechodzi w stan podtrzymania, w którym podajnik i wentylator załączane są bardzo rzadko (np. co 20 minut), tak, aby utrzymać ogień, który rozpali się na dobre dopiero wtedy, gdy temperatura wody w piecu spadnie 3 stopnie poniżej zaprogramowanej. Taki cykl się powtarza.

Kolejna porcja paliwa podanego przez podajnik spycha automatycznie powstały popiół do pojemnika na popiół.

Obsługa

Obsługa polega na napełnianiu zasobnika paliwem, oraz okresowym usunięciu popiołu i oczyszczeniu pieca. W zależności od wielkości zasobnika pracę w kotłowni wykonuje się maksymalnie dwa razy w tygodniu.

Raz na jakiś czas należy również oczyścić piec używając specjalnie do tego celu przygotowanych otworów.

Piece z paleniskiek retortowym posiadają możliwość płynnej regulacji mocy w zakresie od 30 do 100%.

Piece co na ekogroszek to urządzenia warte polecenia do stosowania w ogrzewaniu. Są ekologiczne, oszczędne, bezpieczne i wygodne w obsłudze.

źródło: http://www.info-ogrzewanie.pl

Piece miałowe

2007-10-07T05:49:00.000-07:00

Niekonwencjonalna budowa wewnętrznego wymiennik ciepła i nowatorskie dostarczanie powietrza pozwalają na uzyskanie długiego czasu spalania taniego opału jakim jest miał węglowy i w efekcie minimalnych kosztów ogrzewania budynku.

Piece te zapewniają stałopalność ok. 24 godzin i rewelacyjne parametry spalania. Pomimo stosowania w nich miału węglowego kotły te posiadają bardzo dobre parametry ekologiczne, spalanie opału przez piece miałowe jest tak dokładne, że nie widać dymu wydobywającego się z komina (zupełnie jak w kotłach gazowych). Ich zaletą jest duża komora załadowcza która pozwala na obsługę kotła 1 raz na 24 godziny.

Piece miałowe zapewniają:

- Bardzo niskie koszty ogrzewania domu,
- Załadunek opału 1 raz na 24 godziny.

Pozostałe zalety piecy miałowych:

- całkowite spalanie taniego paliwa jakim jest miał węglowy
- nie wymaga żadnej obłsugi po rozpaleniu (1 raz na 24 godz.)
- regulacja procesu spalania za pomocą sterownika elektronicznego
- bardzo niska emisja zanieczyszczeń
- brak widocznego dymu z komina
- wysoka sprawność cieplna

Jak i czym palić w kominku

2007-10-01T07:42:00.000-07:00

Do palenia w kominku najczęściej wykorzystuje się drewno. Można jednak spotkać domy, w których pali się również brykietem z węgla brunatnego lub węglem kamiennym.

Drewno opałowe powinno mieć odpowiednią wilgotność (nie więcej jak 13-15%). Najpopularniejsze palone drewno to: brzoza, buk, dąb lub klon. Nie używa się raczej drzewa iglastego ze względu na duża zawartość żywicy, która może zanieczyszczać przewody kominowe i sam kominek.

Metod rozpalania ognia w kominku jest wiele. Właściwie prawie każdy właściciel kominka stosuje własną, sprawdzoną metodę. Poniżej przedstawiamy najczęściej stosowaną metodę:

Najpierw należy oczyścić palenisko z wszelkich pozostałości po ostatnim paleniu (resztki nieopalonego drewna, popiół).
Następnie należy długą zapałką zapalić 3 lub 4 podpałki.
Na rozpalone podpałki układa się w stosie drewno (ale tak, by nie zagasić płomienia)

Przy rozpalaniu na pewno nie należy wykorzystywać benzyny lub spirytusu. Stosowanie tych preparatów zwiększa ryzyko pożaru lub nawet wybuchu.

źródło: http://www.nowoczesnydom.pl/

Gdzie nie można instalować ogrzewania podłogowego

2007-10-01T07:41:00.000-07:00

System ogrzewania podłogowego powinien być zaprojektowany już na samym początku (projekt domu i projekt instalacji budynku). Nie wszędzie można jednak stosować tego typu ogrzewanie. Ogrzewanie podłogowe można instalować tylko w domach energooszczędnych, gdzie nie straty ciepła są minimalne. Tam, gdzie straty są stosunkowo duże konieczna jest inna instalacja grzewcza (piece, kotły, grzejniki). W takim budynku ogrzewanie podłogowe może być tylko dodatkiem, np. w łazienkach.

Inne ograniczenia w przypadku ogrzewania podłogowego to ograniczenia powierzchni ogrzewanej podłogi. Nie można instalować ogrzewania podłogowego na całej powierzchni podłogi. W pomieszczeniach znajdują się równego rodzaju meble oraz inne elementy wyposażenia. Tam, gdzie stoją szafy, łóżka, fotele nie można układać instalacji. Podobnie wygląda sytuacja w łazienkach, gdzie ograniczeniem są brodzik, wanna, ustęp czy też pralka.

źródło: http://www.nowoczesnydom.pl/

Dlaczego warto zainstalować ogrzewanie podłogowe

2007-10-01T07:40:00.000-07:00

Ogrzewanie podłogowe jest znacznie trwalsze od systemu grzejnikowego. Instalacja ta nie koliduje z elementami wystroju wnętrz, gdyż brak jest grzejników. Można dowolnie ustawiać meble w pomieszczeniach. Znacznie ułatwiona jest również sama obsługa systemu. Dzięki termostatowi można w prosty sposób ustawiać pożądaną temperaturę w pokojach czy łazience.

źródło: http://www.nowoczesnydom.pl/

Przygotowanie grzejnika do zimy

2007-09-29T10:29:00.000-07:00

Wraz z początkiem jesieni, kiedy gwałtownie zmienia się pogoda i w naszych domach robi się chłodniej, warto pomyśleć o przygotowaniu grzejnika
do sezonu zimowego. Dzięki kilku prostym zabiegom nasze grzejniki będą dobrze funkcjonowały przez najbliższe miesiące.

Czyścimy z kurzu
W czasie domowych porządków rzadko kiedy dokładnie czyścimy grzejnik, który zazwyczaj, po sezonie letnim przykryty jest grubą warstwą kurzu. Mało kto zdaje sobie sprawę z tego, że z tego właśnie powodu, po uruchomieniu ogrzewania, w pomieszczeniu przez kilka dni unosi się nieprzyjemny zapach przypiekanego kurzu. Dodatkowo zanieczyszczenia rozprzestrzeniają się po całym mieszkaniu, co ma niekorzystny wpływ na nasz układ oddechowy i wyjątkowo szkodzi alergikom. Dlatego należy bardzo dokładnie oczyścić grzejnik, co ze względu na jego odległość od podłogi, a szczególnie od ściany,
nie zawsze jest łatwe. Do tego celu powinniśmy używać szczotki, która nie zarysuje lakierowanych powierzchni stalowych. Producent grzejników Purmo ma w swojej ofercie specjalną miękką szczotkę, która umocowana jest na długim i sprężystym drucie zakończonym wygodną rączką. Dzięki niej na pewno uda nam się dotrzeć
do wszystkich zakamarków i dobrze oczyścić cały grzejnik. Oprócz czyszczenia
na sucho, należy grzejnik umyć od zewnątrz. Oczywiście nie powinniśmy używać
w żadnym wypadku płynów żrących lub zawierających chociażby aceton, ponieważ mogą naruszyć powłokę lakierniczą urządzenia. W zupełności wystarczy umycie grzejnika ciepłą wodą z dodatkiem środków powszechnie stosowanych w domach do czyszczenia innych powierzchni. "Aby można było łatwiej dotrzeć pomiędzy płyty grzejnika, zaleca się zdjęcie osłony górnej potocznie nazywanej grillem i jego osłon bocznych. W przypadku grzejników Purmo C jest to bardzo łatwe, pewne kłopoty mogą mieć użytkownicy grzejnika płytowego Purmo V z dolnym zasilaniem. W tym przypadku przed zdjęciem osłony górnej należy ostrożnie odciągnąć do góry elementy zawieszenia mocujące grzejnik poprzez grill. Aby uniknąć przypadkowego zrzucenia grzejnika, warto żeby dla bezpieczeństwa robiły to dwie osoby." - radzi Roman Strzelczyk, kierownik działu technicznego firmy Rettig Heating, produkującej grzejniki i ogrzewanie podłogowe marki Purmo.

Odpowietrzamy grzejnik
"Warto odpowietrzyć instalację przed samym sezonem grzewczym, jeśli chcemy, aby prawidłowo funkcjonowała jesienią i zimą, czyli wtedy, kiedy jest nam najbardziej potrzebna." - radzi Roman Strzelczyk. Ważne jest to, że grzejniki Purmo możemy odpowietrzyć sami. Każdy grzejnik Purmo wyposażony jest w specjalne urządzenie - ręczny odpowietrznik umieszczony u góry grzejnika, który pozwala łatwo usunąć z niego powietrze. Dodatkowo w ofercie Purmo dostępne jest specjalne urządzenie, które zakłada
się na odpowietrznik. Urządzenie wyposażone jest w pokrętło ułatwiające odkręcenie odpowietrznika w grzejniku i plastikowy zbiorniczek, który wyłapie krople wody wypływające z instalacji. Odpowietrzanie grzejnika przy pomocy powyższego urządzenia pozwoli uniknąć ryzyka zalania podłogi wodą z instalacji grzewczej.
O zapowietrzeniu grzejnika świadczą dobywające się z niego hałasy: bulgotanie, świsty i szumy. Kolejnym objawem zapowietrzenia jest nierówne oddawanie ciepła, grzejnik jest cieplejszy u dołu i zimniejszy u góry.

Konserwujemy grzejnik
Wyczyszczony i odpowietrzony grzejnik powinien prawidłowo funkcjonować przez cały sezon grzewczy. Należy jedynie uważać żeby nie zarysować go, czy nie uszkodzić. Choćby
w czasie domowych porządków, kiedy możemy obić grzejnik odkurzaczem lub kijem od mopa. Jeśli już doszło do uszkodzenia lub zauważyliśmy na grzejniku zarysowanie, możemy sami je zamalować lakierem. "W Autoryzowanych Punktach Sprzedaży Purmo dostępne są lakiery do grzejników w sztyfcie z małym pędzelkiem. Przy ich pomocy sami zamalujemy wszystkie małe odpryski i zadrapania lakieru na grzejniku." - radzi Roman Strzelczyk. "Każde, najmniejsze nawet zarysowanie może doprowadzić do korozji i późniejszych wycieków. Dlatego trzeba od czasu do czasu uważnie obejrzeć grzejnik i poszukać ewentualnych miniodprysków i rys." - dodaje. Markowy grzejnik od renomowanego producenta, takiego jak Purmo, prawidłowo zainstalowany, a następnie odpowiednio konserwowany, będzie nam służył przez wiele lat.

Sprawdzamy instalację
Aby nasze grzejniki pracowały właściwie, należy zadbać o odpowiednią jakość i ilość wody w instalacji. O ile mieszkańcy budynków wielorodzinnych nie muszą się sami
o to martwić, o tyle właściciele domów jednorodzinnych muszą zadbać
o to we własnym zakresie. Po pracach związanych z konserwacją zewnętrznych elementów grzejników, należy sprawdzić pozostałe elementy instalacji a przede wszystkim skontrolować jakie ciśnienie panuje w instalacji. Jeśli jest obniżone
w stosunku do wartości przy jakiej pracowało w poprzednim sezonie oznacza
to, że musimy dopuścić wody. Małe spadki ciśnienia nie są niepokojące, ale jeżeli stwierdzimy znaczny spadek ciśnienia, oznacza to nieszczelność w instalacji wymagającą interwencji instalatora. Ciśnienie w instalacji grzewczej w domach jednorodzinnych najczęściej wynosi od 1 do 2 barów i odczytuje się je na manometrze zamontowanym w kotłowni.

źródło: http://www.meble.pl/

Piec i kocioł a ogrzewanie

2007-09-26T04:40:00.000-07:00

W artykule tym zastanowimy się nad tym, jakie ogrzewanie jest lepsze, a dokładniej -- które źródło ciepła wybrać -- piec, czy kocioł?

Dla wielu ludzi nie ma różnicy między tymi dwoma urządzeniami, więc warto na wstępie je rozróżnić.
Piec jest urządzeniem produkującym ciepło wykorzystywane bezpośrednio. Piecem jest kominek, farelka, piec kaflowy. Wszystkie te urządzenia dają ciepło, które zużywamy w miejscu wyprodukowania.
Z kolei kocioł produkuje nośnik ciepła, na przykład parę wodną lub gorącą wodę. Ta woda później jest wykorzystywana w innym miejscu, np. płynie rurami do grzejnika, w którym oddaje ciepło. Tak więc kominek z płaszczem wodnym, produkujący ciepłą wodę -- jest już kotłem...

Na tym polega zasadnicza i najprostsza do zrozumienia różnica między kotłem a piecem. Piec produkuje ciepło wykorzystywane w miejscu jego instalacji. Kocioł natomiast daje nośnik ciepła, który można wykorzystać w innym pomieszczeniu lub innym budynku (jak dzieje się w przypadku miejskiej sieci ciepłowniczej). Centralne ogrzewanie wiąże się nierozłącznie z kotłem.

Co więc jest lepsze - piec, czy kocioł?

Ze względu na koszty i trudność instalacji -- zdecydowanie piec. Poza kominem w zasadzie nic do niego dobudowywać nie trzeba.

Niestety piec daje ciepło tylko w miejscu instalacji. Z tego względu w każdym pokoju musielibyśmy mieć oddzielny piec, by ogrzać nimi całe mieszkanie czy dom. W takich sytuacjach raczej stosuje się centralne ogrzewanie z jednym źródłem ciepła -- kotłem.

Naturalnie instalacja kotła to większe wydatki. Konieczny jest zakup rur, grzejników, w przypadku większych urządzeń przygotowanie pomieszczenia na kotłownię i ew. zakup zbiornika na paliwo (w przypadku kotłów na olej opałowy i propan-butan). Z tego względu kocioł jest dużo droższy od pieca.

Jednym z coraz popularniejszych sposobów ogrzewania nowobudowanych domów jest instalacja kominka (z płaszczem wodnym lub bez) i dodatkowo kotła. Tym sposobem w najczęściej używanym pokoju ogrzewanie jest przy użyciu kominka (który pełni również funkcje dekoracyjne) a cały dom jest jeszcze dogrzewany w razie potrzeby przy użyciu gazowego lub olejowego kotła poprzez centralne ogrzewanie.

źródło: http://ogrzewanie.drewnozamiastbenzyny.pl/piec-kociol-a-ogrzewanie.php

Elektryczne piece akumulacyjne

2007-09-25T12:12:00.000-07:00

Nowoczesne elektryczne ogrzewacze akumulacyjne, zwane potocznie piecami akumulacyjnymi, to jedno z alternatywnych rozwiązań ogrzewania naszych domów, tam gdzie nie doprowadzono sieci gazowej albo ciepłowniczej. Do zasilania tych urządzeń stosuje się energię elektryczną, która jest pobierana w porze nocnej, a więc wtedy, gdy jej cena jest niższa. Aby ich instalacja była sensowna wymagane jest zainstalowanie tzw. dwutaryfowego licznika prądu.

Piecem akumulacyjnym jest każdy piec, który magazynuje energię a następnie oddaje ją przez określony czas. Do tej grupy należą więc np. nieużywane już praktycznie piece kaflowe. Obecnie określenie piec akumulacyjny jest praktycznie tożsame z elektrycznym piecem akumulacyjnym i na tym rodzaju pieca skupimy się w tym artykule.

Rodzaje pieców

Działanie nowoczesnego pieca akumulacyjnego polega na zamianie energii elektrycznej na energię cieplną, która następnie jest magazynowana i w razie potrzeby oddawana do ogrzania pomieszczenia, w którym zainstalowano piec.

Produkowane są dwa rodzaje tych urządzeń, różniących się sposobem oddawania (rozładowania) ciepła: są to piece statyczne oraz dynamiczne.

Piec statyczny

Prostszym w budowie oraz działaniu jest piec z rozładowaniem statycznym.
Ciepło akumulowane w piecu wydostaje się do ogrzewanego pomieszczenia w sposób naturalny, bez pomocy urządzeń mechanicznych.

Istnieje natomiast możliwość sterowania ilością tego powietrza, poprzez przysłony montowane na wylotach kanałów wylotowych ciepłego powietrza. Regulacja bimetaliczna otwarcia przysłon odbywa się automatycznie w zależności od stopnia rozładowania pieca, czyli ilości pozostałej w rdzeniu akumulacyjnym energii cieplnej.

Piece akumulacyjne z rozładowaniem statycznym, najczęściej ogrzewają pomieszczenia, w których nie ma specjalnych wymagań temperaturowych np. przedpokój oraz z powodu cichej pracy stosowane są do ogrzewania sypialni.

Piec dynamiczny

Bardziej zaawansowane technicznie są piece z rozładowaniem dynamicznym, gdzie do oddania ciepła do pomieszczenia stosuje się wentylator, a całością pracy począwszy od ogrzania rdzenia akumulacyjnego, aż do wydania ciepła sterują elektroniczne sterowniki.

Wewnątrz pieca akumulacyjnego zainstalowany jest czujnik temperatury, który w zależności od wartości nastawionej przez użytkownika odpowiednio steruje pracą pieca.

Aby jeszcze bardziej precyzyjnie można było wykorzystać energię zgromadzoną w rdzeniu akumulacyjnym, istnieje możliwość podłączenia do pieca czujnika tzw. pogodowego zainstalowanego na zewnątrz budynku oraz regulatora, na którym użytkownik ustawia odpowiednią temperaturę w pomieszczeniu oraz czas pracy (ładowania) pieca.

Po zaprogramowaniu sterownika, piec będzie oddawał tylko taką ilość energii cieplnej, jaka jest potrzebna do utrzymania żądanej temperatury w pomieszczeniu.

Tak, więc wentylator będzie wydmuchiwał ogrzane powietrze tylko, gdy dostanie sygnał od sterownika.

Jeżeli piec nie oddaje ciepła, wtedy otwory kanałów wylotowych są szczelnie zamknięte, a więc nie ma niepotrzebnych strat.

Niewykorzystane ciepło pozostaje w piecu, a dzięki temu nagrzewanie rdzenia w porze nocnej będzie krótsze i piec pobierze mniej energii elektrycznej.

Tego typu piece stosuje się do ogrzewania dużych pomieszczeń, gdzie ciągle przebywają ludzie np. salonów, pokojów dziennych.

Budowa i działanie

Podstawowym elementem każdego pieca akumulacyjnego jest element magazynujący ciepło – rdzeń akumulacyjny, wykonany z magnezytu, materiału bardzo dobrze zatrzymującego ciepło, który jest ogrzewany przez elektryczne grzałki. Ponadto w zależności od rodzaju pieca może być zamontowany wentylator, filtry powietrza oraz urządzenia niezbędne do sterowania jego pracą.

Całość znajduje się w obudowie. Dla uzyskania dobrej szczelności cieplnej oraz zabezpieczenia przed poparzeniem się użytkowników, stosuje się wielowarstwową izolację cieplną.

Piece akumulacyjne wytwarzane są w wersji stojącej oraz wiszącej, jednak z powodu znacznego ciężaru wymagają specjalnego mocowania.

Aby eksploatacja tych urządzeń była bezpieczna, należy dokładnie zapoznać się z instrukcją obsługi i stosować się do niej.

źródło: http://www.info-ogrzewanie.pl

Ogrzewanie powierzchni mieszkalnej za pomocą kominka

2007-09-20T00:21:00.000-07:00

Kominki mogą pracować w systemie centralnego ogrzewania jako główne lub dodatkowe źródło ciepła. Ponieważ, czas spalania drewna w kominku jest ograniczony do kilkunastu godzin, więc wymaga on systematycznej obsługi, a to niestety w większości wypadków dyskwalifikuje go jako podstawowe ogrzewanie domu.

W ogrzewaniu kominkowym czynnikiem grzewczym może być powietrze lub woda.

Ogrzewanie powietrzem

Do ogrzewania powietrzem stosuje się głównie kominki zamknięte. Powietrze opływając wokół wkładu lub kasety ogrzewa się, a następnie kanałami jest rozprowadzane do poszczególnych pomieszczeń.

Rozprowadzenie może nastąpić samoczynnie poprzez konwekcję, czyli unoszenie się gorącego powietrza ku górze. Niestety system ten ma zastosowanie tylko w niewielkich instalacjach grzewczych, ponieważ powietrze jest rozprowadzane na odległość ok.3 m od kominka. Niewątpliwą jego zaletą jest niezawodność, bo nie jest zasilany energią elektryczną.

W systemach ogrzewania powietrznego najczęściej do rozprowadzania powietrza stosuje się specjalnie wygłuszoną turbinę elektryczną, która wymusza przemieszczanie się ogrzanego powietrza.

W systemie tym turbina może być umieszczona pod urządzeniem grzewczym lub nad nim. Turbina nadmuchowa umieszczona pod wkładem tłoczy zimne powietrze, które ogrzewa się przepływając obok elementu grzejnego. W ten sposób przez układ przechodzi do 150 m³/h ogrzanego powietrza.

Bardziej wydajna jest turbina umieszczona nad kominkiem, która rozprowadza do 600 m³/h powietrza. W tym układzie turbina zasysa gorące powietrze i przepycha go do kanałów rozprowadzających.

Stosując ogrzewanie powietrzne należy stworzyć możliwość powrotu powietrza schłodzonego z pomieszczeń ogrzewanych do pomieszczenia, gdzie znajduje się kominek.

Ogrzewanie wodne

Kominki można stosować do zasilania instalacji centralnego ogrzewania tradycyjnego oraz podłogowego. Wymaga to zastosowania wkładu z płaszczem wodnym, gdzie woda nagrzewa się opływając element grzejny, a następnie zasila układ centralnego ogrzewania. Najczęściej ogrzewanie takie stosowane jest jako dodatkowe. Gdy temperatura wody dopływającej z kominka spadnie do wartości zadanej automatyczny układ włącza kocioł gazowy, olejowy albo elektryczny. Układ ten pracuje z wymuszonym obiegiem wody. Kominki jako urządzenia grzewcze na paliwa stałe mogą pracować tylko w instalacjach typu otwartego, z otwartym naczyniem wzbiorczym. Dodatkowo trzeba pamiętać, że nie wszystkie kotły gazowe i olejowe mogą pracować w takiej instalacji.

Ogrzewanie kominkiem z płaszczem wodnym daje możliwość sterowania spalaniem drewna, a tym samym wydajnością urządzenia. Do tego celu stosuje się wentylator ze zmienną prędkością obrotową. W zależności od zapotrzebowania wentylator sterowany elektronicznie podaje odpowiednią ilość powietrza do paleniska.

źródło: http://www.info-ogrzewanie.pl

Piece gazowe - stojące i wiszące

2007-09-19T13:45:00.000-07:00

Piec gazowy to najwygodniejsze źródło ciepła dla gospodarstwa domowego. Ze względu na sposób montażu piece gazowe dzieli się na stojące i wiszące. Jednak nie tylko sposób montażu je różni.

Piece stojące jak sama nazwa najlepiej ustawić w oddzielnym pomieszczeniu. Ponieważ są wyposażone w żeliwny wymiennik są stosunkowo ciężkie, ale za to trwalsze niż piece wiszące. W związku z tym, że wiele elementów instalacji znajduje się poza kotłem kotły stojące uchodzą za mniej awaryjne.

Natomiast piece wiszące są wyposażone we wszystkie elementy niezbędne do prawidłowego funkcjonowania instalacji grzewczej. Niewątpliwą zaletą tych urządzeń jest wyposażenie ich w palniki o płynnej regulacji mocy, co pozwala na szybkie dopasowanie wydajności do potrzeb. Ponadto są tańsze niż piece stojące.

źródło: http://www.info-ogrzewanie.pl/

Wybieramy grzejnik

2007-09-17T13:37:00.000-07:00

Wybór grzejnika do domu nie jest prostą sprawą. Aby podjąć właściwą decyzję, pod uwagę należy wziąć rodzaj instalacji grzewczej, materiał z którego jest ona wykonana oraz parametry instalacji. Grzejnik powinien zarówno dobrze grzać jak i estetycznie wyglądać.

Dla instalacji otwartej współpracującej z kotłem na paliwa stałe najlepszym rozwiązaniem są członowe grzejniki żeliwne. Instalacja zamknięta pozwala na dowolność w wyborze rodzaju grzejników. Materiał, z którego wykonana jest instalacja centralnego ogrzewania narzuca stosowanie odpowiedniego rodzaju grzejników. Zgodnie z normą PN-93/C-04607, należy unikać stosowania w jednej instalacji c.o. grzejników aluminiowych i grzejników lub wymienników oraz elementów kotła, a także rur wykonanych z miedzi. Powoduje to przyspieszone niszczenie instalacji. Zmiany te można opóźnić stosując odpowiednie środki chemiczne (zwane inhibitorami)opóżniające powstawanie korozji oraz przekładki dielektryczne w miejscu łączenia miedzi z innym materiałem. Grzejniki stalowe, miedziane i żeliwne mogą pracować przy każdej instalacji.

Na wybór grzejnika mają wpływ także parametry instalacji. Moc grzejników producenci uzależniają od czynników takich jak: temperatura wody zasilającej, temperatura wody powrotnej oraz wewnętrzna temperatura pomieszczenia. Najczęściej stosowanymi grzejnikami w instalacjach centralnego ogrzewania są grzejniki stalowe płytowe i grzejniki konwektorowe. Charakteryzują się małą pojemnością wodną, małą bezwładnością cieplną, estetycznością oraz możliwością łatwego montażu.

Grzejniki stalowe płytowe (panelowe)
Grzejniki płytowe zalecane są do instalacji, w której jest wymuszony obieg wody. Można je stosować również w instalacjach grawitacyjnych, ale należy wówczas pamiętać o tym, że wszystkie zamontowane grzejniki powinny być płytowe. Grzejniki można łączyć z instalacją wykonaną ze stali, miedzi lub tworzywa. Przy połączeniu z instalacją miedzianą nie można zapomnieć o zastosowaniu inhibitorów korozji
i przekładek dialektrycznych.

Gdy instalacja jest wykonana z sieciowanego polietylenu lub polibutylenu należy zastosować barierę antydyfuzyjną, która ogranicza przenikanie tlenu do wody. Grzejniki stalowe płytowe charakteryzują się małą pojemnością wodną, niską wagą, są estetyczne. Mają małą bezwładność cieplną, dzięki której szybko po włączeniu kotła odczuwalny jest wzrost temperatury. Niewielka głębokość zabudowy i możliwość stosowania grzejników o tej samej mocy ale różnej wielkości pozwala na dowolną aranżację wnętrz. Grzejniki płytowe mają dwucyfrowe oznaczenia, pierwsza liczba informuje o liczbie płyt a druga o liczbie ożebrowania, np. typ 11 oznacza grzejni jednopłytowy z ożebrowaniem, 20 - grzejnik dwupłytowy bez ożebrowania.

Grzejniki konwektorowe
Grzejniki konwektorowe należą do urządzeń ogrzewania bezpośredniego. Popularność zyskują dzięki możliwości szybkiego ogrzania pomieszczenia zaraz po włączeniu pieca. Zawdzięczają to zastosowaniu wewnątrz elementu grzejnego, który ogrzewa bezpośrednio powietrze, które następnie unosząc się w górę ogrzewa otoczenie. Ich zaletą są również niewielkie wymiary, mała waga, łatwość montażu. Mają małą pojemność wodną, dzięki której doskonale sprawdzają się ze zautomatyzowaną instalacją grzewczą. Nowoczesne konwektory posiadają też na wyposażeniu regulatory umożliwiające utrzymanie nastawionej temperatury. Konwektory mogą być stosowane przede wszystkim jako dodatkowe źródło ogrzewania np. w korytarzach, sklepach oraz jako główne źródło ogrzewania w domkach działkowych, gdzie świetnie spełniają swoją rolę. Większą pojemność wodną, większą bezwładnością cieplną charakteryzują się grzejniki członowe. Są one jednak najlepszym rozwiązaniem dla domu, w którym zainstalowano grawitacyjny system ogrzewania lub kocioł węglowy.

Grzejniki członowe
Konstrukcja wszystkich grzejników członowych jest podobna. Różni je materiał, z którego zostały wykonane. Zbudowane są z jednakowych elementów zwanych członami lub ogniwami, które są połączone ze sobą za pomocą złączek. Należą do grupy grzejników typu konwekcyjnego, tzn. takich, w których udział ilości ciepła oddawanego na drodze konwekcji swobodnej wynosi ponad połowę.

żeliwne
Właściwości żeliwa sprawiają, że są odporne na korozję, uszkodzenia mechaniczne, zmiany ciśnień wody. Cechą charakterystyczną grzejników żeliwnych są małe opory hydrauliczne, dlatego są najlepszym rozwiązaniem dla systemów grawitacyjnych z kotłem węglowym. Nie powinno się ich stosować w instalacjach zautomatyzowanych wyposażonych w grzejnikowe zawory termostatyczne. Związane jest to z czasem reakcji grzejników na zapotrzebowanie na ciepło. Duża pojemność wodna grzejników i mała przewodność cieplna żeliwa są przyczyną dużej bezwładności cieplnej.

Oznacza to, że grzejniki długo trzymają ciepło i powoli się nagrzewają. Można je łączyć z rurami instalacyjnymi z każdego rodzaju materiału: miedzi, stali, tworzyw sztucznych.

stalowe
Z wyglądu przypominają żeliwne, mają tak samo dużą pojemność ale nagrzewają się szybciej. Nie nadają się także do układów zautomatyzowanych a ich moc cieplna jest najmniejsza w porównaniu z pozostałymi rodzajami grzejników. Grzejniki członowe stalowe zbudowane są podobnie jak żeliwne. Różnią się jednak liczbą kanałów pionowych. Wykonywane są jako grzejniki wielosłupowe o mniejszej szerokości ogniwa.

aluminiowe
Są estetyczne, lekkie, mają małą powierzchnię czołową.Posiadają wysoką przewodność cieplną i małą pojemność wodną. Wykonywane są z profili aluminiowych wytłaczanych, występują również jako odlewy ciśnieniowe lub układy mieszane. Aby zintensyfikować proces oddawania ciepła, mają wyprofilowane wloty i wyloty powietrza. Temperatura wody grzewczej dla tego typu grzejników nie może przekraczać 90 - 95°C, a ciśnienie 0,6 MPa. Powinny więc być stosowane wraz z zamkniętym systemem niskotemperaturowym, zabezpieczonym naczyniem wzbiorczym. Grzejniki te bardzo dobrze współpracują ze zautomatyzowanymi instalacjami wyposażonymi w zawory termostatyczne. Można je stosować w instalacjach z rurami stalowymi lub z tworzywa sztucznego.
Na rynku pojawiają się wciąż nowe grzejniki, które mają nowy, niezwykle estetyczny wygląd i udoskonalone schematy działania. Warto śledzić rynkowe nowinki, bo można przeoczyć ciekawe i nowe rozwiązania.

opracowanie: Redakcja

zdjęcia: Terma, Zehnder,Fondital,InstalP,KFA,Viadrus
źródło: http://www.e-mieszkanie.pl/cieplo,510.htm

Kominek w drewnianym domu

2007-09-16T12:17:00.000-07:00

Czy kominka w drewnianym domu należy się bać?

Nie! Ale tylko wtedy, gdy zostanie właściwie wykonany, a właściciele będą umiejętnie w nim palić.

Od kominka zajął się niejeden dom. Dodajmy - od kominka niewłaściwie zamontowanego i użytkowanego. Inaczej fireplace nie byłby tak oczywistym wyposażeniem domów w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, mimo że większość z nich ma konstrukcję drewnianą.
Gdzie jest zatem tajemnica bezpieczeństwa? Przede wszystkim we właściwym wykonaniu kominka oraz dobrym, zbudowanym zgodnie z przepisami kominie. Ale także w poprawnej eksploatacji, bo i tu, niestety, bardzo często zdarzają się błędy.

Jaki kominek
Do domów drewnianych zdecydowanie najlepsze są kominki zamknięte, czyli takie z wkładem lub kasetą kominkową. Dobrze zbudowany kominek z wkładem gwarantuje pełne bezpieczeństwo użytkowania: można w nim napalić, zamknąć drzwiczki i spokojnie wyjść z domu.

Tradycyjne kominki otwarte są jak ognisko. Strzelające z ich paleniska iskry mogą łatwo zaprószyć ogień. Przyczyną pożaru może być również żar z kominka, więc o pozostawieniu otwartego kominka "bez dozoru" raczej nie powinno być mowy.

Bezpieczna obudowa
Co gwarantuje bezpieczną eksploatację kominków zamkniętych? Po pierwsze - właściwie wykonana obudowa. A to dlatego, że wkład bądź kaseta kominkowa nagrzewają się nawet do 400°C, a więc nigdzie nie mogą stykać się bezpośrednio z elementami palnymi, bo bardzo łatwo mogłyby spowodować pożar. Najbezpieczniej obudowy kominków wykonywać z materiałów niepalnych, takich jak cegła, kamień czy kafle ceramiczne. Można stosować również do zabudowy specjalny rodzaj płyt g-k o zwiększonej odporności ogniowej bądź drewno. Ale uwaga! - wszystkie elementy wewnątrz obudowy muszą mieć odpowiednią izolację termiczną () - najlepiej z wełny mineralnej do zastosowań kominkowych z warstwą folii aluminiowej chroniącą zarówno samą obudowę, jak i przylegające do kominka ściany przed nadmiernym nagrzewaniem. Wełna ta znosi bez problemu temperaturę powyżej 250oC. Zastosowane w obudowie elementy drewniane najlepiej osłonić podwójną warstwą takiej izolacji.

Po drugie - obudowa kominka powinna być chroniona przed przegrzaniem, dlatego trzeba zapewnić sprawne odprowadzanie z niej ciepła. W tym celu wkład musi być zamontowany w taki sposób, aby zapewniony był dopływ powietrza do obudowy od dołu, a w górnej części okapu muszą być wycięte otwory (a w nich zamontowane kratki z materiałów niepalnych: mosiądzu, stali czy aluminium), przez które część wydzielanego ciepłego powietrza dostaje się do pomieszczenia, w którym stoi kominek ().

Między ścianą a kominkiem
Jeśli kominek ma stanąć przy ścianie z materiałów palnych, trzeba między nimi postawić ściankę ochronną - murowaną lub z płyt g-k o podwyższonej odporności ogniowej, wyłożoną od strony kominka izolacją ze specjalnej wełny mineralnej pokrytej folią aluminiową. Izolację układa się tak, aby folia była od strony wkładu (w1). Zaleca się, by na całej wysokości paleniska izolacja miała podwójną grubość.
Należy też zwrócić uwagę na to, by przestrzeń między ścianą palną a ścianką ochronną była dobrze wentylowana, a więc powietrze musi mieć do niej dostęp od dołu i od góry. Najłatwiej to zapewnić, wycinając otwór w dolnej oraz w górnej części dostawionej ścianki - pod wkładem kominkowym i pod sufitem. Innym rozwiązaniem jest wykonanie małych otworów z zamontowanymi w nich kratkami poza obudową kominka, ale według tej samej zasady: jedna kratka przy podłodze, druga pod sufitem.
Uwaga! Dodatkowa ścianka ochronna nie jest konieczna, jeśli zamiast kominka wybierzemy wolno stojący piec zwany kozą - za ochronę wystarczy wtedy przykręcony do ściany palnej metalowy ekran. Należy jednak zachować bezpieczną odległość urządzenia od takiej ściany - zgodnie z zaleceniem producenta, który też określa zawsze minimalne wymiary ekranu.

Dobry komin
Temperatura dymu z kominka osiąga około 500°C, a w razie zapalenia się sadzy może nawet przekroczyć 1000°C. Dlatego do kominka potrzebny jest bardzo dobry komin:

• odporny na wysoką temperaturę, to znaczy zbudowany z trwałych i niepalnych materiałów: z elementów ceramicznych albo dwupłaszczowych rur z izolacją termiczną;

• szczelny, zatem wszystkie elementy komina muszą być ze sobą dokładnie połączone, a rura znajdująca się w czopuchu, łącząca kominek z kominem, musi być podłączona tak, by mogła swobodnie zmieniać długość pod wpływem zmian temperatury;

• prowadzony pionowo na całej swojej długości, co jest gwarancją dobrego ciągu (dopuszczalne są co najwyżej dwa odchylenia od pionu, ale nie większe niż o kąt 30o);

• odpowiednio duży:
- minimalny przekrój 14×14 cm lub średnica 15 cm, jeśli jest to komin okrągły,
- minimalna wysokość - 4 m;

• wyprowadzony na odpowiednią wysokość ponad dach (w2):
- co najmniej 60 cm powyżej kalenicy, jeśli dach jest płaski (ma kąt nachylenia mniejszy niż 12o) lub gdy jest stromy, ale ma pokrycie łatwopalne (np. gont lub strzechę),
- co najmniej 30 cm od powierzchni dachu stromego z pokryciem niepalnym;

• z zabezpieczonym wylotem - jeśli dach ma pokrycie palne (gont lub strzecha), bezpiecznie jest przykryć komin siatką przeciwiskrową;

• wyposażony w wyczystkę, czyli wykonany w dolnej części komina otwór, który umożliwia czyszczenie komina;

• usytuowany w bezpiecznej odległości od elementów palnych, a więc zgodny z normą PN-EN 1433 "Kominy wymagania ogólne", a ponadto spełniający dodatkowe warunki w zależności od materiału, z jakiego komin jest wykonany.

I tak:
- jeśli jest to komin stalowy, odległość ta musi być zgodna z indywidualnym zaleceniem dotyczącym konkretnego modelu komina, podawanym jako symbol Cxx. Na przykład "C50" oznacza, że odległość zewnętrznej powierzchni komina od materiałów palnych powinna wynosić minimum 50 mm;
- jeśli to komin murowany bądź wykonany z kształtek ceramicznych, minimalna odległość od wewnętrznej ścianki komina do elementów palnych to 16 cm (tak podają przepisy francuskie i większość wykonawców do nich właśnie się stosuje).
Kanały rozprowadzające ciepłe powietrze

Nic nie stoi na przeszkodzie, aby ciepłem z kominka ogrzewać także inne pomieszczenia w domu drewnianym. W tym celu najlepiej zamontować system dystrybucji gorącego powietrza, czyli specjalne kanały do jego rozprowadzania.

Do rozprowadzania gorącego powietrza z kominka można stosować wyłącznie kanały z izolowanych przewodów aluminiowych. Niektórzy fachowcy dla zwiększenia bezpieczeństwa i wydajności systemu stosują następujące rozwiązania:
• przewody na poddaszu nieużytkowym dodatkowo izolują wełną mineralną,
w wokół przewodów przechodzących w ścianach palnych wykonują izolowaną zabudowę; przestrzeń między przewodami a ekranem zapewnia stałą wentylację i odprowadzanie ciepła (w4),
• wyloty ciepłego powietrza w pomieszczeniach umieszczają w odległości co najmniej 0,5 m od elementów palnych (chodzi o odległość, jaką musi pokonać strumień ciepłego powietrza do elementu palnego, a nie odległość elementów palnych od izolowanego i wentylowanego przewodu transportującego ciepłe powietrze; w5). Na zakończeniach wylotów znajdujących się w górnej części pomieszczenia najlepiej umieszczać kratki z żaluzjami skierowanymi w dół.

Właściwa eksploatacja
Aby kominek nie stał się przyczyną nieszczęścia, trzeba zapewnić jego bezpieczną eksploatację. Przede wszystkim należy zadbać o to, aby posadzka przed kominkiem, na długości co najmniej 50 cm, była wykonana z materiałów niepalnych (np. kamienia lub płytek ceramicznych), tak aby strzelające iskry lub rozżarzone kawałki drewna nie spowodowały pożaru.

Przedmioty wykonane z materiałów łatwopalnych (np. meble, firanki, sprzęt TV) powinny być oddalone od kominka o ok. 80 cm.
Kto decyduje się na zbudowanie w domu drewnianym kominka otwartego (co stanowczo odradzamy), powinien pamiętać, aby po rozpaleniu nigdy nie pozostawiać go bez opieki.

W kominku palimy tylko drewnem suchym. Zawilgocone po pierwsze daje znacznie mniej ciepła ("wędzi się", zamiast palić), po drugie - jest dla kominka niewskazane, ponieważ podczas jego spalania wydzielają się smołowate frakcje, które osiadają na wewnętrznych ścianach komina i jeśli nie jest on regularnie czyszczony, grożą zapaleniem.

Uwaga! Według przepisów komin do kominka powinien być czyszczony minimum 4 razy w roku. Towarzystwa ubezpieczeniowe sprawdzają, czy tak było, gdy dochodzi do pożaru budynku: mogą więc uchylać się od wypłacenia odszkodowania, jeśli ekspertyzy wykażą, że pożar był wynikiem zaniedbań w tym względzie.

Kominek potrzebuje powietrza

Kominki zamknięte - czyli takie z wkładem lub kasetą - zużywają do wytworzenia 1 kW mocy grzewczej od 6 do 8 m3 powietrza na godzinę. A zatem kominek o mocy 10 kW może zużyć w ciągu godziny nawet
80 m3 powietrza. To dużo. Dlatego do kominka trzeba koniecznie doprowadzić specjalny kanał, którym powietrze do spalania będzie dostarczane bezpośrednio z zewnątrz (najczęściej ukrywa się go w podłodze lub przeprowadza bezpośrednio przez ścianę zewnętrzną, przy której stoi kominek). Jeśli tego zabraknie, a w domu są szczelne okna, to podczas palenia w kominku w pomieszczeniu będzie powstawać silne podciśnienie, które może zasysać do wnętrza zanieczyszczone powietrze z kanałów wentylacji grawitacyjnej lub powodować wydostawanie się do pomieszczenia dymu z paleniska.

Komin do kominka

Do kominka najlepsze są kominy gotowe - ceramiczne lub stalowe.
Ich postawienie jest o wiele prostsze niż wymurowanie komina z cegieł.
W kominach ceglanych łatwiej o takie błędy jak niedokładne wypełnienie spoin między cegłami (częsta przyczyna nieszczelności komina) czy też źle dobrany przekrój komina.
A jeśli kominek zamierzamy podłączyć do komina murowanego?
Wtedy dla bezpieczeństwa oraz komfortu użytkowania trzeba w takim kominie zainstalować wkład stalowy. Będzie on stanowił dodatkowe zabezpieczenie komina przed nadmiernym nagrzewaniem, a ponadto zapewni jego szczelność.

Ile wazy kominek?

Przeciętny kominek (wkład + obudowa) waży około 500 kg, ale są i takie, których ciężar przekracza tonę. Dlatego element, na którym ma stanąć kominek (podłoga na gruncie czy też strop), musi mieć wystarczającą nośność. Jeżeli nie jesteśmy pewni, jak to jest w naszym domu, warto zapytać o to architekta. Może się bowiem okazać, że aby zbudować kominek, najpierw trzeba będzie wzmocnić strop lub fundament.

Wkład kominkowy - "serce" każdego kominka zamkniętego
Fot.: EKOKOMINKI-KFD

Obudowę kominka
powinno się od wewnątrz wyłożyć specjalnymi płytami z wełny mineralnej. Zapobiegną one nadmiernemu nagrzewaniu się obudowy
od rozgrzanego wkładu kominkowego
Fot.: Jerzy Gumowski

Duże kratki w górnej części obudowy kominka służą do odprowadzania z niej ciepła. Te mniejsze, umieszczone wyżej, wentylują przestrzeń
pod stropem (tzw. komorę dekompresyjną)

Fot.: GODIN

Drewniana belka lub krokiew "przytulona" do komina
grozi pożarem, zwłaszcza gdy w kominie zapalą się sadze, bo wtedy temperatura
w kominie może przekroczyć nawet 1000°C

Fot.: Wojciech Surdziel

Wodne ogrzewanie podłogowe – komfort na który Cię stać

2007-09-12T02:39:00.000-07:00

Aktualnie najlepszym systemem ogrzewania pomieszczeń jest wodne ogrzewanie podłogowe. Jest to system zapewniający bardzo komfortowe warunki i duże oszczędności energetyczne.

Najlepszym urządzeniem dostarczającym energii cieplnej jest zdecydowanie pompa ciepła. Pompa ciepła jest urządzeniem pozyskującym większość energii ze środowiska zupełnie za darmo. Wykorzystując pompę ciepła nie płacisz za 100% energii jak w wypadku kotłów gazowych, olejowych czy ogrzewania elektrycznego, lecz tylko za 15-25% co znacznie obniża koszty ogrzewania.

Jednak jak widać na powyższym wykresie dopiero połączenie pompy ciepła z ogrzewaniem podłogowym daje najwyższe oszczędności. Czym to jest spowodowane? Pompa ciepła pobierając energię z wody o temp kilku stopni przy grzejnikach niskotemperaturowych oddaje energie w temperaturze ok. 60^oC, natomiast przy ogrzewaniu podłogowym najwyższa temperatura jaką potrzebujemy to 45^oC przy temperaturze zewnętrznej –25^oC natomiast wiosną i jesienią temperatura wody w ogrzewaniu podłogowym mieści się w granicach 25-35^oC co powoduje zwiększenie sprawności pompy ciepła nawet do 8. Dzięki temu pompa ciepła mając mniejszą różnicę temperatur pomiędzy dolnym i górnym źródłem pobiera mniej energii elektrycznej, a w ostatecznym rezultacie zmniejsza koszty ogrzewania.

Ogrzewanie grzejnikowe

· Średnia temp. w pomieszczeniu wynosi 22^oC.

· W obu systemach temperatura na wysokości przebywania ludzi wynosi 20^oC.

· Po nogach czuję się niezbyt przyjemny chłód.

· Oddycha się niezdrowym za suchym i za ciepłym powietrzem.

· Występowanie zjawiska krążenia kurzu i bakterii

· Niekorzystny rozkład temperatury

· Przy zastosowaniu pompy ciepła, zbyt niska wydajność pompy ze względu na wysoką temperaturę wody zasilającej (70 - 80^oC).

· Grzejniki zamontowane na ścianach nie zawsze wyglądają estetycznie.

· Po kilkunastu latach eksploatacji grzejniki trzeba będzie wymienić na nowe.

Ogrzewanie podłogowe

· Średnia temp. w pomieszczeniu wynosi 19^oC.

· Po nogach czuję się przyjemne ciepło.

· Oddycha się chłodniejszym i wilgotniejszym a zarazem zdrowszym powietrzem.

· Utrzymuje się stała wilgotność i jonizacja powietrza.

· Optymalny rozkład temperatury w pomieszczeniu

· Możliwość obniżenia temperatury powietrza o kilka ^oC dla osiągnięcia wymaganego komfortu cieplnego.

· Minimalizacja pojemności wodnej układu

· Przy zastosowaniu pompy ciepła, bardzo dobra wydajność ze względu na niską temperaturę wody zasilającej (30 - 45^oC).

· Instalacja długowieczna, żywotność jej jest równoważna żywotności budynku.

Kompetencja w dziedzinie systemów grzewczych

W dzisiejszych czasach oferowane są najróżniejsze systemy. Jednakże dokładniejsze ich porównanie pozwala bardzo prędko dostrzec występujące między nimi decydujące różnice: czy cały układ grzewczy został zaprojektowany tak, by zapewnić maksymalne bezpieczeństwo, czy oferuje on Państwu oczekiwaną wygodę, czy został rzeczywiście zaprojektowany dla osiągania najniższych kosztów eksploatacji? Czy zoptymalizowano cały system (pompę ciepła lub kocioł, system ogrzewania) pod względem żywotności oraz uzyskania najwyższej wydajności? Czy materiały użyte do wykonania instalacji są najwyższej jakości?

Wykonanie grzejnika podłogowego wymaga dużej staranności i musi być poprzedzone obliczeniem wielu parametrów (projektowanie przy pomocy programów komputerowych), gdyż koszt ewentualnych napraw po zakończeniu prac będzie wysoki. Jednak trwałość poprawnie wykonanej podłogi grzejnej przekracza 50 lat.

Podsumowując najważniejsze cechy ogrzewania podłogowego to:

* oszczędność energii dzięki możliwości obniżenia temperatury powietrza w pomieszczeniach o ok.2-3°C na skutek odczucia "ciepłej podłogi" i przekazywania ciepła do stóp. Prawidłowo wykonane ogrzewanie podłogowe nie tylko zapewnia odpowiednią temperaturę, ale powoduje też zmniejszenie kosztów ogrzewania o ok. 30%;

* wysoka estetyka wnętrz możliwa jest za sprawą swobodnej aranżacji wystroju pomieszczeń (np. ustawienia mebli), która nie jest ograniczona grzejnikami zamontowanymi na ścianach;

* zmniejszenie cyrkulacji kurzu, na skutek ograniczenia konwekcyjnych ruchów powietrza (alergia)

* komfort cieplny nie spotykany przy żadnym innym systemie ogrzewania.

źródło: http://spednet2000.republika.pl

Cała prawda o pompach ciepła

2007-09-11T09:12:00.000-07:00

Artykuł ten ma za zadanie wyjaśnienie, czym tak naprawdę jest pompa ciepła i czy opłaca się jej montaż i używanie...

Co to takiego "pompa ciepła"?

Pompa ciepła jest urządzeniem działającym na tej samej zasadzie, jak lodówka czy klimatyzator. Jej celem nie jest jednak odebranie ciepła od owoców czy jogurtów schowanych w lodówce ale dostarczenie ciepła, czyli to, co lodówka robi na wymienniku umieszczonym z tyłu.

Zadaniem pompy ciepła jest "wyciągnięcie" ciepła z miejsca, w którym zamontowany jest "zimny" wymiennik ciepła, przy niskiej temperaturze a następnie jego przekazanie w wyższej temperaturze na "gorącym" wymienniku.

Wymiennik "zimny" instalowany jest w gruncie, albo powierzchniowo na małej głębokości, albo w jednym lub kilku głębokich odwiertach. I stamtąd pobierane jest właśnie ciepło.

W pewnych sytuacjach pompą ciepła będzie również klimatyzator. Niektóre urządzenia tego typu mają możliwość pracy grzewczej.

Czy pompa ciepła sie opłaca?

Pompa ciepła jest alternatywą dla ogrzewania elektrycznego. W porównaniu do tego źródła ciepła opłaca się bardzo. Bo pompa ciepła dostarcza znacznie więcej ciepła niż pobiera energii elektrycznej. W przypadku dobrych urządzeń może być to nawet kilkanaście razy więcej, zazwyczaj jednak jest to 4-5 razy.

Z tego względu biorąc pod uwagę same koszty eksploatacji, jest znacznie tańsza niż zwykłe ogrzewanie elektryczne.

Porównanie z ogrzewaniem gazowym na gaz ziemny czy na olej opałowy jest już znacznie trudniejsze, bo znać trzeba ceny oleju / gazu i energii elektrycznej u konkretnego odbiorcy.

Jeszcze wziąć pod uwagę należy koszt instalacji pompy ciepła, który niski nie jest...

źródło: http://ogrzewanie.drewnozamiastbenzyny.pl/

Kominek w domu

2007-09-10T03:28:00.000-07:00

Kominki stają się coraz bardziej popularne. Obecnie często projektanci umieszczają w planie budynku miejsce na kominek. Można to miejsce wykorzystać instalując kominek funkcjonalny (ogrzewający pomieszczenie a nawet cały dom) lub dekoracyjny nie posiadający wysokich parametrów grzewczych.

Kominek otwarty (bez wkładu kominkowego) idealnie nadaje się jako element dekoracyjny. Można delektować się widokiem żywego płomienia, słyszeć trzask iskier, poczuć zapach palonego drewna. Trzeba jednak pamiętać, że instalacja kominka otwartego ze względów bezpieczeństwa jest bardziej skomplikowana. Kominek otwarty szybko tez traci właściwości grzewcze.

Kominki z zamykanymi wkładami grzewczymi mogą być równie piękne jak kominki otwarte. Ich największą zaletą jest większa moc grzewcza. Mogą ogrzewać nie tylko salon, ale również cały dom (system DGP).

Aby kominek spełnił swoją funkcję grzewczą powinien posiadać odpowiednią moc grzewczą (1 kW mocy nominalnej kominka ogrzewa ok. 23 m3). Średnie zużycie drewna nie powinno być mniejsze jak 2-4 kg/h, temperatura spalin nie powinna przekraczać 380 stopni C, zaś czas pracy kominka bez uzupełnienia opału powinien wynosić minimum 9 h.

Ściany grzewcze poziome

2007-09-05T10:04:00.000-07:00

Proste wzornictwo, nie rzucające się w oczy, nie wymagające wnęk. Wysoka wydajność grzewcza już przy niewielkich rozmiarach, duży udział ciepła konwekcyjnego, krótki czas nagrzewania.

Wysokości od 140 do 1400mm i długości od 500 do 6000mm. Do wyboru z eleganckimi osłonami lub ozdobnymi, kwadratowymi otworami.

Ściany grzewcze pionowe

2007-09-02T13:03:00.001-07:00

Proste, eleganckie, nie rzucające się w oczy wzornictwo, doskonale nadające się do zastosowania w niemal każdej sytuacji.
Wyjątkowo duża wydajność grzewcza już przy najmniejszych wymiarach. Dzięki niewielkiej pojemności wodnej i dobrej regulacji ściany grzewcze Kermi są bardzo ekonomiczne. Pozwalają one na szybkie i dokładne dopasowanie temperatury do aktualnych potrzeb użytkownika. I tak np. idealnie nadają się one do klatek schodowych, holi, toalet, kuchni, przedpokoi. Dzięki możliwości występowania w bardzo wielu wymiarach potrafią idealnie dopasować się do każdego pomieszczenia. Występują w wysokościach 600 do 3600mm. Do wyboru z eleganckimi osłonami lub bez.

źródło: http://www.kermi.pl

Na węgiel i drewno

2007-09-01T07:28:00.000-07:00

Ogrzewanie domu paliwami stałymi znowu staje się modne. Przede wszystkim ze względów ekonomicznych.

Producenci współczesnych kotłów na paliwa stałe prześcigają się w oferowaniu rozwiązań coraz nowocześniejszych, bezpieczniejszych i wygodniejszych w obsłudze. W odróżnieniu od starszych modeli nowe cechują się wyższą sprawnością, możliwością automatycznej regulacji procesu spalania i wydłużonym czasem spalania paliw. Ponadto ich spaliny zawierają znacznie mniejsze ilości tlenku węgla, azotu, dwutlenku siarki i pyłów, więc nie są tak szkodliwe dla środowiska. Wszystkie nowoczesne kotły na paliwa stałe mogą być montowane jako podstawowe źródło ciepła w instalacji centralnego ogrzewania lub jako urządzenie dodatkowe wspomagające pracę kotła na gaz. Mogą też z powodzeniem zastąpić dość drogi obecnie w użytkowaniu kocioł olejowy.

Wybieramy paliwo

Planując ogrzewanie domu kotłem na paliwa stałe, należy najpierw podjąć decyzję, jakie to ma być paliwo, a dopiero potem określić rodzaj kotła. Wynika to stąd, że każdy z producentów podaje rodzaj paliwa podstawowego, przy którym sprawność urządzenia jest najwyższa. Zastąpienie paliwa podstawowego innym jest możliwe, ale zmniejsza się sprawność kotła, zwiększa zaś emisja szkodliwych związków do atmosfery.

Oczywiście wybierając paliwo, na pewno będziemy porównywać ceny różnych nośników energii, ale warto też zwrócić uwagę na ich wartości opałowe. Parametr ten informuje o tym, ile ciepła otrzyma się ze spalenia określonej ilości paliwa. Im wyższa jest wartość opałowa, tym lepsze paliwo. Sprawdźmy też, czy dany rodzaj paliwa jest dostępny w naszej okolicy, by koszty transportu - na przykładów peletów w workach - nie były zbyt wysokie.

Rodzaj paliwa	Wartość opałowa [MJ/kg]	Średnia cena paliwa	Orientacyjny koszt wytworzenia jednostki energii [zł/GJ]
Węgiel kamienny - orzech	24-28	550 zł/tonę	19,6
Węgiel kamienny - ekogroszek	24-28	600 zł/tonę	21,4
Węgiel kamienny - miał	19-26	380 zł/tonę	16,5
Drewno opałowe	12,50	260 zł/m3	20,1
Brykiety trocinowe	15-17	480 zł/tonę	30,4
Pelety	18-19	600 zł/tonę	31,6
Gaz ziemny GZ 50	36,20	1,45 zł/m3	40,0
Olej opałowy	36,12	2,45 zł/dm3	69,2

Rodzaje kotłów

Po wybraniu paliwa musimy zdecydować się na typ kotła. Nie kierujmy się jednak wyłącznie ceną urządzenia. Postawmy sobie przede wszystkim pytanie, ile czasu chcemy poświęcić na obsługę kotła; ten zaś zależy od jego budowy i sposobu sterowania.

Z górnym spalaniem. W tych kotłach komora załadunkowa jest zazwyczaj także komorą spalania. Zatem cała wsypana porcja paliwa szybko rozżarza się i kotły w krótkim czasie uzyskują maksymalną moc. Choć wyposaża się je w urządzenia regulujące dopływ powietrza do spalania (aby proces żarzenia trwał możliwie jak najdłużej), to stałopalność, czyli czas pracy na jednym załadunku, wynosi średnio 8-10 godzin, a sprawność dochodzi jedynie do 76%. Takie wartości sprawności osiągane są jednak tylko podczas spalania koksu lub węgla.

Dla kogo są polecane? Jako główne źródło ciepła dla użytkowników, którzy nie obawiają się codziennego rozpalania i mogą przynajmniej dwa-trzy razy dziennie dołożyć paliwo. Mogą być także montowane jako uzupełnienie ogrzewania olejowego lub gazowego, gdyż mają bardzo przystępną cenę.

Z dolnym spalaniem. Są zdecydowanie nowocześniejsze od tych z górnym spalaniem i przez to droższe. Jednak różnica w cenie zakupu zwraca się przeważnie po dwóch sezonach grzewczych, gdyż kotły te zużywają mniej paliwa. Proces spalania odbywa się w nich na tylnej ścianie komory zasypowej lub w komorze spalania znajdującej się z tyłu komory zasypu. Spala i rozżarza się nie cała objętość paliwa naraz, ale tylko ta w dolnej części na ruszcie. Dzięki wydłużonemu obiegowi spalin kotły z dolnym spalaniem charakteryzuje wyższa sprawność (ok. 80%) oraz niższa emisja zanieczyszczeń niż w przypadku kotłów z górnym spalaniem.

Dla kogo są polecane? Dla tych, którzy nie chcą inwestować w urządzenia o rozbudowanej automatyce, a jednocześnie pragną mieć zagwarantowaną niekłopotliwą obsługę kotła, wynikającą z dłuższej stałopalności, dochodzącej nawet do 18 godzin.

Kotły z wentylatorem. W urządzeniach tych powietrze potrzebne do spalania dostarczane jest poprzez wentylator nadmuchowy lub przepływ powietrza wymuszany jest poprzez wentylator wyciągowy. Są więc droższe i nowocześniejsze od poprzednich. Całym procesem spalania zarządza mikroprocesor, który w zależności od temperatury wody w kotle lub w pomieszczeniu steruje pracą wentylatora, a w ten sposób - niezbędną ilością powietrza potrzebnego do spalania.

Większość sterowników kotłów nadmuchowych steruje także pracą pomp obiegowych c.o. (czasami pompą do ładowania zasobnika ciepłej wody) oraz współpracuje z pokojowym regulatorem temperatury.

Dobre kotły z wentylatorem są wyposażone w: wielopunktowy system nadmuchu powietrza, który usprawnia proces spalania, zabezpieczenie termiczne STB chroniące kocioł przed przegrzaniem, stosunkowo dużą komorę zasypową.

Ich stałopalność na jednym załadunku paliwa sięga nawet 36 godzin, a sprawność przekracza 80%.

Dla kogo są polecane? Dla użytkowników poszukujących kotłów uniwersalnych, przeznaczonych do spalania różnych rodzajów paliw stałych (węgla kamiennego, miału węglowego i drewna) i wymagających obsługi nie częściej niż raz-dwa razy na dobę.

Kotły zgazowujące drewno. Wykorzystują energię zawartą w drewnie z większą sprawnością niż urządzenia z tradycyjnym paleniskiem oraz emitują mniej zanieczyszczeń do atmosfery. Spalanie przebiega w nich w trzech fazach. Najpierw drewno jest dosuszane i odgazowywane - wtedy wydziela się gaz drzewny. W drugim etapie gaz ten spala się, a w trzecim następuje dopalenie cząstek zawartych w spalinach i oddanie ciepła wodzie znajdującej się w wymienniku kotła. Stosowane w tego typu kotłach rozbudowane systemy automatycznej regulacji umożliwiają dość precyzyjne sterowanie temperaturą wody zasilającej centralne ogrzewanie, dzięki czemu komfort regulacji pracy jest podobny jak w kotłach gazowych lub olejowych. Z tego powodu są one jednak dość drogie. Kotły zgazowujące osiągają bardzo wysoką sprawność - do 90%, a spalanie jednego załadunku drewna trwa od kilku do kilkunastu godzin. Ograniczeniem w ich stosowaniu jest to, że można w nich palić tylko drewnem o wilgotności nie większej niż 20%. W przeciwnym razie ich sprawność znacznie spada, a zwiększa się zużycie paliwa.

Dla kogo są polecane? Dla tych, którzy mają wystarczająco dużo miejsca do długiego sezonowania drewna - najlepiej przez 1-1,5 roku.

Kotły z automatycznym podawaniem paliwa. Zalicza się je do najnowocześniejszych i najefektywniejszych urządzeń przystosowanych do spalania paliw stałych. Mają zintegrowany z kotłem zasobnik, z którego podajnik automatycznie dozuje niewielkimi porcjami paliwo do specjalnego paleniska retortowego. Spalana jest w nim tylko określona porcja paliwa, niezbędna do utrzymania temperatury zadanej przez użytkownika na sterowniku. Zaletą tych kotłów jest możliwość zmiany wydajności w szerokim zakresie od 30 do 100% mocy nominalnej, z zachowaniem wysokiej sprawności 84-92%. Jeden pełny załadunek zasobnika zależnie od jego wielkości oraz rodzaju paliwa wystarcza na okres od trzech do siedmiu dni palenia. Nie musimy też wygaszać kotła, by opróżniać całkowicie palenisko z żużla, szlaki i popiołu. Popiół i żużel są bowiem automatycznie spychane do popielnika, który jest najczęściej tak skonstruowany, że zapełnioną szufladę wystarczy opróżniać raz dziennie, a w niektórych urządzeniach nawet co cztery dni. Samego zaś załadunku paliwa dokonujemy do zasobnika podczas normalnej pracy urządzenia.

Automatyka zamontowana fabrycznie przez producentów kontroluje precyzyjnie dopływ powietrza do spalania, steruje pracą pompy obiegowej centralnego ogrzewania oraz umożliwia współpracę kotła z zasobnikiem ciepłej wody. Ponadto zapewnia użytkownikowi kontrolę temperatury w pokojach przez termostaty pokojowe, a nawet rozbudowę układu do regulacji pogodowej.

Dla kogo są polecane? Na pewno dla inwestorów ceniących sobie wygodę obsługi, którzy nie chcą ponosić wysokich kosztów ogrzewania oraz dbają o ekologię - urządzenia w niewielkim stopniu zanieczyszczają bowiem atmosferę.

Materiał wymiennika

Żeliwo. Jest bardzo odporne na korozję, więc żywotność kotłów z takim wymiennikiem sięga nawet 25 lat. Poza tym ich członowa budowa umożliwia w razie awarii wymianę tylko uszkodzonego elementu, a nie całego urządzenia. Niestety, żeliwo jest wrażliwe na zmiany temperatury. Dorzucanie na przykład mokrego paliwa na rozgrzany wymiennik lub uzupełnianie wody w instalacji c.o. podczas pracy kotła może prowadzić do jego uszkodzenia.

Stal. Kotły z wymiennikiem stalowym ze względu na gładkość powierzchni metalu na pewno są wygodniejsze w konserwacji, a ponadto nie tak bardzo wrażliwe na zmiany temperatury, jak kotły żeliwne. Mają jednak mniejszą niż one odporność na korozję, więc ich żywotność jest krótsza i wynosi 10-15 lat. Oferta rynkowa kotłów stalowych jest znacznie szersza niż żeliwnych, gdyż znacznie łatwiej można w nich wprowadzać różne udoskonalenia konstrukcyjne wymiennika, a i koszty ich wytworzenia są znacznie niższe.

Moc kotła

Awaryjne źródło ciepła. W takiej instalacji kocioł na paliwa stałe nie musi pokryć całkowitego zapotrzebowania budynku na ciepło. Można więc z powodzeniem zamontować urządzenie o mniejszej mocy (o ok. 30%) niż podstawowe źródło ciepła, jakim jest kocioł gazowy bądź olejowy. Takie rozwiązanie pomaga nam obniżyć koszty ogrzewania domu.

Podstawowe źródło ciepła. Jeśli kocioł na paliwo stałe ma zastąpić dotychczas eksploatowane urządzenie, najlepiej jego moc dobrać na podstawie obliczeń zapotrzebowania na ciepło przeprowadzonych przez projektanta instalacji. Gdy nie dysponujemy wynikami takich obliczeń, możemy posłużyć się wytycznymi producentów, którzy podają, jaką powierzchnię jest w stanie ogrzać dany model kotła - lub obliczyć moc samemu.

Przykład obliczenia mocy kotła

Założenia1. dom o powierzchni 150 m2 i wysokości pomieszczeń 2,5 m ma kubaturę V = 150×2,5 = 375 m32. zapotrzebowanie na ciepło dla domu wynosi:- słabo ocieplonego qv1 = 30 W/m3;- dobrze ocieplonego qv2 =15 W/m3.ObliczeniaWzór na moc kotła:Qk = (V×qv) + 15% (15% dodatek na nieuwzględnione straty ciepła)Moc kotła dla domu słabo ocieplonego: Qk1 = (375×30) + 15% = 12,9 kWMoc kotła dla domu dobrze ocieplonego: Qk2 = (375×15) + 15% = 6,5 kW

Kotłownia i magazyn paliwa

Zgodnie z obowiązującymi przepisami kocioł powinien znajdować się w wydzielonym pomieszczeniu, najlepiej centralnie w stosunku do ogrzewanych pomieszczeń. Zaleca się, by wysokość kotłowni nie była mniejsza niż 2,2 m. W istniejących budynkach dopuszcza się wysokość 1,9 m.

Wielkość kotłowni powinna umożliwiać swobodną obsługę i konserwację kotła.

Każda kotłownia musi być wyposażona w wentylację grawitacyjną, składającą się z:
nawiewu zapewniającego stały dopływ powietrza do spalania bezpośrednio z zewnątrz budynku przez otwór o przekroju minimum 200 cm2, umieszczony nie wyżej niż 1 m nad podłogą; wywiewu przez oddzielny kanał wentylacyjny o przekroju minimum 14×14 cm, z wylotem umiejscowionym pod sufitem.

Jeśli moc kotła nie przekracza 25 kW, skład paliwa może się znajdować w kotłowni. Jednak lepiej zaplanować go w pomieszczeniu oddzielnym i na tyle dużym, żeby zmieścić w nim zapas (np. węgla) na cały sezon grzewczy lub przynajmniej na trzy miesiące ogrzewania.

Podłączamy kocioł do instalacji

Kotły na paliwa stałe mogą zgodnie z przepisami pracować tylko w instalacji z naczyniem otwartym. Dlatego, jeśli taki kocioł ma współpracować na przykład z kotłem gazowym (zabezpieczonym naczyniem zamkniętym) w jednej instalacji centralnego ogrzewania, to musimy ją rozdzielić. Rozwiązanie to polega na tym, że kocioł na paliwa stałe zabezpiecza się naczyniem otwartym i przyłącza do istniejącej instalacji za pomocą płytowego wymiennika ciepła. W ten sposób wymiennik oddziela dwa układy: ten, w który jest włączony kocioł na paliwa stałe, i ten z kotłem gazowym oraz całą instalacją centralnego ogrzewania, umożliwiając jednocześnie przekazywanie ciepła między nimi.

Innym rozwiązaniem jest otwarcie instalacji przez wymianę naczynia zamkniętego na otwarte. Stosuje się je jednak dość rzadko, bo jest kłopotliwe. Naczynie otwarte musi być bowiem umieszczone powyżej najwyższego punktu w instalacji grzewczej, co zwykle wiązałoby się z koniecznością dodatkowych remontów w domu. Ponadto większość nowych kotłów gazowych (i oczywiście olejowych) nie jest przystosowana do pracy w układach otwartych.

Pamiętaj o kominie

Strumień i objętość spalin usuwanych z kotłów na paliwa stałe są dużo większe niż z kotłów gazowych lub olejowych. Kominy te muszą więc mieć większy przekrój i odpowiednią wysokość, aby był zapewniony ciąg. Informacje na ten temat podane są w materiałach technicznych. Obecnie nowe domy projektuje się najczęściej z myślą o montażu w nich kotła na gaz lub olej. dlatego nie da się w prosty sposób podłączyć kotła na paliwa stałe do istniejącego kanału spalinowego. Często jedynym rozwiązaniem jest dostawienie zewnętrznego komina, na przykład stalowego.

Skąd pieniądze na zakup kotła

W niektórych gminach w ramach "Programu niskiej emisji" inwestor może uzyskać dopłatę, jeśli wymieni stary kocioł na paliwa stałe na nowy ekologiczny, o wysokiej sprawności. Może to być na przykład kocioł z paleniskiem retortowym opalany ekogroszkiem lub peletami albo kocioł na drewno. Wysokość dotacji dla uczestników programu jest ustalana przez rady poszczególnych gmin.Można też skorzystać z preferencyjnego kredytu, ale tylko wtedy, jeśli zdecydujemy się na kocioł opalany biomasą (pelety, brykiety trocinowe, zrębki drzewne itp.)

Ile to kosztuje ?

kocioł o mocy 20-25 kW:

z dolnym spalaniem - od 2140 zł

z górnym spalaniem - od 2340 zł

z wentylatorem - od 2800 zł

zgazowujący drewno - od 4355 zł

z automatycznym podawaniem paliwa - od 5800 zł

źródło: http://dom.gazeta.pl

Proste i tanie ogrzewanie

2007-08-31T14:16:00.000-07:00

Dzisiejsze realia zmuszają nas do ciągłego analizowania, porównywania różnych rozwiązań rynkowych. Nasze decyzje, a w tym przypadku chodzi nam o wybór systemu grzewczego, skutkują na przyszłość. To czy system ten będzie łatwy, praktyczny w obsłudze a przede wszystkim ekonomiczny zależy od trafnie podjętej decyzji. Proponujemy Państwu system ogrzewania przy wykorzystaniu nowoczesnych elektrycznych dynamicznych pieców akumulacyjnych. Wykorzystanie tańszej, II taryfy energii elektrycznej to główna zaleta tego systemu. Ideą działania dynamicznych pieców akumulacyjnych, jest pobieranie energii elektrycznej w tych przedziałach czasowych, kiedy jest ona tańsza i oddawanie zakumulowanego w piecach ciepła wówczas, gdy temperatura w pomieszczeniu spadnie poniżej zadanej w programatorze.

Zastosowanie nowoczesnych materiałów izolacyjnych zapewnia bezpieczeństwo zapobiegając nadmiernemu nagrzaniu obudowy i ewentualnemu poparzeniu, jak również jest kolejną oszczędnością ciepła. Użytkownicy tradycyjnych pieców lub kotłów, szybko docenią brak kłopotliwej obsługi urządzeń, a więc konieczność częstego rozpalania i odpopielania kotła, czyszczenia palnika i przewodów kominowych lub uzupełniania układu wodą. Nie ma też obawy o zamarznięcie wody podczas dłuższej nieobecności w mroźne dni. Nie muszą obawiać się o szczelność instalacji! Piece akumulacyjne nie wymagają skomplikowanej konserwacji. Wystarczy przed sezonem grzewczym usunąć nagromadzony przy kratkach wylotowych kurz.

Dzięki łatwej do zautomatyzowania regulacji mocy, wydajność pieców jest na bieżąco dostosowywana do potrzeb. Ponadto, istnieje możliwość dodatkowego wyposażenia pieców w czujniki pogodowe umieszczane na zewnątrz obiektu. Dzięki nim regulator ładowania ogranicza czas ładowania, kiedy na zewnątrz jest wyższa temperatura i wydłuża go przy temperaturze niższej. W ten sposób oszczędza się energię nawet do 30%. Użytkownicy sami decydują o kosztach ogrzewania. Piece mają istotne zalety w użytkowaniu. Nie ma konieczności wydzielania osobnych pomieszczeń kotłowni, składu opału, a także budowy komina. Nie trzeba oddzielnie lokalizować zbiornika. Znikają kłopotliwe urządzenia ogrzewania wodnego: kocioł, naczynie zbiorcze, sieć przewodów rurowych opasujących pomieszczenia.

System ogrzewania akumulacyjnego daje się stopniowo rozbudowywać w miarę oddawania do użytku kolejnych pomieszczeń obiektu. Nie wymaga to oddzielnego projektu, o ile zasilanie budynku uwzględnia pewien zapas mocy elektrycznej. Praktyka pokazuje, że instalacja systemu ogrzewania piecami akumulacyjnymi w domu jednorodzinnym o pow. ogrzewanej ok. 100 mkw. jest o około 50% tańsza od innych systemów. Z kolei koszt eksploatacji przy zastosowaniu pieców akumulacyjnych jest jednym z najniższych. Obecnie nieznacznie wyższy od gazu ziemnego i wyraźnie tańszy od oleju opałowego czy gazu płynnego. Ogrzewanie dynamicznymi piecami akumulacyjnymi szczególnie sprawdza się przy:

ogrzewaniu niewielkich sklepów, biur czy zakładów usługowych. Przy niewielkich nakładach inwestycyjnych (2000-3000 zł) można zrealizować ekonomiczny system ogrzewania,
ogrzewaniu mieszkań, domów (również jako uzupełnienie ogrzewania kominkowego gdzie jeden lub dwa piece podczas nieobecności domowników i ustabilizują temperaturę w pomieszczeniach).

Przykład kosztów inwestycji i eksploatacji:

Mieszkanie 100 mkw. (dobrze ocieplone). Koszt inwestycji przy zastosowaniu pieców od ok. 8.000 zł brutto. Koszt eksploatacji ok. 1700 zł na sezon grzewczy.
Sklep 30 mkw. (przeciętnie ocieplony). Koszt inwestycji przy zastosowaniu pieców od ok. 2.500 zł brutto. Koszt eksploatacji ok. 900 zł na sezon grzewczy.

źródło: http://www.eneakomfort.pl

Pompa ciepła - najtańsze ogrzewanie

2007-08-29T15:23:00.001-07:00

Dlaczego pompa ciepła?

Odpowiedź jest prosta – bo to najtańsze ogrzewanie. Koszty ogrzewania i c.w.u. dla domu 200 m2 wynoszą około 1000 zł/rok, jeśli zastosowano właściwe rozwiązania (nawet dla nieoptymalnych rozwiązań rzadko kiedy osiągają 2000 zł/rok). To niewiele w porównaniu z kwotami co najmniej 3000-4000 zł/rok dla ogrzewania gazem lub olejem (a ich cena ciągle rośnie!), albo co najmniej 6000 zł/rok dla ogrzewania prądem. No tak, ale ile trzeba zainwestować, żeby tak tanio ogrzewać dom?

Pompa ciepła o mocy 7÷10 kW, wystarczającej dla domu ok. 200 m2, kosztuje ok. 15.000 zł. Za zbiornik c.w.u. zapłacimy 2.000÷6000 zł, a za dolne źródło od 3.000 do 15.000 zł, w zależności od rodzaju systemu.

Zatem całkowity koszt inwestycji w system z pompą ciepła wynosi 25.000 zł÷44.000 zł i może być 10.000÷20.000 zł wyższy niż dla systemu ogrzewania gazowego, ale też mogą to być wydatki porównywalne, jeśli w ogrzewaniu gazowym wybierzemy drogi kocioł kondensacyjny i długość przyłącza gazowego będzie znaczna. Zatem wydatki inwestycyjne na system z pompą ciepła mogą być porównywalne z wydatkami na ogrzewanie gazowe, a w najgorszym razie będą o 10.000 zł do 20.000 zł większe i zwrócą się po 5÷10 latach w wyniku oszczędności ok. 2000 zł/rok na eksploatacji.

Porównanie sumarycznych kosztów (inwestycyjnych i eksploatacyjnych) dla różnych systemów ogrzewania po 15 latach eksploatacji

Jak to działa?

Sposób działania ogrzewania pompą ciepła różni się zasadniczo od ogrzewania kotłem. W kotle (gazowym, olejowym, elektrycznym) ciepło powstaje w wyniku przemiany energii „uwięzionej” w paliwie. Płacimy za paliwo, którego energia (chemiczna, elektryczna) zamieniana jest w kotle na ciepło. W przypadku pompy ciepła źródłem ciepła używanego do ogrzewania domu jest energia cieplna pochodząca od słońca, która akumuluje się w gruncie, wodzie lub powietrzu.

Powstaje jednak problem jak spowodować przepływ ciepła „pod górkę”, czyli ze źródła o niższej temperaturze (np. z wody gruntowej o temp. 10°C) do odbiornika energii o wyższej temperaturze (do wody w instalacji grzewczej o temperaturze np. 35°C). Wywołuje to skojarzenie z pompowaniem ciepła (z dołu do góry w sensie wzrostu temperatury).

Codziennie doświadczamy praktycznego działania takiego pompowania ciepła w naszej lodówce czy zamrażarce. Z wnętrza lodówki, a ściślej z produktów żywnościowych w niej umieszczonych, jest „wypompowywane” ciepło i oddawane do pomieszczenia na zewnątrz lodówki, czyli lodówka grzeje ciepłe pomieszczenie zabierając ciepło z jej chłodnego wnętrza. Wyobraźmy sobie teraz, że do wnętrza lodówki wpływa w ciągłym obiegu woda ze studni o temperaturze 10°C i po schłodzeniu w lodówce do 5°C wypływa z tejże lodówki, a następnie jest „zrzucana” do innej studni. Zatem cały czas woda dostarcza do wnętrza lodówki ciepło, które jest z niej zabierane i oddawane na zewnątrz lodówki – do pomieszczenia. Tak właśnie (co do fizycznej zasady) działa pompa ciepła. Żeby mogła działać, musi być zasilana prądem elektrycznym.

Zatem w tym systemie ogrzewania płacimy za prąd, który nie jest bezpośrednio źródłem ciepła, ale służy tylko do „pompowania” darmowego ciepła ze źródła naturalnego (gruntu, wody, powietrza), nazywanego źródłem dolnym do domowej instalacji grzewczej, nazywanej źródłem górnym. Najważniejszą sprawą jest przepompowanie jak najwięcej energii cieplnej Q przy jak najmniejszym zużyciu energii elektrycznej Qe, czyli osiągnięcie jak największej sprawności pompowania ciepła, określanej współczynnikiem COP (ang. Coefficient of Performance):

COP = Q/Qe

Sprawność pompowania ciepła jest tym większa im mniejsza jest różnica temperatur między odbiornikiem (źródłem górnym) i źródłem ciepła (źródłem dolnym).

Gdzie T1 i T2 są wyrażonymi w kelwinach temperaturami źródła i odbiornika ciepła, a ηp jest wewnętrzną sprawnością agregatu pompy ciepła i wynosi ok. 0,5.

Jedynka w tym wzorze odpowiada energii cieplnej pochodzącej wprost ze strat energii elektrycznej pobieranej przez pompę ciepła (związanej z mocą agregatu sprężarkowego). Z analizy wzoru na COP wynika, że największe korzyści ze stosowania pompy ciepła uzyskujemy przy niskotemperaturowym ogrzewaniu podłogowym (ok. 28-30°C) i zastosowaniu wody gruntowej jako dolnego źródła ciepła (ok. 10°C). W tej konfiguracji mianownik (T2 – T1) przyjmuje najmniejsze wartości (ok. 20 K), czyli współczynnik COP osiąga wartości największe, rzędu 8.

Zdecydowanie należy odradzić stosowanie ogrzewania pompą ciepła wraz z kaloryferami lub z systemem mieszanym kaloryferowo-podłogowym. Minimalna temperatura źródła górnego (c.o. z kaloryferami) wynosi wówczas 50°C i współczynnik COP spada do wartości ok. 4. Jeśli ponadto dolnym źródłem będzie nie woda gruntowa (ok. 10°C) lecz solanka w kolektorze gruntowym (ok. 0°C), to współczynnik COP spada do jeszcze niższych wartości 2,5÷3. Przepada w ten sposób podstawowy walor pompy ciepła, jakim są niskie koszty ogrzewania, a ponadto kaloryfery o niskiej temperaturze pracy (50°C) muszą być dość znacznych rozmiarów. Zatem ogrzewanie domu pompą ciepła daje największe korzyści ekonomiczne, gdy zdecydujemy się na zastosowanie w całym domu niskotemperaturowego ogrzewania podłogowego.

Schemat działania pompy ciepła

Ogólna zasada działania systemu ogrzewania z pompą ciepła

Działanie pompy ciepła polega na cyklicznej zmianie stanu fizycznego czynnika (najczęściej jest to freon) krążącego w obiegu termodynamicznym – sprężanie, skraplanie, rozprężanie, parowanie. Sprężarka zasilana prądem elektrycznym spręża parę freonu, w wyniku tego wzrasta temperatura tej pary. W skraplaczu para ulega skropleniu oddając swoje ciepło wodzie krążącej w instalacji ogrzewania. Następnie ciekły i sprężony freon przepływa przez zawór rozprężny i w procesie rozprężania następuje jego gwałtowne ochłodzenie. Zimny freon, przepływając pod niskim ciśnieniem przez parownik ogrzewa się pobierając ciepło od czynnika roboczego (wody lub solanki) dolnego źródła. W wyniku ogrzania freon odparowuje, para jest zasysana przez sprężarkę i cały cykl się powtarza.

Najogólniej można mówić o podwójnej wymianie ciepła związanej z dwiema przemianami fazowymi czynnika krążącego w agregacie sprężarkowym (freonu). Najpierw z dolnego źródła (a ściślej z wody gruntowej lub solanki) pobierane jest ciepło potrzebne do odparowania freonu (ciepło parowania), a następnie freon oddaje do instalacji grzewczej ciepło skraplania.

Jaki system?

Najogólniej mamy do wyboru jeden z trzech systemów:

woda-woda
solanka (glikol)-woda
powietrze-woda

Te nazwy określają, że ciepło pobierane z określonego źródła (woda gruntowa, solanka krążąca w gruncie, powietrze) jest przekazywane wodzie krążącej w instalacji ogrzewania domu.

Ostatnie rozwiązanie (powietrze-woda) nie ma sensu w naszym klimacie, gdyż nie opłaca się w zimie pobierać ciepło z powietrza o temperaturze -10°C, czy nawet -20°C. Niekiedy stosuje się system powietrze-woda, instalując osobną pompę ciepła (drugą) do wytwarzania c.w.u., przy czym dolnym źródłem ciepła dla tej pompy jest ogrzane powietrze wewnątrz domu. W pozostałych dwóch systemach (woda-woda i solanka-woda) źródłem ciepła jest grunt (raczej rzadko mamy możliwość pobierania ciepła z rzeki lub jeziora). Nośnikiem ciepła pobieranego z gruntu może być woda gruntowa lub niezamarzająca ciecz (solanka lub roztwór glikolu), krążąca w układzie zamkniętym rur zakopanych w gruncie. Istnieje kilka wariantów ułożenia tych rur, czyli kilka rodzajów źródła dolnego:

dwie studnie (system woda-woda)
kolektor płaski
kolektor spiralny
kolektor pionowy

Dwie studnie. To najprostsze rozwiązanie. Grunt, a więc również woda gruntowa, na głębokości większej niż 6 m ma w zasadzie stałą temperaturę, która wynosi w Polsce ok. 10°C, niezależnie czy jest zima czy lato (można się liczyć ze zmianami w przedziale 7-12°C). Najtańszym inwestycyjnie sposobem pobierania ciepła z gruntu jest pompowanie wody z głębokości poniżej 6 m. Budujemy 2 studnie – jedną do poboru wody, drugą do odprowadzenia (zrzutu) wody schłodzonej, która wypływa z pompy ciepła. W typowych warunkach hydrogeologicznych, gdy woda jest czerpana z warstwy wodonośnej na głębokości 6 ÷ 30 m, koszt budowy takich dwóch studni wynosi ok. 2000 zł. (Uwaga – na studnie o głębokości większej niż 30 m wymagane jest pozwolenie wodnoprawne). Odległość między studnią czerpalną i studnią zrzutową powinna być co najmniej 15 m) Wydajność pompowania wody gruntowej powinna wynosić 1,5÷2 m3/h, do czego wystarcza pompa o mocy 200 W. Nie zawsze warunki gruntowo-wodne są korzystne dla tego rozwiązania. Podstawowym przeciwwskazaniem może być głęboki poziom lustra wody gruntowej, co zmusza do stosowania droższych rozwiązań – pomp głębinowych i głębokich wierceń.

Innym kłopotem systemu woda – woda może być jakość wody – duża zawartość żelaza i manganu jak również bardzo wysoka twardość.

Kolektor płaski. Wykonuje się z rur PE o średnicy jednego cala, układanych w wykopie o głębokości 1,5 – 2 m, czyli poniżej strefy przemarzania, ale nie za głęboko. Jest to zwykle kilka odcinków rur o długości ok. 100 m. Przy odstępach między rurami rzędu 0,5 ÷ 0,8 m z jednego m2 gruntu z kolektorem otrzymuje się moc 10 do 40 W, w zależności od rodzaju gleby. Gliniasty i wilgotny grunt oddaje więcej ciepła niż piaszczysty, suchy. Stąd przy założeniu, że do ogrzewania domu potrzeba ok. 50 W/m2, kolektor płaski powinien zajmować powierzchnię 1,5 do 5 razy większą niż powierzchnia domu. Zatem do tego rozwiązania niezbędna jest duża powierzchnia działki (np. ok. 1000 m2 dla domu o powierzchni netto ok. 250 m2, jeśli grunt jest piaszczysty i suchy).

Kolektor spiralny. Często twierdzi się, że jeśli powierzchnia działki nie pozwala na zainstalowanie kolektora płaskiego, to można na mniejszej powierzchni zainstalować kolektor spiralny, czyli ułożyć rury spiralnie w wykopie o szerokości co najmniej 80 cm.

Jednak jest to twierdzenie błędne – w istocie, kolektor spiralny wymaga takiej samej powierzchni działki jak kolektor płaski, gdyż odległości między rowami nie powinny być mniejsze niż 3 m. Zaletą kolektora spiralnego jest to, że wykopanie kilku rowów o długości do 20 m jest łatwiejsze niż zdjęcie dwumetrowej warstwy gruntu z dużej powierzchni działki. Warto tutaj przypomnieć, że źródłem ciepła jest grunt, a nie rura, więc niezależnie od sposobu ułożenia rury (rzędami, czy spiralnie) dla pobrania określonej ilości ciepła z gruntu wymagana jest określona powierzchnia „pracującego” gruntu.

Kolektor pionowy. Najskuteczniejszym rozwiązaniem kolektora w przypadku ograniczonej ilości miejsca są sondy pionowe. Do odwiertów o głębokości 30 do 150 m (uwaga – konieczne jest zezwolenie) wkłada się rury zgięte w kształcie litery U. Z 1 m odwiertu można uzyskać 30-100 W mocy cieplnej. Na przykład dla domu o powierzchni 200 m2 potrzebną moc cieplną (200 m2 x 50 W/m2 = 10 kW) otrzymamy dla łącznej długości odwiertów ok. 200 m, czyli może to być 5 odwiertów o głębokości 40 m każdy. Odległość między odwiertami nie powinna być mniejsza niż 5 m.

Jak rozwiązać c.w.u. ?

Najczęściej stosowanym rozwiązaniem jest zbiornik o pojemności 200-400 l z wężownicą i dodatkową grzałką elektryczną. Woda w tym zbiorniku jest podgrzewana pompą ciepła do temperatury 40-45°C. Pompa ciepła przełącza się od czasu do czasu z instalacji c.o. na c.w.u. (priorytet ma c.w.u.). Energia zużywana na potrzeby c.w.u. jest 5-10 razy mniejsza niż dla ogrzewania. Przyjmuje się, że na jednego mieszkańca domu wystarcza moc pompy ciepła 0,25 kW. Zatem rodzina 4-osobowa potrzebuje 1 kW, co stanowi ok. 10% całkowitej mocy pompy ciepła (7-10 kW) stosowanej w domu ok. 200 m2. Dodatkowa grzałka elektryczna przydaje się w okresach dużego zużycia c.w.u., a ponadto pozwala od czasu do czasu podgrzać wodę w zbiorniku do temperatury ponad 60°C, aby zniszczyć bakterie legionella (mogą wywoływać groźne choroby, nawet zapalenie płuc), „chętnie” lęgnące się w zbiorniku w miejscach o małym ruchu wody.

Jaka konstrukcja domu?

Bardzo istotne znaczenie dla kosztów ogrzewania domu pompą ciepła mają właściwości termiczne domu i wylewki ogrzewania podłogowego. Dla dowolnego systemu ogrzewania koszty grzania w oczywisty sposób zależą od termoizolacyjności budynku. W przypadku ogrzewania pompą ciepła chodzi jeszcze o coś więcej – o dużą bezwładność (pojemność) cieplną budynku, co pozwala na korzystanie głównie z tańszej, nocnej taryfy energii elektrycznej.

Szczególne znaczenie ma duża pojemność termiczna wylewki grzejnej. Wylewka o dużej pojemności wykonana z materiału o wysokim przewodnictwie cieplnym (beton) dobrze odbiera i magazynuje ciepło przekazywane przez niskotemperaturowy czynnik grzewczy. Zapobiega to fluktuacjom temperatury w czasie kolejnych cykli włączeń i wyłączeń pompy ciepła.

Cztery przykładowe kosztorysy systemów ogrzewania pompą ciepła. Porównanie dotyczy systemów o mocy grzejnej 7-10 kW, wystarczającej dla domu 150-200 m2 o dobrej termoizolacji.

składniki	1	2	3	4
pompa ciepła	system woda-woda dwie studnie W8 o mocy grzewczej 7,4 kW - 14500 zł	system glikol-woda kolektor poziomy G8 o mocy grzewczej 7,9 kW - 15 000 zł	system glikol-woda kolektor pionowy G8 o mocy grzewczej 7,9 kW - 15 000 zł	system woda-woda dwie studnie ECO 9w o mocy grzewczej 8,82 kW - 15 010 zł z montażem i uruchomieniem - 16 510 zł
dolne źródło	2 studnie–4500 zł pompa wodna - 1900 zł razem źródło dolne z instalacją - 6400 zł	kolektor poziomy z instalacją - 4145 zł	kolektor pionowy - 12.750 zł całkowity koszt źródła dolnego z instalacją 14 480 zł	dwie studnie, pompa wodna + montaż - 3800 zł
zbiornik c.w.u.	zasobnik c.w.u. 400 l z wężownicą - 2630 zł	zasobnik 400 l z wężownicą - 2630 zł	zasobnik 400 l z wężownicą - 2630 zł	zbiornik z "mamką" - 4130 zł
inne koszty: armatura, pompy obiegowe, montaż	5480 zł (w tym zbiornik buforowy 900 zł)	5580 zł (w tym zbiornik buforowy - 900 zł)	5580 zł (w tym zbiornik buforowy - 900 zł)	4730 zł
koszt całkowity inwestycji	29 010 zł	27 355 zł	37 690 zł	29 170 zł

Ceny netto bez VAT 7%

Więcej w numerze Budujemy Dom 7-8/06

Biokominek - ciepło, aromaterapia, nastrój

2007-08-25T11:00:00.000-07:00

Miłośnicy kominków ograniczeni miejscem i istniejącymi instalacjami (np. w mieszkaniu w bloku) mogą znaleźć teraz dobre dla siebie rozwiązanie. Biokominek nie ma ma praktycznie żadnych wymagań co do lokalizacji, i może być uzupełniającym źródłem ciepła, co wiecej nadaje się do wykorzystania jako źródło aromaterapii.

Biokominek, innowacyjny produkt firmy Planika Decor, umożliwia zastosowanie kominka bez specjalnej instalacji kominowej. Takie rozwiązanie jest możliwe dzięki specjalnej technologii spalania - nie jest wytwarzany dym, spaliny ani popiół. Zapewnione jest spalanie całkowite (brak dymu, sadzy i popiołu). Produktami spalania są dwutlenek węgla i para wodna.Wytwarzane są one w proporcjach podobnych do proporcji tych składników w powietrzu wydychanym przez człowieka. Dzięki temu mogą być odprowadzane przez dobrze funkcjonującą wentylację naturalną.

Spalanie w biokominku
Spalaniu podlega specjalne biopaliwo, dostarczane w postaci płynnej o nazwie handlowej Fanola (posiada atest PZH). Dzięki jego składowi możliwe jest pełne
spalanie bez udziału drewna. Paliwo ma wysoką wydajność. Litr paliwa pozwala (zależnie od intensywności płomienia) na podtrzymywanie płomienia przez 2 do 5 godzin. Jest to bardzo skuteczne uzupełnienie głównego systemu grzewczego. Dla efektu wizualnego w biokominku można umieścić ceramiczne "polana" naśladujące gałązki i kłody drewniane. Do kominka potrzebne będą: polana ceramiczne, lejek i zapalniczka, biopaliwo.

Budowa biokominka
Palenisko biokominka wykonane jest ze specjalnej stali nierdzewnej. Dwuwarstwowa konstrukcja zabezpiecza przed wyciekiem paliwa. Ścianki boczne i ściana tylna stanowią promiennik ciepła. Palenisko jest też wyposażone w zasuwę, która umożliwia regulację intensywności płomienia. Biokominek jest też wyposażony w deflektor, którego zadaniem jest kierowanie strumieniem ciepłego powietrza we właściwą stronę. Kominek może też mieć szklane drzwi (rozwiązanie opcjonalne). Ważne z estetycznego punktu widzenia jest wykończenie kominka, czyli obudowa.

Co potrafi biokominek?
Biokominek można stosować w pomieszczeniach mieszkalnych, pod warunkiem zapewnienia prawidłowej wentylacji. Nie musi być podłączony do instalacji wylotu spalin. Co więcej, ze względu na "meblową" konstrukcję jest mobilny - można go przestawiać w dowolne miejsce. Biokominki mogą pełnić rolę źródła ciepła. Jego koszty są niewielkie, ponieważ 100% energii pochodzącej ze spalania kierowane jest na pomieszczenie, a nie ucieka przez komin. Dlatego bardzo szybko odczuwany jest wzrost temperatury (już po kilku minutach od zapalenia kominka). Oprócz tego bardzo ciekawą funkcją jest poprawa wilgotności powietrza w stosunku do takich źródeł ciepła jak kaloryfery czy grzejniki elektryczne. W sezonie grzewczym przesuszone powietrze w ogrzewanym pomieszczeniu jest znaną bolączką, dlatego możliwość nawilżenia go jest bardzo cenna. Poza tym powietrze można nasycić olejkami eterycznymi (substancjami aromaterapeutycznymi). Osiąga się to dzięki umieszczeniu w kominku naczynia z odpowiednim preparatem. Lotne cząsteczki olejku łączą się z wytwarzaną parą wodną, dzięki czemu powietrze stopniowo nasyca się aromatem i oddziałuje na nasze samopoczucie i zdrowie.

autor: Joanna Ryńska

zdjęcia: Planika Decor

Ogrzewanie olejowe

2007-08-24T14:08:00.001-07:00

To wygodny sposób zaopatrzenia w ciepło domów oddalonych od sieci gazowej. Chociaż tańszy od ogrzewania gazem płynnym, wciąż jest od niego mniej popularny.

W czym olej opałowy jest lepszy od...

gazu ziemnego? Podobnie jak gaz płynny przechowuje się go w zbiorniku, dlatego można z niego korzystać w gospodarstwach domowych położonych z dala od sieci gazowej. Zapas paliwa w zbiorniku zapewnia długotrwałą bezawaryjną pracę ogrzewania.
paliw stałych? Jest od nich wygodniejszy w użyciu. Nowoczesne kotły olejowe są w pełni zautomatyzowane i bezobsługowe. Gwarantują całkowite spalanie i emitują czyste spaliny. Podczas spalania oleju nie powstają – jak przy spalaniu paliw stałych – wymagające składowania odpady.
gazu płynnego i energii elektrycznej? Koszty ogrzewania domu olejem są niższe. Niestety, oleju nie da się – tak jak gazu płynnego, prądu czy gazu ziemnego – wykorzystać również do gotowania na kuchenkach.

Musi być zbiornik...
To, co z jednej strony jest zaletą ogrzewania olejowego, bo umożliwia zainstalowanie go w dowolnym rejonie kraju, z drugiej jest jego wadą. Wymaga bowiem wyłożenia niemałej kwoty na zakup dużej – najlepiej wystarczającej na cały sezon grzewczy – porcji paliwa. Konieczność jego przechowywania przez dłuższy czas stwarza też – w razie wycieku – zagrożenie pożarowe.
Jedno- lub dwupłaszczowy. Zbiorniki do magazynowania oleju opałowego wykonuje się najczęściej z polietylenu PE-HD albo z blachy stalowej jako jedno- lub dwupłaszczowe. Jednopłaszczowe, w celu zabezpieczenia otoczenia na wypadek wycieku oleju, trzeba umieszczać w wannie wychwytującej, dwupłaszczowe – lepiej chronione przed uszkodzeniem mechanicznym – można instalować bezpośrednio, bez dodatkowej obudowy (wanny). I jedne, i drugie można łączyć w baterie dopasowane do kształtu pomieszczenia i wymaganej objętości paliwa.
Zabezpieczony przed przenikaniem zapachu. Kupując zbiornik, warto spytać, czy jest zabezpieczony przed przenikaniem zapachu oleju (producenci stosują różne rodzaje takich zabezpieczeń). W przeciwnym razie trudno będzie uniknąć przedostawania się nieprzyjemnego zapachu oleju do pomieszczeń sąsiadujących z magazynem oleju.
Zabezpieczony przed niekontrolowanym wyciekiem oleju. W zbiornikach dwupłaszczowych takim zabezpieczeniem jest wypełnienie cieczą przestrzeni między zewnętrznym i wewnętrznym zbiornikiem. W razie powstania nieszczelności wyciekająca ciecz doprowadza do uruchomienie sygnalizacji alarmowej.
W pomieszczeniach ze zbiornikami jednopłaszczowymi umieszcza się sondy sygnalizujące nieszczelność. W obu wypadkach należy zapewnić możliwość zatrzymania wyciekającego oleju albo przez drugi płaszcz, albo przez wannę wychwytującą.

Gdzie umieścić zbiornik

Na zewnątrz domu. Zbiornik można ustawić na ziemi, zachowując minimalną określoną w przepisach odległość od innych obiektów na działce. Trzeba wtedy zapewnić ogrzewanie oleju w zbiorniku i przewodach doprowadzających go do domu. Podłoże pod zbiornik i fundament muszą być odizolowane od gruntu, aby chronić go przed skażeniem w razie wycieku oleju.
Jeśli chce się zakopać zbiornik pod ziemią, należy go umieścić w ukształtowanej w terenie i zaizolowanej niecce o pojemności większej niż on sam lub wybrać stalowy dwupłaszczowy. Odległość między zbiornikiem zakopanym w ziemi pod co najmniej półmetrową warstwą ziemi a innymi zabudowaniami nie powinna być mniejsza niż 3 m.
Wewnątrz domu. Ze względu na temperaturę zapłonu, która wynosi od 70 do 120°C, oleje opałowe wolno przechowywać wyłącznie w pomieszczeniach znajdujących się w piwnicy lub na najniższej nadziemnej kondygnacji budynku.
Ściany wewnętrzne i stropy w tych pomieszczeniach muszą mieć klasę odporności ogniowej EI120, a drzwi – EI60 (E – szczelność ogniowa w minutach, I – izolacja ogniowa w minutach). Jeśli olej będzie przechowywany w zbiorniku jednopłaszczowym, w całym magazynie oleju lub jego części trzeba zrobić wannę wychwytującą o pojemności jednego zbiornika.

Kocioł olejowy – zwykle stojący
Większość kotłów olejowych to urządzenia stojące przeznaczone do montażu w wydzielonym pomieszczeniu. Niektóre z oferowanych na rynku kotłów o małej i średniej mocy są wyposażone we wbudowany lub wolno stojący podgrzewacz bądź zasobnik c.w.u. wraz z układem regulacyjnym.
Kotły o małej mocy są dostępne również w wersji wiszącej (także dwufunkcyjne, przeznaczone do zabudowy bezpośrednio w kuchni).
Niewiele jest na razie kotłów olejowych kondensacyjnych, choć coraz częściej producenci proponują i takie rozwiązania. Maksymalny dodatkowy odzysk energii w wyniku kondensacji w kotłach olejowych wynosi 6% i jest o blisko połowę mniejszy niż w gazowych. Aby skutecznie odzyskiwać ciepło ze skroplin, temperatura wody powrotnej w instalacjach grzewczych z kotłem kondensacyjnym olejowym powinna być niższa niż w instalacjach z kotłem gazowym. To skłania do stosowania większych grzejników, a więc zwiększa koszty inwestycyjne. Kotły kondensacyjne są natomiast polecane do współpracy z systemami ogrzewania podłogowego. Kotły kondensacyjne, ale nie tylko one, mogą mieć zamkniętą komorę spalania. Są wtedy bezpieczniejsze dla użytkowników, bo dzięki odizolowaniu obiegu powietrza i spalin od pomieszczenia, w którym znajduje się kocioł, dodatkowo zapobiegają ryzyku zaczadzenia. Na kotłach wprowadzanych do obrotu i ich opakowaniach znajdują się odpowiednie informacje w języku polskim określające rodzaj oleju opałowego i ograniczenia w użytkowaniu tych urządzeń. Kotły dostępne w sprzedaży muszą mieć znak CE.
Ze względu na rodzaj kotła zwykle umieszcza się go w piwnicy lub na parterze. W nowo budowanym domu najlepiej przewidzieć obok siebie pomieszczenia na kotłownię i magazyn oleju spełniające wszystkie niezbędne wymagania.

Sprawny kocioł to sprawna instalacja

Każdy kocioł potrzebuje okresowych przeglądów i konserwacji. Kotły olejowe są pod tym względem bardziej wymagające niż gazowe.
W normalnych warunkach kocioł zanieczyszczają produkty spalania (sadze i osady siarczanowe), które działają agresywnie na jego ściany, podwyższają temperaturę spalin i obniżają jego sprawność. Na niekorzyść kotłów olejowych dodatkowo działają zmieniające się wraz ze zmianą dostawcy parametry oleju. Dlatego zaleca się jego czyszczenie przynajmniej raz w roku przed rozpoczęciem sezonu grzewczego. Podczas przeglądu kotła olejowego należy sprawdzić:

szczelność i drożność przewodów olejowych;
napięcie zasilania kotła;
połączenia elektryczne zasilania i sterowania;
ustawienie urządzeń regulujących (na przykład termostatu, sterowników, itp.);
prawidłowość pracy palnika i jego regulacji,
czystość filtra paliwa;
zapowietrzenie układu;
czystość dysz palnika i wymiennika kotła;
jakość spalin.

"Murator"

Tekst: Dariusz Tomaszewski

Izolacja cieplna budynku

2007-08-21T09:39:00.000-07:00

Zastanawiamy się nad modernizacją ogrzewania naszego domu. Zwykle jest to spowodowane chęcią zmniejszenia rachunków za ogrzewanie. A ceny paliw systematycznie wzrastają. Co robić? Dochodzimy do wniosku, że trzeba zmienić piec centralnego ogrzewania. Piec też decyduje o oszczędnościach, ale kolejność wykonywania modernizacji powinna być inna. Najpierw trzeba zająć się izolacją budynku, a więc dachu, ścian zewnętrznych oraz podłogi. Należy też przyjrzeć się oknom i drzwiom. Taka kolejność pozwoli na modernizację ogrzewania tak, by dokonane zmiany odpowiadały aktualnemu stanowi zabezpieczenia termicznego budynku. Pozwoli to między innymi na prawidłowy dobór kotła centralnego ogrzewania. W przeciwnym wypadku istnieje możliwość zakupu urządzenia za dużej mocy, a to podwyższy koszt modernizacji ogrzewania.

Jak tracimy ciepło?

Praktycznie ciepło z budynku ucieka przez każdą niezabezpieczoną w wystarczającym stopniu przegrodę.

Przez dach tracimy od 30 do 50% ciepła. Warstwa materiału izolacyjnego powinna wynosić 25-30 cm. W efekcie zastosowania izolacji takiej grubości straty ciepła przez dach mogą zmniejszyć się o ok. 70%. Straty powstałe przez nie izolowane ściany zewnętrzne to 20-40% wszystkich strat ciepła. Obecnie zalecana grubość warstwy izolacyjnej ścian to minimum 15 cm. Redukcja strat przy tej grubości wynosi ok.60-70%. Również przez nieocieplany strop nad piwnicą ucieka ciepło. Aby temu zaradzić zaleca się wykonać warstwę izolacyjną o grubości minimum 8 cm. Jeżeli podłoga znajduje się bezpośrednio na gruncie, to materiał izolacyjny powinien mieć nie mniej niż 15 cm.

Podane grubości izolacji to wartości minimalne. Jeszcze lepsze efekty będą, gdy warstwa izolacyjna będzie grubsza. Zwiększy się koszt zakupu materiału izolacyjnego, natomiast wartość robocizny powinna pozostać taka sama, ponieważ powierzchnia przeznaczona do zaizolowania pozostaje taka sama.

Nieszczelne okna i drzwi to również straty ciepła. Wymiana lub naprawa okien i drzwi pozwoli zmniejszyć ucieczkę ciepła do ok.5-10% ogólnych strat.

Bardziej szczegółowe informacje na temat okien i drzwi znajdują się w dziale Inne tematy w artykułach Okna - ważne ogniwo dobrze ocieplonego domu oraz Drzwi wejściowe - nie wypuszczajmy przez nie ciepła”
Materiały izolacyjne

Najczęściej do izolacji termicznej budynków mieszkalnych stosuje się styropian oraz wełnę mineralną.

Styropian to uniwersalny materiał używany do izolacji budynków. Stosując odpowiedni rodzaj styropianu można nim ocieplić cały dom, począwszy od fundamentów, poprzez ściany zewnętrzne, skończywszy na dachu.

Płyty styropianowe produkowane są w wymiarach 500x 1000 mm. Najczęściej są one w kolorze białym. Nowością występującą na rynku od pewnego czasu to styropian biały, w czarne kropki. Te czarne kropki to kawałki styropianu z dodatkiem grafitu. Płyty te mają lepszą izolacyjność, niż tradycyjne białe.

Aby w miejscu łączenia płyt styropianowych, nie występowały mostki termiczne stosuje się płyty z krawędziami frezowanymi na zakładkę lub pióro i wpust.

Styropian można również stosować do wdmuchiwania w miejscach trudno dostępnych-są to drobne cząsteczki tzw.granulat.

Styropian jest lekkim, a przy tym trwałym materiałem izolacyjnym. Płyty różnią się twardością, a tym samym wytrzymałością mechaniczną, co decyduje również o tym gdzie może być stosowany.

Wełna mineralna charakteryzuje się odpornością na czynniki chemiczne, wilgoć oraz jest niepalna. Ważną cechą wełny jest też jej izolacyjność akustyczna.
Produkowana w różnych twardościach. Miękkie maty głównie do izolacji poddaszy oraz twarde płyty stosowane do izolacji ścian zewnętrznych. Występuje, podobnie jak styropian w formie granulatu do izolowania miejsc trudno dostępnych.

Na rynku dostępne są różne rodzaje wełny mineralnej np.: z warstwą folii aluminiowej, która odbija ciepło lub zbrojona siatką stalową, o podwyższonej wytrzymałości mechanicznej.

Tam gdzie występuje wilgoć oraz duże obciążenia do ocieplenia stosuje się polistyren ekstradowany. Jest to bardzo twardy materiał, odporny na działanie mechaniczne, występuje w formie płyt w różnych kolorach. Może być łączony na zakładkę lub pióro-wpust.

Jest materiałem cieplejszym niż styropian, jednak jego cena jest zdecydowanie wyższa.

źródło:http://www.info-ogrzewanie.pl/art,id_m-40,t-Izolacja-cieplna-budynku.html

Bojlery

2007-08-16T07:08:00.000-07:00

Do przygotowania ciepłej wody użytkowej (cwu) stosuje się bojlery. Jest to zbiornik, w którym następuje podgrzanie wody poprzez element grzewczy znajdujący się w zbiorniku, zasilany z kotła centralnego ogrzewania, kominka z płaszczem wodnym lub innego zewnętrznego źródła ciepła. Dodatkowo bojlery mogą być wyposażone w grzałkę elektryczną z termostatem. Bojlery mogą w zależności od konstrukcji współpracować z jednym lub dwoma źródłami ciepła (np. kocioł co oraz kolektor słoneczny). W celu zmniejszenia strat ciepła bojlery są izolowane termicznie.

Rodzaje bojlerów

Najbardziej popularne bojlery wyposażone są w spiralnie zwiniętą rurę(wężownicę), w której krąży ciepła woda i oddaje ciepło wodzie użytkowej wypełniającej bojler.

Równomierne nagrzewanie wody użytkowej w całym bojlerze uzyskuje się dzięki zastosowaniu konstrukcji typu „zbiornik w zbiorniku”. W większym, zewnętrznym zbiorniku znajduje się zbiornik wypełniony wodą użytkową. W przestrzeni pomiędzy zbiornikami krąży ciepła woda i ogrzewa wodę użytkową w mniejszym zbiorniku.

Oddzielną grupę stanowią bojlery elektryczne. Elementem grzewczym jest jedna lub kilka grzałek elektrycznych. Daje to możliwość regulacji mocy urządzenia w zależności od zapotrzebowania na cwu. W mniejszych bojlerach stosuje się grzałki o mocy do 6 kW zasilane z instalacji jednofazowej, natomiast większe wymagają instalacji trójfazowej.

Ze względu na sposób zasilania zbiornika i poboru ciepłej wody bojlery mogą być bezciśnieniowe (otwarte) lub ciśnieniowe (zamknięte).
Bojlery otwarte mogą mieć pojemność od 5 do ok. 100 litrów. Montuje się je w okolicy miejsca poboru wody. Najczęściej mogą one zasilać w ciepłą wodę jeden punkt czerpalny.

Bojlery zamknięte o pojemności od 10 do 1000 litrów, służą zwykle do zasilania kilku punktów czerpalnych. Zbiorniki o większej pojemności są wykonywane jako stojące.
Korzystanie z tego typu bojlerów jest wygodne, ponieważ możliwy jest pobór ciepłej wody równocześnie z kilku punktów czerpalnych (kranów).
Dobór bojlerów

Przed zakupem bojlera należy obliczyć, jakie jest zapotrzebowanie na ciepłą wodę. Trzeba wziąć pod uwagę: liczbę osób, ilość punktów czerpalnych, przyzwyczajenia osób korzystających z ciepłej wody.

Wielkość bojlera ma decydujące znaczenie dla wygody i komfortu korzystania z ciepłej wody. Prawidłowo dobrany bojler pozwoli na uzyskanie wymaganej ilości ciepłej wody o odpowiedniej temperaturze.

Do budynków jednorodzinnych zwykle stosuje się bojlery o pojemności od 120 do 200 litrów.
Użytkowanie bojlerów

Temperaturę uzyskiwanej ciepłej wody można w bojlerach regulować w zakresie od ok. 35°C do temperatury maksymalnej. Utrzymywanie wysokiej temperatury wody skutkuje osadzaniem się kamienia w zbiorniku, ponadto można się oparzyć, jeżeli woda będzie gorąca.

Optymalna temperatura wody to 45-55°C. Przepisy określają, że temperatura powinna wynosić minimum 55°C. W wodzie o temperaturze 35-46°C będącej w bezruchu rozwijają się bakterie legionella, które wywołują zapalenie płuc. Bakterie te giną w temperaturze ok.60-70°C. W związku z tym od czasu do czasu należy nastawić wyższą temperaturę, aby zbiornik i znajdującą się tam wodę odkazić.

W bojlerach typu „zbiornik w zbiorniku” bakterie legionella nie rozwijają się.

żródło: http://www.info-ogrzewanie.pl/art,id_m-29,t-Bojlery.html

Ogrzewanie miejscowe

2007-08-12T15:01:00.000-07:00

Ogrzewanie miejscowe jest najprostszym i najstarszym sposobem ogrzewania pomieszczeń. Jego charakterystyczną cechą jest to, że źródło ciepła znajduje się w miejscu ogrzewanym. Ciepło przenoszone jest za pośrednictwem krążącego powietrza, czyli konwekcji oraz przez promieniowanie na otaczające przedmioty.

Każde urządzenie ogrzewania miejscowego służy do ogrzewania tylko jednego pomieszczenia. W wyjątkowych przypadkach, gdy zostanie ustawiony w przedpokoju czy korytarzu, ogrzewać może kilka pomieszczeń. Urządzenia do ogrzewania miejscowego różnią się między sobą wyglądem, materiałem z którego zostały wykonane a także materiałem opałowym.

Piece kaflowe
Piece kaflowe należą do grupy pieców akumulacyjnych.
W krótkim czasie spalania paliwa, materiał pieca akumuluje (magazynuje ciepło), które oddaje później w ciągu kilku godzin ogrzewanemu pomieszczeniu. Duża temperatura powierzchni oddających ciepło nie jest pożądana z powodu intensywnego i uciążliwego dla ludzi promieniowania oraz przypiekania kurzu. Temperatura powierzchni grzejnych w piecach o dużej pojemności cieplnej po 4 godzinach od chwili zapalenia nie powinna przekraczać 80°C.
Węgiel kamienny jest paliwem, które najczęściej jest używane do spalania w piecach kaflowych. Można do tego celu wykorzystać również brykiet z węgla brunatnego, torf lub drewno. Aby opalać torfem lub drewnem potrzebna jest duża komora paleniskowa. Dla umożliwienia całkowitego spalania gazów uchodzących z paleniska konieczne jest doprowadzenie na ruszt w pierwszym okresie spalania, tzw. powietrza wtórnego.

Piece żelazne, tak zwane "kozy"
Piece żelazne maja podobną wydajność co piece kaflowe, są jednak mniejsze. Piece żelazne mają duży zasobnik opału, umożliwiający dłuższe palenie bez częstej obsługi. Ujemną cechą pieców żelaznych jest mała akumulacja ciepła. Z chwilą zakończenia spalania opału pomieszczenie przestaje być ogrzewane. Jednocześnie piece żelazne mają małą bezwładność cieplną, dzięki czemu pomieszczenia są dostatecznie ogrzane wkrótce po jego uruchomieniu. Piece żelazne charakteryzują się dużą temperaturą powierzchni grzejnej, co powoduje intensywne promieniowanie oraz przypiekanie cząstek kurzu. Z tych względów nie powinny być używane do ogrzewania pomieszczeń mieszkalnych i zapylonych. Powierzchnia zewnętrzna powinna być gładka i łatwa do czyszczenia. Piece żelazne dzielą się na piece komorowe i piece z dolnym spalaniem.

Piece komorowe
Mają dużą komorę spalania, która zajmuje całe wnętrze pieca. Komora spalania jest jednocześnie zbiornikiem paliwa. Spaliny przechodzą do komina przez całą znajdującą się w piecu warstwę paliwa i wskutek tego żarzy się cały zasób paliwa.
Piece ze spalaniem dolnym
Potocznie nazywane są piecami amerykańskimi. Części składowe tego pieca to: ruszt koszowy zawieszony nad zwykłym rusztem płaskim, szyb zasypowy sięgający od pokrywy do rusztu. Szyb służy jako zbiornik na paliwo. Spalanie odbywa się w ruszcie koszowym. Na miejsce spalonego opału zsuwa się z szybu następna warstwa paliwa. Najodpowiedniejszym paliwem jest antracyt i chudy węgiel kamienny.

Ogrzewanie gazowe
Ogrzewanie gazem w porównaniu z paliwami stałymi ma wiele zalet. Do nich zalicza się prostotę
i czystość obsługi, łatwość regulacji i automatyzacja, wysoką sprawność, zbyteczność transportu
i przechowywania paliwa. Jednak ogrzewanie gazem jest wielokrotnie droższe od ogrzewania z użyciem paliwa stałego. Spaliny odprowadzane są rurami na zewnątrz, a powietrze potrzebne do spalania doprowadzane jest bezpośrednio z pomieszczenia.
Jest ono przydatne w pomieszczeniach i budynkach użytkowanych z długimi przerwami. Najczęściej stosowane jest jako ogrzewanie dodatkowe.

Spośród miejscowego ogrzewania na gaz wyróżnić można:
Gazowe grzejniki konwekcyjne
Wyglądem przypominają grzejniki ogrzewania centralnego. Człony grzejników wykonane są z blachy lub żeliwa. Mają kształt spłaszczonych rur, połączonych u dołu wspólną komorą spalania a u góry kanałem wylotowym spalin. Człony połączone są ze sobą za pomocą kotwi i uszczelnione pierścieniami z wkładką azbestową. Każdy człon ma u góry otwór zamykany pokrywką umożliwiający czyszczenie wnętrza członu. Grzejniki te ustawia się zwykle przy ścianach zewnętrznych ze względu na bliskość kanałów spalinowych.

Nagrzewnice gazowe
Nagrzewnica jest urządzeniem bezpośrednio ogrzewającym powietrze. Używa się jej wtedy, kiedy istnieje taka potrzeba. Do zainstalowania nagrzewnicy potrzebny jest otwór w ścianie, podłączenie do przewodu gazowego i elektrycznego. Można montować je wewnątrz i na zewnątrz budynku.
Nagrzewnice posiadają palnik ciśnieniowy ze wstępnym mieszaniem powietrza a także osiowy wentylator powietrza nawiewanego. Urządzenia te często stosowane są w kanałach wentylacyjnych do podgrzewania powietrza.

Płyty ceramiczne - ogrzewanie przez promieniowanie
Płyty ceramiczne nagrzewane są gazem do temperatury 800-900°C. Mieszanina gazu i powietrza doprowadzana jest do obudowy z tyłu płyty. Przechodząc przez otworki spala się bezpłomiennie na przedniej stronie płyty, doprowadzając ją do żarzenia.
Z uwagi na silne promieniowanie gazowe płyty nie mogą być instalowane na wysokości mniejszej niż 4m od podłogi. W przypadku mniejszej wysokości należy je ustawić w pozycji nachylonej do podłogi.

Ogrzewanie elektryczne
Przy ogrzewaniu elektrycznym ciepło wytwarzane jest bez potrzeby procesu spalania. Nie istnieje więc potrzeba budowy kanałów spalinowych, doprowadzania powietrza potrzebnego do spalania. Regulacja, włączanie i wyłączanie grzejników jest bardzo proste. Jedyną ujemną strona ogrzewania elektrycznego są wysokie koszty eksploatacji.
Elementem grzejnym w piecach elektrycznych są spirale grzejne, wykonane z drutu lub taśmy o dużym oporze elektrycznym. Umieszcza się je w ognisku zwierciadła parabolicznego lub w ażurowej osłonie blaszanej. Druty i taśmy grzejne nawijane są równolegle po trzy, aby umożliwić regulację wydajności przez włączanie i wyłączanie poszczególnych spiral.

autor: Aneta Demianowicz

źródło: http://www.e-instalacje.pl/142_278.htm

Ogrzewanie mieszkania przy wykorzystaniu kominka

2007-08-07T06:05:00.000-07:00

Kominki mogą pracować w systemie centralnego ogrzewania jako główne lub dodatkowe źródło ciepła. Ponieważ, czas spalania drewna w kominku jest ograniczony do kilkunastu godzin, więc wymaga on systematycznej obsługi, a to niestety w większości wypadków dyskwalifikuje go jako podstawowe ogrzewanie domu.

W ogrzewaniu kominkowym czynnikiem grzewczym może być powietrze lub woda.

Ogrzewanie powietrzem

Do ogrzewania powietrzem stosuje się głównie kominki zamknięte. Powietrze opływając wokół wkładu lub kasety ogrzewa się, a następnie kanałami jest rozprowadzane do poszczególnych pomieszczeń.

Rozprowadzenie może nastąpić samoczynnie poprzez konwekcję, czyli unoszenie się gorącego powietrza ku górze. Niestety system ten ma zastosowanie tylko w niewielkich instalacjach grzewczych, ponieważ powietrze jest rozprowadzane na odległość ok.3 m od kominka. Niewątpliwą jego zaletą jest niezawodność, bo nie jest zasilany energią elektryczną.

W systemach ogrzewania powietrznego najczęściej do rozprowadzania powietrza stosuje się specjalnie wygłuszoną turbinę elektryczną, która wymusza przemieszczanie się ogrzanego powietrza.

W systemie tym turbina może być umieszczona pod urządzeniem grzewczym lub nad nim. Turbina nadmuchowa umieszczona pod wkładem tłoczy zimne powietrze, które ogrzewa się przepływając obok elementu grzejnego. W ten sposób przez układ przechodzi do 150 m3/h ogrzanego powietrza.

Bardziej wydajna jest turbina umieszczona nad kominkiem, która rozprowadza do 600 m3/h powietrza. W tym układzie turbina zasysa gorące powietrze i przepycha go do kanałów rozprowadzających.

Stosując ogrzewanie powietrzne należy stworzyć możliwość powrotu powietrza schłodzonego z pomieszczeń ogrzewanych do pomieszczenia, gdzie znajduje się kominek.
Ogrzewanie wodne

Kominki można stosować do zasilania instalacji centralnego ogrzewania tradycyjnego oraz podłogowego. Wymaga to zastosowania wkładu z płaszczem wodnym, gdzie woda nagrzewa się opływając element grzejny, a następnie zasila układ centralnego ogrzewania. Najczęściej ogrzewanie takie stosowane jest jako dodatkowe. Gdy temperatura wody dopływającej z kominka spadnie do wartości zadanej automatyczny układ włącza kocioł gazowy, olejowy albo elektryczny. Układ ten pracuje z wymuszonym obiegiem wody. Kominki jako urządzenia grzewcze na paliwa stałe mogą pracować tylko w instalacjach typu otwartego, z otwartym naczyniem wzbiorczym. Dodatkowo trzeba pamiętać, że nie wszystkie kotły gazowe i olejowe mogą pracować w takiej instalacji.

Ogrzewanie kominkiem z płaszczem wodnym daje możliwość sterowania spalaniem drewna, a tym samym wydajnością urządzenia. Do tego celu stosuje się wentylator ze zmienną prędkością obrotową. W zależności od zapotrzebowania wentylator sterowany elektronicznie podaje odpowiednią ilość powietrza do paleniska.

źródło: http://www.info-ogrzewanie.pl/art,id_m-21,t-Ogrzewanie-powierzchni-mieszkalnej-za-pomoca-kominka.html

Ogrzewanie promieniami podczerwonymi

2007-07-31T03:08:00.000-07:00

Ogrzewanie budynków mieszkalnych i obiektów przemysłowych w związku z sytuacją na rynku paliw jest coraz kosztowniejsze. Aby koszty te ograniczyć producenci urządzeń grzewczych sięgają do coraz nowszych technologii. Jedną z takich nowości są grzejniki, które oddają ciepło w postaci promieniowania podczerwonego. Ponieważ stosunkowo rzadko ten rodzaj ogrzewania stosuje się w budynkach jednorodzinnych lub mieszkaniach poniżej przedstawimy tylko ogólny zarys tematu.

Zasada działania promienników

Promienniki, bo taką nazwę mają grzejniki emitujące promieniowanie podczerwone, najpierw ogrzewają ściany, sufit oraz przedmioty w pomieszczeniu, a potem od nich ogrzewa się powietrze.

Każdy przedmiot o temperaturze wyższej od zera absolutnego emituje takie promienie. Promienie podczerwone są niczym innym jak ciepłem.

Zasada działania promienników jest podobna: element grzewczy jest podgrzewany, po czym ciepło odbija się od ekranu promieniującego i jest kierowane na ogrzewaną powierzchnię. Charakterystyczna cechą tego systemu jest możliwość ogrzewania punktowego określonego stanowiska lub miejsca.

Ogrzewanie takie stosuje się głównie w halach produkcyjnych, sklepach, szklarniach oraz w obiektach sakralnych.

Dodatkową zaletą takich systemów grzewczych jest fakt, że są bardzo wydajne i ekonomiczne oraz mają korzystny wpływ na zdrowie i samopoczucie człowieka.
Budowa i rodzaje promienników

W obudowie grzejnika znajduje się element grzewczy oraz ekran promieniujący. Ponadto zabudowane są tam też urządzenia służące do sterowania pracą grzejnika. W zależności od zastosowanego elementu grzewczego promienniki mogą być elektryczne, gazowe, olejowe lub wodne.

Ponadto występują promienniki wysoko lub nisko temperaturowe. Zależy to od temperatury, jaką może uzyskać element grzewczy.
Ogrzewanie podłogowe

Coraz częściej stosuje się do ogrzewania pomieszczeń mieszkalnych elektryczne kable grzewcze wtopione w wylewkę betonową.

Prąd elektryczny przepływając przez element oporowy rozgrzewa go. Wytworzone ciepło w postaci promieniowania podczerwonego promieniuje do podłogi, a ta z kolei promieniuje do pomieszczenia.
Takie ogrzewanie stosuje się też na zewnątrz budynków, do ogrzewania schodów i podjazdów.

źródło:http://www.info-ogrzewanie.pl/art,id_m-46,t-Ogrzewanie-promieniami-podczerwonymi.html

Ogrzewanie konwekcyjne

2007-07-30T13:12:00.000-07:00

Zasada działania

Konwektory elektryczne są grzejnikami, które oddają wytworzone ciepło bezpośrednio lub z krótkim opóźnieniem. Ten rodzaj ogrzewania wykorzystuje różnego rodzaju grzejniki konwektorowe, które podłączone są do istniejącej lub specjalnie wzmocnionej domowej instalacji elektrycznej. Grzejniki takie mogą być stacjonarne (zawieszane na ścianie) lub przenośne (stojące).

W wielu rozwiązaniach konstrukcyjnych są one wyposażone w nawiew powietrza usytuowany z przodu lub od dołu, co gwarantuje cichą pracę i pozwala osiagnąć optymalne krążenie powietrza w pomieszczeniu (warunkiem jest umieszczenie konwektora pod oknem). Instalując ten system ogrzewania jako podstawowy należy się liczyć z koniecznością zwiększenia możliwości przesyłowych instalacji elektrycznej.

Najczęściej występuje konieczność wykonania oddzielnej instalacji do zasilania ogrzewania i zwiększenia mocy przyłączeniowej w umowie z dostawcą energii. Możliwość sterowania kosztami zakupu energii elektrycznej jest ograniczona i uzależniona od możliwości akumulacji ciepła w powietrzu - zdarza się, że odbiorca często musi wykorzystywać energię, poza strefą gdy jest energia tania. Konwektory są dobrym rozwiązaniem do dogrzewania pomieszczeń. Moc urządzeń nie przekracza wówczas 2 kW i mogą być podłączane jako urządzenia przenośne do standardowej instalacji elektrycznej.
Elementem grzewczym są druty grzejne, umieszczone swobodnie na ceramicznym podkładzie nośnym lub obudowane specjalnym materiałem, np. masą ceramiczną. Zewnętrzną powierzchnią oddającą ciepło jest obudowa grzejnika, wykonana najczęściej z blachy stalowej i kształcie zbliżonym do prostokąta. Dla pełnego wykorzystania zjawiska konwekcji grzejniki te powinny być instalowane pod oknami, nad podłogą - tam gdzie występują naturalne ruchy konwekcyjne powietrza w pomieszczeniach. Grzejniki konwekcyjne mają stosunkowo niską temperaturę powierzchni i oddają ciepło na zasadzie konwekcji (ogrzewania powietrza opływającego grzejnik). W prostych rozwiązaniach konwekcja jest naturalna (wykorzystująca naturalny ruch powietrza w pomieszczeniach wymuszany przez różnicę temperatur mas powietrza). Grzejniki z konwekcją wymuszoną mają wbudowany wentylator, osiowy, lub poprzeczny, który wymusza nadmuch powietrza kierując go poziomo nad podłogę. Uzyskuje się wtedy lepszy efekt grzejny, ponieważ ciepłe i zimne powietrze szybciej się miesza w pomieszczeniu. Konwektory mogą być sterowane regulatorami w postaci termostatu pokojowego, czasami także zegara sterującego, gdy służą do ogrzewania pomieszczeń użytkowanych tylko w określonych okresach doby. Efekt regulacyjny uzyskuje się poprzez zmianę wydajności grzejnej w przypadku konwekcji naturalnej i zmianę ilości wydmuchiwanego powietrza - obrotów wentylatora w grzejnikach z konwekcją wymuszoną.

Koszty zakupu urządzeń

Koszt zakupu grzejników konwektorowych wynosi 130 ÷ 600 zł/kW mocy zainstalowanej. Modele droższe posiadają wbudowany regulator temperatury i zegar sterujący (często mają także możliwość regulacji mocy).

ZALETY

* niski koszt zakupu urządzeń i wykonania instalacji. Przy prawidłowym zaprojektowaniu ogrzewania umożliwia szybkie uzyskanie zadanej temperatury w pomieszczeniu (szczególnie, jeżeli stosuje się grzejniki z konwekcją wymuszoną),
* ogrzewanie szczególnie polecane do pomieszczeń, w których ciepło wykorzystywane jest okresowo i gdzie konieczne jest czasowe ogrzewanie (np. łazienki, sypialnie, gabinety lekarskie),
* możliwość regulacji mocy w przyjętych zakresach (także na zasadzie regulacji temperatury w pomieszczeniu), co jest szczególnie korzystne w okresach przejściowych: wiosną i jesienią,
* niezawodne w eksploatacji i łatwe w obsłudze,
* posiadają estetyczny wygląd i można je łatwo wkomponować w wystrój pomieszczeń mieszkalnych,
* możliwość stosowania tego systemu grzewczego jako dodatkowego np. uzupełniającego w godzinach nocnych ogrzewanie węglowe lub inny rodzaj ogrzewania (np. elektryczne ogrzewanie podłogowe).

WADY

* koszt eksploatacyjny, wyższy niż koszt eksploatacji systemów akumulacyjnych,konieczność dostosowania miejsca instalacji grzejników dla zapewnienia właściwych warunków konwekcji i równomiernego rozkładu temperatury w pomieszczeniu.

źródło: http://www.dom.cieply.pl/index.php?pid=13

Ogrzewanie nadmuchowe

2007-07-25T11:27:00.000-07:00

W tradycyjnych, wodnych, systemach centralnego ogrzewania podgrzewane jest medium pośrednie, czyli woda, która rozprowadzana jest do grzejników.
Następnie grzejniki poprzez konwekcję bądź radiację oddają ciepło do pomieszczenia. O ile w nowoczesnych systemach wodnych czas nagrzania małej ilości wody w obiegu jest o wiele krótszy, to sam proces przekazania energii do pomieszczenia jest wciąż bardzo długi. Decyduje to o dużej bezwładności systemów wodnych, gdzie czas rozruchu wynosi od kilku do kilkunastu godzin, a w obiektach o dużej kubaturze musi ono praktycznie działać non stop.

Rysunek: Krzysztof Rodak / Ładny Dom
1 - gazowy lub olejowy piec nadmuchowy;
2 - włókninowy i elektrostatyczny filtr powietrza;
3 - klimatyzator (część wewnętrzna - chłodnica) [opcjonalnie]
4 - nawilżacz powietrza;
5 - przepustnica czerpni zewnętrznej;
6 - czerpnia zewnętrzna;
7 - klimatyzator (część zewnętrzna) [opcjonalnie]
8 - termoregulator;
9 - komin odprowadzający spaliny;
10 - kanały doprowadzające powietrze do pomieszczeń;
11 - czerpnia wewnętrzna;
12 - kanał "zetowy";
13 - kratki nadmuchowe z przepustnicami;
14 - kanał wentylacji grawitacyjnej

W ogrzewaniu nadmuchowym rozprowadzamy, za pomocą kanałów, to na czym nam najbardziej zależy, tj. ciepłe powietrze. Czas rozruchu wynosi w praktyce od kilkunastu do kilkudziesięciu minut. Pozwala to na skrócenie czasu ogrzewania obiektu i utrzymywanie w okresie przestoju temperatury dyżurnej, bądź całkowite wyłączenie ogrzewania. Ze względu na fakt, że kratki nadmuchowe zlokalizowane są na całej powierzchni obiektu oraz że nadmuchiwane powietrze miesza się i cyrkuluje, nie występują lokalne różnice w temperaturze, co z kolei polepsza komfort.

Ogrzewanie powietrzne eliminuje wszelkie awarie, typu: przecieki, korozję, zamarzanie, osadzanie się kamienia w przewodach. Ponadto nie ogranicza powierzchni użytkowej i nie szpeci pomieszczenia obecnością grzejników.

O ile wszystkie pozostałe systemy ogrzewań centralnych spełniają jedynie funkcję grzewczą, to ogrzewanie powietrzne umożliwia całoroczną, całkowitą kontrolę nad klimatem bez powielania kosztów dla osobnych instalacji.

OGRZEWANIE NADMUCHOWE GWARANTUJE NAM:

WIELE FUNKCJI W JEDNYM SYSTEMIE:
* ogrzewanie
* klimatyzacja (chłodzenie)
* wentylacja (nadmuch świeżego powietrza)
* nawilżanie
* jonizacja
* filtrowanie

OSZCZĘDNOŚĆ:
Urządzenia posiadają dużą sprawność 80 ÷ 105 % ze względu na fakt, iż temperatura powietrza chłodzącego wymiennik ciepła jest dużo niższa niż analogiczna temperatura medium chłodzącego w systemach wodnych

Oszczędności w eksploatacji wynikają z:
- małego gradientu temperatury
- dużej dynamiki działania - możliwość dobowych manipulacji i chwilowego obniżenia temperatury w krótkich przedziałach czasowych
- dużej sprawności urządzeń
- niskiego zużycia paliwa

TRWAŁOŚĆ
- urządzenia nie są narażone na korozję
- nie spada sprawność w wyniku odkładania się kamienia z upływem czasu

KOMFORT
- równomierna temperatura
- system odpowiada natychmiast na wymagania użytkownika

ESTETYKA
- eliminuje występowanie grzejników

System wyposażony we wszystkie elementy dodatkowe sterowany jest jednym lub kilkoma termostatami umieszczonym w pomieszczeniu najbardziej oddającym komfort w budynku. Elementy dodatkowe można zainstalować w późniejszym okresie czasu bez przerabiania instalacji ponieważ dodatkowe urządzenia są montowane modułowo do wcześniej przygotowanego systemu którym może być na wstępie tylko instalacja grzewcza.

źródło: http://www.heatszczecin.pl/ogrzewanie_nadmuchowe/ogrzewanie_info.html

Ogrzewanie podłogowe

2007-07-25T05:33:00.000-07:00

Ogrzewanie podłogowe to dość modny ostatnio sposób ogrzewania pomieszczeń mieszkalnych. Trzeba się jednak zastanowić, czy faktycznie warto podążać za tą modą...

Na początek trochę informacji na temat tego, jak działa takie ogrzewanie. Otóż w pokoju zamiast instalować grzejniki, pod podłogą montuje się przewody, którymi będzie płynąć ciepła woda, albo grzewcze elementy elektryczne. Z tego względu najprościej instalować ogrzewanie podłogowe w domu czy mieszkaniu dopiero wybudowanym, zanim pojawi się w nim terakota czy glazura. Później konieczne będzie zrywanie podłogi oraz być może zmiana miejsc poprowadzenia rur z centralnego ogrzewania.

Przeglądając ostatnio kilka witryn firm zajmujących się instalacją ogrzewania podłogowego, wyczytałem masę interesujących informacji. Interesujących, bo często nieprawdziwych. Trudno się dziwić, że sprzedawcy zachwalają swoje urządzenia zupełnie "zapominając" o ich wadach, ale nie jest to z ich strony uczciwe. Postanowiłem więc zająć się tymi nie do końca rzetelnymi informacjami i zweryfikować je właśnie tutaj, w tym artykule.

Po pierwsze, na wielu stronach pojawiają się stwierdzenia, ogrzewanie podłogowe jest tańsze. Tańsze od grzejników chyba, bo od czegóż innego? Trudno odnieść się do takiego sformułowania, bo koszt ogrzewania zależy nie od sposobu dostarczenia ciepła (czyli: piec, kocioł centralnego ogrzewania + grzejniki, centralne ogrzewanie + ogrzewanie podłogowe, ogrzewanie nadmuchowe) ale od źródła ciepła, czyli po prostu od paliwa, które jest wykorzystywane i od sprawności jego wykorzystania. Nie widzę większego związku między sprawnością spalania w kotle centralnego ogrzewania a zainstalowaniem ogrzewania podłogowego czy grzejnika.

Oszczędności sięgające nawet 30% (sic!) tłumaczy się tym, że ciepło oddawane jest przy niższej temperaturze a dzięki podgrzewaniu podłogi można zmniejszyć temperaturę w pomieszczeniu z 22°C do 20°C przy zachowaniu komfortu cieplnego. Co do obniżenia temperatury nie mam wątpliwości, wiadomo że najzimniej jest człowiekowi zawsze w stopy i stąd przyjemne ciepło z podłogi daje wrażenie wyższej temperatury w pomieszczeniu. Tylko że nie wyobrażam sobie w jaki sposób zmniejszenie temperatury w pomieszczeniu o dwa tylko stopnie Celsjusza pozwoli na zmniejszenie strat ciepła do otoczenia o 30%. Bo to właśnie te straty mają największy wpływ na ilość mocy potrzebnej do ogrzania pomieszczenia. A czy ta moc będzie oddawana przy niskiej czy wysokiej temperaturze to akurat nie ma większego znaczenia.

Drugą ciekawostką, którą udało mi się odnaleźć, jest informacja, że ogrzewanie podłogowe zmniejsza cyrkulację kurzu w mieszkaniu i że dzięki temu jest ono przyjazne dla alergików, dzieci, itd. Tłumaczono to faktem, że ogrzewanie podłogowe dostarcza ciepła przy niższej temperaturze niż grzejnik a skoro niższa temperatura to konwekcja powietrza mniejsza. Prawda. Zapomniano jednak o tym fakcie, że tu powierzchnią oddawania ciepła jest praktycznie cała podłoga a nie tylko jeden niewielki przecież grzejnik, który w dodatku kurzy się znacznie mniej niż podłoga. Najczęściej umieszczony jest pod parapetem, ma mało poziomych powierzchni, a podłoga kurzy się bardzo łatwo. Widziałem kilka opinii według których ogrzewanie podłogowe jest po prostu utrapieniem dlatego właśnie, że trzeba często odkurzać podłogę aby uniknąć fruwającego w pokoju kurzu.

Oczywiście, ogrzewanie podłogowe ma zalety, nad którymi nie ma co dyskutować, bo są one bezsprzeczne. Przede wszystkim ciepło oddawane jest równomiernie w całym pomieszczeniu a nie tylko w miejscu zainstalowania grzejnika. Niska temperatura czynnika przepływającego przez przewody ogrzewania podłogowego z kolei pozwala na podłączenie tego obwodu na przykład do pompy ciepła i dzięki temu na poczynienie poważnych oszczędności. Niektóre firmy jako zaletę ogrzewania podłogowego podają estetykę wnętrza, którego nie "szpeci" tradycyjny grzejnik. Mnie osobiście grzejnik pod parapetem od strony wizualnej nie przeszkadza, za to gdyby go nie było, mógłbym pod parapetem ustawić jakąś szafkę. Faktem jest, że ogrzewanie podłogowe daje więcej możliwości wykorzystania wnętrza pomieszczenia, bo przecież zwykłego grzejnika nie należy zastawiać szafkami czy łóżkiem, w przeciwnym wypadku moc ciepła oddawanego do pomieszczenia znacznie spadnie.

Czy więc ogrzewanie podłogowe to dobry wybór? Nie chcę tu podejmować za nikogo decyzji, moim zdaniem każdy potencjalny inwestor powinien zastanowić się na czym mu najbardziej zależy i później dobrać odpowiednie rozwiązanie, grzejnik, ogrzewanie podłogowe czy nadmuchowe, wedle uznania.

źródło: http://ogrzewanie.drewnozamiastbenzyny.pl/ogrzewanie-podlogowe.php

Kolektory słoneczne

2007-07-24T13:25:00.000-07:00

Budowa i zasada działania

Na słoneczną instalację grzewczą składa się kilka elementów. Najważniejszym z nich jest kolektor słoneczny. Jest to wymiennik, w którym następuje zamiana energii słonecznej na ciepło. W Polsce najczęściej stosuje się kolektory płaskie.

Zasadniczym elementem kolektora jest absorber, wykonany najczęściej z miedzi lub aluminium, a więc z metali dobrze przewodzących ciepło. Aby absorber dobrze pochłaniał promieniowanie słoneczne jest on pokryty od strony czołowej np. niklem, czarną miedzią lub innymi związkami chemicznymi charakteryzującymi się dużym współczynnikiem pochłaniania tego promieniowania, jednocześnie ograniczającymi ucieczkę ciepła z absorbera. Do absorbera przylegają rurki, które stanowią kanały przepływowe czynnika grzewczego. Czynnikiem tym może być woda lub płyn niezamarzający. Zaletą układu z wodą jako czynnikiem grzewczym jest mały koszt jego napełnienia, a wadą możliwość zamarznięcia wody.

Układy napełnione płynem niezamarzającym są lepsze. Instalacja taka musi być odporna na działanie płynu, w związku z tym jej cena jest wyższa. Całość znajduje się w szczelnej obudowie, najczęściej aluminiowej i jest izolowana najczęściej wełną mineralną lub pianką poliuretanową. Z góry obudowa zamknięta jest szybą z hartowanego szkła i oddzielona od absorbera szczeliną powietrzną lub próżniową.

Kolejnym elementem instalacji grzewczej jest zbiornik na wodę. Zamontowany jest tam wymiennik ciepła. Jest to spiralnie zwinięta rura najczęściej miedziana.

Jeżeli kolektor słoneczny będzie współpracował z innym piecem co to najlepiej zastosować zbiornik wykonany specjalnie dla słonecznych instalacji grzewczych, gdzie będą zabudowane dwa wymienniki ciepła.

Ponadto w układzie słonecznej instalacji grzewczej znajduje się pompa obiegowa, która wymusza obieg czynnika grzewczego. Pracą pompy steruje regulator elektroniczny.

Promienie słoneczne ogrzewają absorber w kolektorze słonecznym, który z kolei oddaje ciepło czynnikowi grzewczemu znajdującemu się w rurkach tworzących zamknięty układ grzewczy kolektora. W układzie tym zamontowana jest pompa obiegowa, która tłoczy czynnik grzewczy do wymiennika ciepła, gdzie zostaje ogrzana woda układu co lub/i cwu. Oziębiony czynnik grzewczy powraca z powrotem do kolektora słonecznego i tam ponownie zostaje ogrzany –tym samym zostaje zamknięty cykl pracy. Pompa obiegowa jest sterowana przez regulator elektroniczny i w zależności od potrzeb steruje pracą instalacji kolektora słonecznego.

W przypadku, gdy kolektor nie jest w stanie dać odpowiedniej temperatury np. z powodu zachmurzenia z instalacją tą może współpracować grzałka elektryczna lub inne urządzenie grzewcze np. piec gazowy.
Zasady doboru i montażu kolektorów

Kolektory słoneczne głównie stosuje się do uzyskania ciepłej wody użytkowej. Wielkość kolektora można w przybliżeniu dobrać przyjmując na jedną osobę od 1 do 1,5 m2 powierzchni.

Jeżeli kolektor będzie również stosowany do ogrzewania domu, wtedy należy wziąć pod uwagę stan ocieplenia budynku i inne czynniki wpływające na zapotrzebowanie cieplne. Kolektory najlepiej współpracują z niskotemperaturowymi systemami ogrzewania (ogrzewanie podłogowe, ścienne).

Od ustawienia kolektorów zależy praktycznie ich działanie. Powinny być usytuowane w kierunku południowym. Muszą być ustawione pod odpowiednim kątem. Na terenie naszego kraju w lecie najlepsze efekty uzyskuje się, gdy kąt ten wynosi 30°, w zimie 60°, natomiast dla kolektora pracującego w ciągu całego roku 45°.

Średnie nasłonecznienie w Polsce pozwala w roku zabezpieczyć w ok. 60-70% zapotrzebowanie na ciepłą wodę. Daje to od ok.220 do 250 dni, kiedy energia słoneczna ogrzewa wodę do ok.50°C. Najlepsze efekty uzyskuje się w okresie od kwietnia do września.

źródło: http://www.info-ogrzewanie.pl/art,id_m-28,t-Kolektory-sloneczne.html

Ogrzewanie słoneczne

2007-07-24T01:47:00.000-07:00

Ogrzewanie słoneczne zapewne większości ludzi kojarzyć się będzie z kolektorem słonecznym zamontowanym na dachu, podłączonym do pompy obiegowej i zasobnika ciepła. Tymczasem sprawa jest czasem znacznie prostsza...

Na początku tego artykułu warto podzielić systemy grzewcze wykorzystujące energię słoneczną na aktywne i pasywne. Te pierwsze wymagają do działania dodatkowych urządzeń elektrycznych, takich jak pompy czy wentylatory.

Dom pasywny według niemieckiego standardu Passivhaus korzysta z ogrzewania słonecznego pasywnego. Ciepło wpada do budynku przez olbrzymie okna, świetliki w dachu, jego ilość jest regulowana przy użyciu żaluzji. Do niedawna nie było to możliwe, bo na rynku nie były dostępne okna o współczynnikach wymiany ciepła zbliżonych do ścian. Z tego względu przez okna zimą uciekało więcej ciepła, niż mogło się dostać do środka.

Inną koncepcją pasywnego słonecznego ogrzewania budynku jest zapewnienie dużej masy cieplnej, "zbierającej" energię słoneczną i następnie przekazującej ją (na drodze przewodzenia i konwekcji) do wnętrza.

Ogrzewanie słoneczne aktywne to przede wszystkim wspomniane kolektory słoneczne. Kolektor słoneczny umieszczony na dachu, tarasie, elewacji a nawet na ziemi podgrzewa wodę do temperatury kilkudziesięciu stopni Celsjusza. Następnie woda ta jest przekazywana do zasobnika ciepła, z którego odbierana jest ciepła woda użytkowa lub czynnik grzewczy do grzejników / ogrzewania podłogowego. Do zbiornika tego najczęściej możliwe jest dostarczanie ciepła z innego źródła, na przykład z kotła gazowego czy wręcz elektryczna grzałka.

źródło: http://ogrzewanie.drewnozamiastbenzyny.pl/ogrzewanie-sloneczne.php

Ogrzewanie na holzgas / gaz drzewny

2007-07-09T05:55:00.000-07:00

Holzgas jest paliwem nadającym się do zasilania silników, ale nie tylko. Można go z powodzeniem stosować również do produkcji ciepła czy ciepłej wody, zatem - do ogrzewania.

Ogrzewanie przy wykorzystaniu drewna to jeden z najtańszych sposobów na zapewnienie ciepła. Drewno jest bowiem tanie i nie jest objęte podatkami. Przyszłością jest ogrzewanie na biomasę, co wynika z odnawialności tego paliwa.

Kocioł na gaz drzewny
Pojęcie to wprowadza nieco w błąd. Oznacza bowiem nie kocioł opalany gazem drzewnym wyprodukowanym zewnętrznie, a urządzenie, wewnątrz którego zachodzi piroliza (produkcja gazu drzewnego) i spalanie holzgazu. Inne nazwy tego typu urządzeń, jakie można spotkać w handlu, to między innymi: kocioł na pirolizę, kocioł na holzgas lub kocioł zgazowujący.
Kocioł zgazowujący na pierwszy rzut niewtajemniczonego oka nie różni się zbytnio od zwykłego kotła na drewno. Posiada palenisko, zasobnik paliwa i popielnik. Różnica jego działania jest jednak znaczna -- pali się w nim nie od dołu do góry, lecz odwrotnie.
U góry zasobnika paliwa po prawej stronie widoczna jest klapa, którą otwiera się podczas rozpalania kotła. Wtedy przepływ powietrza i spalin jest jak w zwykłym kominu -- od dołu do góry. Otwiera się wtedy tę klapkę i drzwiczki do popielnika, co pozwala na rozpalenie się paliwa. Gdy paliwo się rozpali, zamyka się klapkę i drzwiczki, wtedy gaz drzewny i spaliny przepływają 'normalnie' przez kocioł.
Ogrzewanie przy użyciu takiego kotła jest nieco uciążliwe, bowiem trzeba co jakiś czas dokładać do niego drewna. Czas ten zależy oczywiście od wielkości urządzenia.
Gaz drzewny w innym kotle

Można też wykorzystać gaz drzewny do ogrzewania spalając go w zewnętrznym urządzeniu. Holzgas produkowany jest wtedy w generatorze, nieco oczyszczany a następnie spalany np. w zwykłym kotle CO.
Rozwiązanie takie ma tę zaletę, że nie ma konieczności zakupu nowego kotła. Można wykorzystać istniejący kocioł centralnego ogrzewania czy nawet kocioł do ogrzewania wody użytkowej. Dodatkowo gaz drzewny wyprodukowany w zewnętrznym generatorze można wykorzystać również do innych celów, np. do zasilania silnika spalinowego w agregacie prądotwórczym.
Gaz drzewny do spalenia nie wymaga tak dokładnego oczyszczenia jak w przypadku zasilania nim silnika. Co więcej, nie ma także konieczności schłodzenia go, jest to nawet niewskazane, ponieważ powodowałoby tylko stratę energii.
Rozwiązanie takie ma jedną wadę, mianowicie trzeba w kotle wymienić palniki, które najprawdopodobniej nie będą przystosowane do spalania niskokalorycznego paliwa jakim jest holzgas.
Ogrzewanie na gaz drzewny wyprodukowany zewnętrznie ma tę zaletę, że tylko od wykonawcy generatora zależy, jak długo układ ten będzie pracować autonomicznie. W prostych gazogeneratorach z otwartym lejem zasypowym można wyobrazić sobie automatyczny lub włączający się cyklicznie podajnik paliwa.
Wyprodukowana w ten sposób energia (zresztą tak samo jest w wypadku kotłów zgazowujący) może być już wykorzystana w dowolny sposób, np. może zasilać wodne ogrzewanie podłogowe albo zwykłe grzejniki.

Inne sposoby
Produkcja holzgazu i jego wykorzystanie do zasilania silnika spalinowego wiąże się również z możliwością jednoczesnej produkcji ciepła. Wynika to z tego, że w kilku miejscach układ ten wymaga chłodzenia i może być w związku z tym źródłem ciepła.
Po pierwsze, spaliny z silnika mają temperaturę, którą można sporo zmniejszyć, przekazując ciepło np. do powietrza lub wody.
Po drugie, gaz drzewny przed spaleniem wymaga jego schłodzenia i w tym miejscu ciepło to również można odebrać czynnikiem, który później zostanie do czegoś wykorzystany.
Samo chłodzenie silnika również jest źródłem ciepła, łatwym do wykorzystania zwłaszcza w przypadku silników chłodzonych powietrzem. W przypadku takich silników jednak należy zamontować w ogrzewanym pomieszczeniu czujnik obecności tlenku węgla w powietrzu, aby zminimalizować ryzyko zatrucia spowodowanego przez ewentualny przeciek tlenku węgla gdzieś w silniku.
Te wszystkie miejsca nie są źródłem ciepła wysokiej jakości, to znaczy dostarczają raczej małe jego ilości i w dość niskich temperaturach. Wykorzystanie ciepła z tych miejsc nie jest łatwe, ale nie jest też niewykonalne. Skoro w ten sposób działa samochodowe ogrzewanie, można więc to ciepło wykorzystać też w domu.

Przygotowanie gazu drzewnego do spalenia w palniku
Gaz drzewny przeznaczony do spalenia w silniku wymaga szeregu zabiegów zabezpieczających silnik przed zanieczyszczeniem i uszkodzeniem oraz poprawiających jakość gazu. Gdy chcemy spalić go bezpośrednio w kotle, piecu czy dowolnym innym tego typu urządzeniu, większość z tych zabiegów można pominąć.
Wynika to z tego, że zanieczyszczenia płynące z gazem drzewnym, smoła i pyły mają niewielki wpływ na funkcjonowanie palników. W przypadku bezpośredniego spalania holzgazu nie ma również konieczności jego schładzania. Uzasadnione byłoby jedynie usunięcie z gazu pary wodnej

źródło: http://ogrzewanie.drewnozamiastbenzyny.pl/na-holzgas.php

Ogrzewanie akumulacyjne

2007-07-08T04:42:00.000-07:00

Ogrzewanie akumulacyjne wiąże się nierozerwalnie z dwutaryfową instalacją elektryczną. Sensem jego istnienia jest bowiem produkcja ciepła w taryfie nocnej, tańszej a wykorzystanie w ciągu całego dnia.

Sercem takiego ogrzewania jest piec akumulacyjny, podłączony do instalacji w taki sposób, by zasilany był jedynie w czasie taryfy nocnej. Niektóre urządzenia mają wbudowane programatory czasowe, przez co można je podłączyć do dowolnego punktu instalacji elektrycznej.

Oszczędności biorą się stąd, że w ciągu nocy piec akumulacyjny pobiera tanią energię elektryczną, produkując ciepło. Ciepło z kolei magazynowane jest we wnętrzu pieca i oddawane stopniowo, w ciągu całej doby. Piec akumulacyjny aby sprostać dziennemu zapotrzebowaniu na ciepło musi mieć mniej więcej dwukrotnie większą moc niż taki sam piec elektryczny, który pracowałby non-stop. Oprócz tego urządzenie jest znacznie większe i cięższe, bo w jego wnętrzu muszą znaleźć się elementy magazynujące ciepło.

Ale ogrzewanie akumulacyjne to nie tylko oszczędności. To również niewygoda. Jak już wspomniałem, piec akumulacyjny jest duży i ciężki, większy niż zwykły piec elektryczny. Dodatkowo, każde ogrzewane pomieszczenie wymaga zakupu i instalacji osobnego urządzenia. No i jeszcze jedna, ważna i niezbyt przyjemna w trakcie eksploatacji sprawa. Otóż piec akumulacyjny dość długo się nagrzewa. Z tego względu przyjeżdżając do zimnego mieszkania czy domu (gdy ogrzewanie było wyłączone przez kilka dni) dopiero po dłuższym czasie odczuwamy odpowiednią temperaturę. I być może okaże się, że wtedy będziemy musieli włączyć piec w ciągu taryfy dziennej, droższej.

Niektóre źródła podają, że ogrzewanie akumulacyjne może być tańsze od ogrzewania gazowego czy olejowego.

źródło: http://ogrzewanie.drewnozamiastbenzyny.pl/ogrzewanie-akumulacyjne.php

Centralne ogrzewanie

2007-07-07T07:08:00.001-07:00

Centralne ogrzewanie jest dziś jedną z podstawowych metod na ogrzewanie budynków. Jego centralność polega na tym, że ciepło wytwarzane jest w jednym miejscu a następnie rozprowadzane po budynku za pomocą specjalnej instalacji do odbiorników ciepła w pomieszczeniach.

Odwrotnością centralnego ogrzewania byłoby zamontowanie w każdym pomieszczeniu osobnego źródła ciepła, na przykład elektrycznego grzejnika lub kominka.

Z początku nośnikiem ciepła było po prostu gorące powietrze. Już w czasach antycznego Rzymu (w II w.n.e.) powietrze ogrzane w piecu przepływało przez rury umieszczone ścianach i podłodze (było to więc ogrzewanie podłogowe). Wodę do przenoszenia ciepła wykorzystano po raz pierwszy do ogrzewania szklarni w 1716 w Anglii.

W dzisiejszych instalacjach nośnikiem ciepła najczęściej jest woda. Niekiedy stosowane są niezamarzające płyny w rodzaju borygo -- to w instalacjach, które nie są używane przez całą zimę.

Centralne ogrzewanie składa się z trzech podstawowych elementów: kotła, pompy cyrkulacyjnej i grzejników.

Kocioł służy do podgrzania wody płynącej w instalacji. Niekiedy połączony jest on z zasobnikiem gorącej wody. Pompa cyrkulacyjna wymusza obieg czynnika przez instalację. Grzejniki z kolei instalowane są w poszczególnych pomieszczeniach i tam oddają ciepło do powietrza. Zamiast grzejników stosuje się czasem ogrzewanie podłogowe -- rurki umieszczone pod podłogą.

Dziś dość często w instalacjach centralnego ogrzewania montuje się kotły dwufunkcyjne, służące jednocześnie do produkcji ciepłej wody użytkowej.

Nowoczesne kotły najczęściej opalane są gazem ziemnym lub olejem opałowym. Starsze urządzenia, jeszcze często w Polsce spotykane, pracują na paliwa stałe -- drewno i węgiel. Dziś, wskutek niskiej ceny drewna w porównaniu do innych paliw, kotły na drewno (np. kotły zgazowujące) instalowane są coraz częściej.

Źródła: Artykuł "Central Heating" z serwisu Wikipedia.

Ogrzewanie

2007-07-06T07:00:00.000-07:00

Ogrzewanie jest to proces dostarczania energii termicznej do ciała, pomieszczenia, w celu podniesienia lub utrzymania jego temperatury.

Ogrzewanie poza najczęściej omawianym ogrzewaniem pomieszczeń/mieszkań/domów/budynków może dotyczyć również:

* samochodu (grzejniki nadmuchowe)
* tafli boiska (ogrzewanie podłogowe)
* i inne.

Ogrzewanie jest szeroko rozumianym pojęciem, związanym z zapewnieniem odpowiednich warunków temperaturowych, zależnie od charakteru pomieszczenia i z uwzględnieniem zmian potrzeb klimatycznych w różnych okresach (czasowych lub funkcjonalnych).

Na podstawie: http://pl.wikipedia.org/wiki/Ogrzewanie

Wstęp

2007-07-05T10:36:00.000-07:00

Ciągle słyszymy o efekcie cieplarnianym, jednak gdy przychodzą chłodniejsze dni, za oknem mocno wieje lub nawet jest mróz myślimy tylko o tym, co zrobić aby się rozgrzać? Ostatnio bardzo modne stało sie ocieplanie domów styropianem z zewnątrz, jednak mój wujek-murarz zawsze był temu przeciwny, więc ja - żeby nie marznąć ani nie niepokoić wujka - postanowiłem zamontować w swoim domu takie ogrzewanie, żebym nigdy tego nie żałował. Od jakiegoś czasu szukam informacji na ten temat i tutaj chcę je wszystkie zamieścić, aby bez problemu znaleźć gdy mury mojego domu już staną. Przy okazji mam nadzieję że osoby odwiedzające tego bloga podzielą się cennymi uwagami, które pomogą mi podjąć decyzje, której nie będę żałował.